|
30:97
97
IN
I.
LIB.
SAMUEL.
CAP.
XV.
98
aboleri,
quin
sibi
reliquias
semper
aliquas
reservarit,
a
quibus
suum
nomen
invocetur.
Quare
nos
oportet
esse
persuasos,
postquam
a
Deo
in
filiorum
numerum
adoptati
sumus,
nulla
metuenda
pericula,
quibus
alioqui
terreri
possemus,
nisi
in
ipsius
consilii
immutabilitatem
intueremur.
Itaque
licet
sexcentis
mortis
periculis
cingamur,
minime
tamen
dubitandum,
quin
salvi
et
incolumes
evadamus,
quandoquidem
penes
Deum
est
fortitudo:
quemadmodum
ipsemet
apud
Joannem
Dominus
noster
loquitur:
Pater
meus
qui
dedit
mihi
oves,
maior
omnibus
est.
Quibus
verbis
indicat,
salutem
nostram
a
mortalibus
creaturis
minime
pendere:
sed
semel
a
Deo
electos
et
in
numerum
filiorum
adoptatos
ipsi
esse
curae,
ac
proinde
vim
suam
et
potentiam
in
illis
semper
conservandis
Deum
re
ipsa
demonstraturum.
Yerum
enim
vero
nos
etiam
vicissim
par
est
ipsum
assiduis
precibus
sollicitare,
ne
nos
permittat
unquam
a
se
recedere,
aut
ulla
occasione
averti,
ne
adversus
ipsius
mandata
quidquam
faciamus,
nobisque
perniciem
et
exitium
accersamus.
Tanto
itaque
vehementius
nos
ad
illum
invocandum
incitari
par
est,
ut
sancti
spiritus
sui
virtute
nos
sic
afficiat
et
impellat,
ut
non
tantum
bonam
voluntatem
in
ipsius
timore
ambulandi,
sed
etiam
in
ea
perseverandi,
et
malo
resistendi
studium
habeamus.
Quapropter
locum
illum
Geneseos
animis
nostris
altius
infigamus,
ut
quandoquidem
natura
Deo
invisi
sumus,
et
inde
a
matris
utero
rei
aeternae
maledictionis,
et
nos
aeterna
damnatio
manet,
discamus
ad
specialem
illam
divinae
adoptionis
gratiam
gratuitam
confugere,
ut
facti
illius
filii,
etiam
grati
ipsi
et
accepti
simus,
et
in
nobis
delectetur:
quemadmodum
alibi
dicitur
Dominus
delectari
in
opere
manuum
suarum.
Quare
quum
Dei
nova
creatura
fuerimus,
et
sancti
sui
spiritus
notam
in
nobis
impresserit,
nostraque
adoptio
rata
fuerit,
ne
dubitemus
quin
adversus
omnia
pericula
tuti
conservemur.
Et
de
hac
voce
Poenitendi
hactenus.
Caeterum
hic
notandum,
quo
maiora
sunt
Dei
erga
nos
benefacta,
eo
severius
eius
in
nos
iram
exarsuram,
nisi
tanta
bona
ut
par
est
agnoscentes,
meritis
eum
laudibus
extollamus,
et
debitas
gratias
agamus,
quod
ita
peccata
nostra
in
dies
augerentur
et
novis
cumularentur.
Sed
quid
illud
est,
quod
indignatus
Samuel
dicitur,
et
ei
istud
displicuisse?
Adeone
sui
oblitus,
ut
adversus
quem
irascatur
non
agnoscat?
Neque
enim
habebat
hic
parem
cui
succenseret,
nullus
erat
qui
negotium
ipsi
facesseret:
de
solo
Dei
decreto
Sauli
manifestando
hic
agitur:
quamobrem
quum
adeo
vehementer
indignatur,
adversus
Deum
ipsum
insurgere
velle
videtur.
Et
sane
Samuelem
hic
omni
culpa
liberare
non
possumus,
quin
aliquid
humani
passus
sit,
et
temeraria
passione
quadam
abreptus:
nam
humanis
passioni-
Calvini
opera.
Vol.
XXX.
|