30:99  99  HOMILIA  LIII.  100  homo  extra  se  positus  exclamat  Dei  nomen  videns  in  contemptum  venire,  et  suam  quemque  sequi  cupiditatem,  quasi  Dei  iustitia  abiecta  mundi  gubernatione  in  coelo  desideret.  Quamobrem  propheta  istis  curis  agitatus  ad  extremum  angitur;  et  ait  Dominum  compellans,  Domine  tui  nominis  mentionem  amplius  non  faciam.  Profecto  non  abhorrebat  a  Dei  nomine:  sed  suas  curas  et  anxias  sollicitudines  et  summos  dolores  ita  cum  Deo  communicabat,  et  quibus  maxime  doloribus  angeretur  explioabat,  quasi  dicat:  Eheu  Domine,  ego  sum  miser  et  paene  de  relictus,  quid  ergo  de  me  futurum  est,  si  nomen  tuum  sinis  ita  profanari?  Quare  diligenter  haec  verba  sunt  meditanda,  Samueli  displicuisse  reiectum  Saulem,  et  pro  eo  tota  nocte  ad  Deum  elainavisse.  Hao  igitur  sola  ratione  in  summis  angustiis  animi  et  difficultatibus  constituti  emergemus,  si  precibus  ad  Deum  confugiamus.  Sola  ergo  ratio  difficultates  omnes  superandi,  et  iram  Dei  placandi,  in  oratione  ad  Deum,  et  in  obedientia  ipsius  consistit.  Quamobrem  etiam  monemur  in  Psalmis  a  propheta,  in  Dei  sinum  curas  omnes  nostras  coniicere.  Nam  si  secus  fecerimus,  frustra  laborabimus,  et  fraenum  nostrum  arrodemus.  Exemplo  esto  bonus  ille  rex  Ezechias,  quem  videmus  auditis  blasphemis  in  Deum  vocibus  impii  illius  Rabsaces,  totum  cohorruisse,  et  in  summis  angustiis  fuisse  constitutum.  Profecto  multae  gravesque  causae  videntur  Samuelem  hic  perturbasse,  quum  cogitaret  Dei  nomen  dedecus  aliquod  passurum,  et  impios  homines  occasionem  adversus  Deum  blasphemandi  accepturos,  Saule  reiecto  et  exauctorato.  Nam  Samuelis  ministerio  tinctus  fuerat,  et  ab  ipso  Deo  e  tota  plebe  selectus,  et  ad  regiam  dignitatem  vocatus  :  quare  iam  illo  exauctorato  videbatur  tantundem  de  Samuelis  autoritate  et  doctrinae  ipsius  fide  detrahi  :  ac  proinde  Dei  cultum  everti  necesse  esse,  summamque  in  populum  perturbationem  rerumque  omnium  confusionem  invehi.  Hae  sane  causae  Samuelem  ad  tantam  indignationem  impulerunt.  Eaedem  Ieremiam  graviter  afflixerunt,  quum  veretur  ne  oblatam  occasionem  populus  Deo  obloquendi  arripiat,  et  in  blasphemas  voces  erumpat,  quibus  sacrosanctum  Dei  nomen  violetur.  Easdem  uterque  causas  nabet  indignationis:  sed  Samuel  remedium  adversus  tentationem  novit  et  sequitur,  Ieremias  vero  non  item,  sed  quodammodo  subringebatur,  et  fraenum  arrodebat,  quae  sibi  contigisset  intuitus.  Verum  longe  superior  hominibus  fuit  Deus,  qui  bonitate  sua  immensa  tantam  servi  sui  fragilitatem  toleravit,  et  iacentem  erexit,  ac  veluti  novis  viribus  auxit.  Nos  itaque  discamus  hanc  doctrinam  in  usum  nostrum  vertere:  et  quotiescunque  variis  agitabimur  tentationibus,  et  in  summas  difficultates  inciderimus  propter  varias  rerum  conversiones,  ad  Deum  confugiamus  et  sub  ipsius  manu  deiiciamur:  et  in  pri-