|
31:98
sustentat,
gladios
vero
a
bellicosis
defluere
facit:
denique
qui
prosperum
vel
tristem
pugnae
eventum
quocunque
vult
inclinat.
Ergo
quoties
videbimus
hostes
nostros
cadere,
cavendum
est
ne
sensus
noster
in
hoc
aspectu
subsistat,
sicuti
profani
homines
videndo
caecutiunt:
sed
nobis
occurrat
haec
doctrina,
quae
retro
aguntur,
profligari
a
facie
Domini.
Verba
futuri
temporis
in
praesens
converti,
quia
David
Dei
gratiam
quae
illi
pridem
ostensa
fuerat,
sibi
ante
oculos
iterum
proponit.
5.
Quia
fecisti
iudicium
meum
et
causam
meam:
sedisti
super
solium
iudex*)
6.
Increpasti
gentes,
profligasti
impium,
nomene
orum
delevisti
in
saeculum
et
semper.
Ultra
progreditur
hoc
versu,
sibi
manum
adiutricem
a
Deo
fuisse
porrectam,
quia
iniuste
affligebatur.
Et
certe
videndum
est
ut
militemus
sub
Dei
auspiciis,
si
cupimus
eum
nobis
adesse:
ideo
appellat
ipsum
iudicem
iustitiae,
vel
iustum,
quod
idem
valet:
ac
si
diceret,
Deum
egisse
pro
more
suo
et
ratione
perpetua,
quoniam
bonas
causas
soleat
tuendas
suscipere.
Epithetum
Iusti
malui
reddere
in
nominandi
casu,
quia
sic
magis
emphatica
est
loquutio:
ac
si
dixisset,
Deum
tandem
suscepisse
iudicis
personam,
tribunalque
conscendisse
ut
iudicis
partes
impleret.
Ideoque
ius
et
rectum
a
sua
parte
stetisse
gloriatur,
iuris
sui
et
causae
Deum
vindicem
fuisse
dicens.
Quo
etiam
pertinet
quod
proximo
versu
sequitur,
profligatum
fuisse
impium.
Neque
enim
hostes
prostratos
videns,
eorum
cladi
simpliciter
insultat:
sed
eos
iniustitiae
condemnans,
dicit
quas
meriti
erant
poenas
dedisse.
Gentium
nomine
intelligit
non
paucos
tantum
impios
fuisse
deletos,
sed
ingentes
copias,
et
quidem
ex
diversis
partibus
insurgentes.
Hinc
autem
melius
refulget
Dei
bonitas,
quod
in
unius
servi
sui
favorem
ne
totis
quidem
populis
pepercerit.
Quod
famam
eorum
dicit
in
saeculum
fuisse
exstinctam,
sic
accipe,
quod
sine
spe
resurgendi
excisi,
et
aeternae
ignominiae
addicti
fuerint.
Neque
enim
alioqui
discernere
liceret
quomodo
sepeliat
Deus
nomen
impiorum
cum
ipsis,
nisi
quia
pronuntiat
memoriam
iustis
semper
in
benedictione
fore,
Prov.
10,
6.
7.
Inimice,
finitae
sunt
vastitates
in
saeculum,
et
urbes
deduxisti
:
periit
memoria
ipsorum
cum
ipsis.
8.
Et
Iehova
perpetuo
sedet,
solium
suum
ad
iudicium
paravit.
9.
Et
ipse
iudicabit
orbem
in
iustitia,
iudicabit
populos
in
rectitudine.
7.
(Inimice,
finitae.)
Varie
exponitur
septimus
versus.
Quidam
enim
literam
p],
pro
interrogationis
*)
iuste
iuge,
en
marge:
ou
pour
iuger
iustement.
|