|
30:96
Adami
conspecta
ingratitudine,
dixisse
dicitur,
se
poenitere
quod
hominem
creasset.
Sane
Deus
per
se
quidem
voluntatem
non
mutat,
sed
tamen
poenitere
dicitur,
quum
in
ipsius
opere
quaedam
apparet
mutatio,
et
revolutio,
et
bonum
in
malum
conversum
animadvertit.
Nam,
exempli
gratia,
Saulem
in
regem
a
Domino
fuisse
constitutum,
certum
est,
et
singulare
Dei
opus
fuisse:
iam
vero
dante
illo
poenas
propter
rebellionem,
an
idcirco
dixerint
homines
ex
suae
infirmitatis
sensu
Deum
sententiam
mutavisse?
Atqui
Deum
scimus
nunquam
mutare
voluntatem,
neque
a
proposito
recedere.
Quare
quum
Deo
poenitentia
tribuitur,
non
potest
nisi
humano
more
fieri,
quoniam
terreni
sumus,
et,
ut
dixi,
Deus
se
ad
nostrum
captum
accommodat,
ut
eius
consilia
pro
modulo
nostro
percipiamus.
Sic
exempli
gratia,
quum
dicit
Deus
se
duci
poenitentia
quod
hominem
crearit,
ratione
corruptionis
loquitur,
quae
homini
per
lapsum
primi
parentis
nostri
Adami
supervenit.
Quoniam
ergo,
ut
ante
dixi,
malum
Deo
displicet,
idcirco
Deus
suas
illas
creaturas
peccato
foedatas
non
amplius
agnoscit,
sed
potius
quatenus
nihil
boni
et
integri
reperit
in
illis,
easdem
detestatur.
Deus
enim
creatum
mundum
intuitus,
omnia
esse
bona
dixit,
nihilque
in
suis
operibus
desiderari.
Iam
vero
infelix
illa
creatura,
sese
ultro
ita
corrupit,
ut
bono
illo
quod
a
creatore
prius
acceperat
spoliata,
et
imago
ad
quam
illam
creaverat
deleta
sit,
ut
sola
rebellio
reliqua
sit
in
homine.
Sic
quum
ita
Saul
immutatus
est,
ut
Dei
voluntati
non
obtemperant,
Deus
illum
a
se
reiici
declarat:
et
indignum
esse
qui
in
hominibus
censeatur,
qui
Deo
reluctari
ausus
sit.
Neque
vero
propterea
dixerimus
Deum
ante
iacta
mundi
fundamenta
singula
non
praevidisse
aeterno
suo
consilio:
deinde
poenitere
ipsum
quod
temere
et
incogitanter
talem
hominem
fecerit.
Sed
ratione
mutationis
illius
Deus
loquitur,
quae
hominum
malitia
et
ingratitudine
accidit,
ut
pro
eo
quod
antea
Deus
creaturis
suis
delectabatur
et
voluptatem
ex
illis
capiebat,
iam
easdem
abhorrere
et
detestari
propter
invectum
vitium
cogatur.
Quae
sane
magnam
vim
ad
nos
coram
Deo
deiiciendos
et
humiliandos
habere
debent:
quemadmodum
quum
hic
audimus
Deum
dicentem
se
poenitere
quod
constituerit
Saulem
in
regem:
annon
inde
magnam
occasionem
habemus
pravas
nostras
cupiditates
adductis
habenis
coercendi,
ut
in
timore
et
sollicitudine
ambulemus?
Dona
quidem
Dei,
ut
ait
Paulus,
sunt
sine
poenitentia,
sed
de
electione
gratuita
loquitur,
quum
ait
electum
fuisse
a
Deo
populum
israeliticum
in
haereditatem,
qui
tamen
contumacia
sua
exciderit,
et
reiectaneus
factus
sit.
Etsi
verum
etiam
istud
est,
hominum
malitiam
non
tantum
posse
apud
Deum,
quin
sibi
semper
aliquod
semen
reservet.
Neque
enim
unquam
passus
est
ita
suam
ecclesiam
|