[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


31:99  99  PSALMUS  IX.  100  nota  accipiunt,  ac  si  David  hostes  suos  compellans,  quaereret  sintne  impletae  vastitates,  sicuti  ipsi  statuerant  omnia  perdere.  Nam  verbum  QfoD  nunc  perficere,  nunc  finem  imponere  significat.  Ita  ironice  perstringeret  David  stultam  hostium  confidentiam.  Alii  sino  interrogatione  magis  apertam  ironiam  faciunt,  putantque  duplicem  statum  describi  :  quia  David  priore'  loco  hostes  inducit  saevo  impetu  grassantes,  et  obstinate  pergentes  in  sua  saevitia:  ut  videri  possint  nullum  finem  facturi,  nisi  penitus  exciso  Davidis  regno.  Deinde  e  regione  statuit  Deum  in  solio  sedentem,  ut  furiosos  illos  conatus  reprimat.  Si  placeat  hic  sensus,  copula  i  in  adversativam  particulam  resolvenda  erit,  hoc  modo  :  Tu  quidem  hostis  nihil  nisi  caedes  et  urbium  ruinas  spirabas:  atqui  demum  se  iudicem  in  coelo  sedere  Deus  ostendit,  qui  res  in  terra  turbatas  componat.  Aliis  videtur  David  gratias  Deo  agere,  quod  quum  impiis  decretum  esset  omnia  perdere,  finem  imposuerit  eorum  vastationibus.  Coactius  alii  impietas  vastitates  exponunt,  quod  Deus  iusta  vindicta,  quae  in  Davidem  machinati  fuerant  impii,  in  eorum  capita  verterit.  Alii  primum  Davidem  conqueri  existimant,  quod  Deus  miseram  populi  sui  dissipationem  tacitus  diu  tulerit,  atque  ita  factum  sit  ut  impii  pro  libidine  omnia  perderent:  postea  consolationis  loco  subiicere,  Deum  tamen  praeesse  rebus  humanis.  Mihi  non  displicet,  ironice  primo  describi  quam  formidabilis  inter  primos  motus  fuisset  hostium  potentia:  deinde  opponi  Dei  iudicium,  quod  illorum  progressus  repente  praeter  spem  abrupit.  Scimus  enim  impios,  quamvis  non  aperte  abrogent  Deo  imperium,  tamen  non  minus  audacter  ad  omnem  scelerum  licentiam  ruere,  quam  si  compedibus  vinctus  esset.  Similem  fere  loquendi  formam  annotavimus  Psalmo  7,  13.  Atque  haec  comparatio  auxilii  divinitus  allati  miraculum  optime  illustrat,  quod  nec  impii  sibi  nocendi  modum  statuerint,  nisi  omnibus  funditus  deletis,  et  initio  viBa  fuerit  instare  ultima  vastitas:  rebus  vero  ita  confusis  tempestive  apparuerit  Deus.  Ergo  quoties  nihil  praeter  interitum  nobis  occurrit,  meminerimus  oculos  coniicere  ad  coeleste  solium,  unde  rebus  humanis  prospicit  Deus.  Omnes  enim  tentationum  conflictus  hoc  clypeo  repellere  convenit:  licet  in  mundo  ad  ultimam  desperationem  redacti  simus,  Deum  nihilominus  in  coelo  iudicem  sedere.  Imo  quum  dissimulat,  nec  statim  medetur  malis  nostris,  fidei  sensu  apprehendere  convenit  occultam  eius  providentiam.  Primo  dicit  Deum  perpetuo  sedere:  quo  intelligit,  quantumvis  alte  se  efferat  hominum  violentia,  et  sine  modo  prorumpat  eorum  furor,  Deum  tamen  nunquam  ex  sua  sede  posse  detrahi  :  nec  fieri  posse  ut  se  iudicis  officio  et  potestate  abdicet,  quod  secundo  membro  clarius  exprimit:  dicit  enim  non  ideo  tantum  regnare,  ut  sublimis  '  emineat   

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci