|
31:96
modulos
compositus
fuit
Psalmus.
Quod
autem
disputant
interpretes
quam
victoriam
hic
praedicet
David,
meo
iudicio
inane
est.
Primum
quod
epinicium
esse
existimant,
in
quo
simpliciter
Deo
gratias
agat
David,
contextus
eorum
errorem
coarguit.
Etsi
enim
maior
pars
in
canendis
Dei
laudibus
consumitur,
tamen
hoc
totum
ad
precationem
referri
debet,
nam
ut
animum
suum
ad
fiduciam
erigat,
more
suo
commemorat
quam
insigni
Dei
potentia
ereptus
ante
fuisset
ex
vi
et
manu
hostium.
Quare
absurdum
est,
gratiarum
actionem,
quam
multas
liberationes
complecti
voluit,
ad
victoriam
unam
restringere.
2.
Celebrabo
Iehovam
in
toto
corde
meo:
narrabo
omnia
mirabilia
tua.
3.
Laetabor
et
exsuttdbo
in
te,
psallam
nomini
tuo,
o
JExcelse.
4.
Dum
vertuntur
inimici
mei
retrorsum,
concidunt
et
profligantur
a
facie
tua.
2.
{Celebrabo
Iehovam)
Ita
praefatur
ut
Deum
ad
opem
in
praesentibus
malis
ferendam
sibi
conciliet.
Nam
quia
Deus
continuo
tenore
gratiani
suam
erga
fideles
prosequitur,
quidquid
in
nos
contulit,
spem
nostram
in
posterum
tempus
fovere
debet.
Est
quidem
in
iis
verbis
gratitudinis
professio,
sed
tamen
se
hac
memoria
simul
animat
David
ad
bene
sperandum:
et
hoc
modo
ianuam
suae
precationis
aperit.
Totum
cor
pro
integro
accipitur,
vel
sincero,
quod
opponitur
duplici.
Ita
se
non
solum
a
crassis
hypocritis
discernit,
qui
summis
tantum
labris,
absque
interiore
affectu,
Deum
laudant:
sed
quidquid
praeclare
hactenus
gessit,
se
in
solidum
testatur
agnoscere
profectum
a
mera
Dei
gratia.
Nam
quamvis
profanos
quoque
homines,
ubi
aliqua
memorabili
victoria
potiti
sunt,
Deum
sua
laude
fraudare
pudeat,
videmus
tamen
postquam
uno
verbo
confessi
sunt
a
Deo
se
fuisse
adiutos,
statim
ad
vanam
iactantiam
relabi:
et
sibi
ipsis
canere
triumphos,
ac
si
Deo
nihil
deberent.
Denique
nihil
aliud
quam
ludunt,
quoties
obtendunt
Dei
nomen
suis
rebus
gestis:
quia
post
oblatum
Deo
libamen,
sacrificant
suis
consiliis,
industriae,
virtuti,
copiis:
ita
enim
sub
unius
superbi
regis
persona,
communis
omnium
ambitio
scite
perstringitur
a
propheta
Abacuc
capite
1,
16.
Imo
videmus
veteres
illos
et
famosos
duces,
quum
suo
nomine
supplicationes
decerni
peterent,
nihil
minus
quam
falsorum
deorum
honorem
curasse:
sed
tantum
fallaci
titulo
ad
suam
iactantiam
fuisse
abusos.
Quare
merito
David
filiis
huius
saeculi
so
dissimilem
esse
affirmat,
quorum
fallaciam
detegit
prava
illa
partitio,
dum
eius
laudis,
quam
se
Deo
tribuere
finxerant,
maiorem
ad
se
partem
rapiunt:
nam
certe
hoc
non
est
Deum
laudare
in
toto
corde,
si
vel
minimum
ex
eius
gloria
delibat
mortalis
homo,
|