|
31:99
99
PSALMUS
IX.
100
nota
accipiunt,
ac
si
David
hostes
suos
compellans,
quaereret
sintne
impletae
vastitates,
sicuti
ipsi
statuerant
omnia
perdere.
Nam
verbum
QfoD
nunc
perficere,
nunc
finem
imponere
significat.
Ita
ironice
perstringeret
David
stultam
hostium
confidentiam.
Alii
sino
interrogatione
magis
apertam
ironiam
faciunt,
putantque
duplicem
statum
describi
:
quia
David
priore'
loco
hostes
inducit
saevo
impetu
grassantes,
et
obstinate
pergentes
in
sua
saevitia:
ut
videri
possint
nullum
finem
facturi,
nisi
penitus
exciso
Davidis
regno.
Deinde
e
regione
statuit
Deum
in
solio
sedentem,
ut
furiosos
illos
conatus
reprimat.
Si
placeat
hic
sensus,
copula
i
in
adversativam
particulam
resolvenda
erit,
hoc
modo
:
Tu
quidem
hostis
nihil
nisi
caedes
et
urbium
ruinas
spirabas:
atqui
demum
se
iudicem
in
coelo
sedere
Deus
ostendit,
qui
res
in
terra
turbatas
componat.
Aliis
videtur
David
gratias
Deo
agere,
quod
quum
impiis
decretum
esset
omnia
perdere,
finem
imposuerit
eorum
vastationibus.
Coactius
alii
impietas
vastitates
exponunt,
quod
Deus
iusta
vindicta,
quae
in
Davidem
machinati
fuerant
impii,
in
eorum
capita
verterit.
Alii
primum
Davidem
conqueri
existimant,
quod
Deus
miseram
populi
sui
dissipationem
tacitus
diu
tulerit,
atque
ita
factum
sit
ut
impii
pro
libidine
omnia
perderent:
postea
consolationis
loco
subiicere,
Deum
tamen
praeesse
rebus
humanis.
Mihi
non
displicet,
ironice
primo
describi
quam
formidabilis
inter
primos
motus
fuisset
hostium
potentia:
deinde
opponi
Dei
iudicium,
quod
illorum
progressus
repente
praeter
spem
abrupit.
Scimus
enim
impios,
quamvis
non
aperte
abrogent
Deo
imperium,
tamen
non
minus
audacter
ad
omnem
scelerum
licentiam
ruere,
quam
si
compedibus
vinctus
esset.
Similem
fere
loquendi
formam
annotavimus
Psalmo
7,
13.
Atque
haec
comparatio
auxilii
divinitus
allati
miraculum
optime
illustrat,
quod
nec
impii
sibi
nocendi
modum
statuerint,
nisi
omnibus
funditus
deletis,
et
initio
viBa
fuerit
instare
ultima
vastitas:
rebus
vero
ita
confusis
tempestive
apparuerit
Deus.
Ergo
quoties
nihil
praeter
interitum
nobis
occurrit,
meminerimus
oculos
coniicere
ad
coeleste
solium,
unde
rebus
humanis
prospicit
Deus.
Omnes
enim
tentationum
conflictus
hoc
clypeo
repellere
convenit:
licet
in
mundo
ad
ultimam
desperationem
redacti
simus,
Deum
nihilominus
in
coelo
iudicem
sedere.
Imo
quum
dissimulat,
nec
statim
medetur
malis
nostris,
fidei
sensu
apprehendere
convenit
occultam
eius
providentiam.
Primo
dicit
Deum
perpetuo
sedere:
quo
intelligit,
quantumvis
alte
se
efferat
hominum
violentia,
et
sine
modo
prorumpat
eorum
furor,
Deum
tamen
nunquam
ex
sua
sede
posse
detrahi
:
nec
fieri
posse
ut
se
iudicis
officio
et
potestate
abdicet,
quod
secundo
membro
clarius
exprimit:
dicit
enim
non
ideo
tantum
regnare,
ut
sublimis
'
emineat
|