[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


30:95  95  HOMILIA  LII.  96  existimantes.  Ac  sane  excusatio  illa,  qua  se  apud  Samuelem  tuetur,  satis  ostendit  qualia  sint  mortalium  iudicia.  Nam  si  Saul  hominum  iudicio  staret,  non  modo  ab  omni  culpa  immunis,  sed  etiam  summo  dignus  honore  diceretur.  Quale  enim  istud,  obsecro,  facinus?  Captum  enim  regem  reservavit  triumpho  vivum,  populo  exhibendum,  ut  eo  maior  Dei  gloria  appareret.  Nam  si  in  ipsa  multitudine  caesus  esset,  non  videbatur  tam  insigne  futurum  spectaculum,  quam  quum  publice  in  triumpho  spectandus  omnibus  proponitur:  ut  Dei  iudicium  eo  fiat  conspectius:  atque  exemplo  ipsius  non  omnes  tantum  Israelitae,  sed  reliquae  etiam  gentes  ad  quas  fama  perveniret  erudirentur.  Adde  superioribus  etiam  a  populo  reservata  armenta  boum,  vaccarum,  et  opi*  mos  greges  vitulorum,  ovium,  agnorum,  et  similium  ad  victimas.  Atque  hic  detecta  est  Saulis  foeda  nundinatio.  Praetexit  enim  sacrificia  et  holocausta  Deo  facienda,  solemnesque  gratiarum  actiones  pro  adepta  victoria.  Quae  sane  valde  sunt  speciosa:  sed  quae  hypocriseos  plena  sunt.  Nominatim  enim  accusantur,  quod  opimos  gregis  et  armenti  reservassent  :  quod  etsi  in  specie  praeclarum  videtur  et  laudabile,  et  apparet  etiam  extrinsecus  virtus  quaedam  sua  laude  digna:  tamen  apparebit  deinceps  praedae  potius  quam  religionis  studio  haec  facta  fuisse:  ac  proinde  merito  reiici  a  Domino  tanquam  suis  mandatis  contraria.  Quid  ita  vero?  Nempe  Dei  omnipotentis  voluntatem  praeferri  omnium  mortalium  studiis  oportet,  quaecunque  bona  intentio  praetexatur.  Idcirco  hic  audimus  Deum  ad  Samuelem  verba  facientem  dixisse:  Poenitet  me  constituisse  Saidem  in  regem,  quia  aversus  est  a  sequendo  me,  et  verba  mea  non  praestitit:  deinde  vero,  hoc  displicuisse  Samueli,  adeo  ut  clamaret  ad  Iehovam  tota  illa  nocte.  Porro  quum  Deum  poenituisse  dicit  scriptura,  notandum  est  illam  av&Qoenojicc&(oc  de  Deo  loqui,  ut  nos  doceat  Deum  humano  more  loqui,  quod  ipsius  verba,  si  in  maiestate  sua  loqueretur,  ferre  non  possemus,  neque  ad  ipsum  accedere  vocem  eius  audituri:  idcirco  se  nostro  captui  accommodat,  quandoquidem  non  cadit  in  eum  poenitentia  qualis  in  hominem.  Nam  facti  alicuius  poenitet  homines,  cuius  eventum  antea  non  bene  perspexerunt:  itaque  quum  ad  se  redeunt,  maxime  indignantur  quod  exciderint  spe  sua,  ut  non  inceptum  opus  cupiant,  sed  aliud  potius  consilium  initum,  de  quo  tamen  antea  cogitare  non  potuerunt.  Sane  ista  omnia  in  Deum  minime  cadunt,  cuius  consilium  est  aeternum,  et  cui  omnia  sunt  praesentia,  quae  videt  etiam  antequam  sint  creata.  Tantum  igitur  abest  ut  Deus  duci  poenitentia  possit:  ut  illa  nostri  tantum  respectu  dicantur,  et  eorum  ratione  quae  in  oculos  nostros  occurrunt:  cuiusmodi  multae  aliae  phrases  passim  exstant  in  sacris,  et  nominatim  postquam  Deus  mundum  condidisset,  et   

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci