|
30:95
95
HOMILIA
LII.
96
existimantes.
Ac
sane
excusatio
illa,
qua
se
apud
Samuelem
tuetur,
satis
ostendit
qualia
sint
mortalium
iudicia.
Nam
si
Saul
hominum
iudicio
staret,
non
modo
ab
omni
culpa
immunis,
sed
etiam
summo
dignus
honore
diceretur.
Quale
enim
istud,
obsecro,
facinus?
Captum
enim
regem
reservavit
triumpho
vivum,
populo
exhibendum,
ut
eo
maior
Dei
gloria
appareret.
Nam
si
in
ipsa
multitudine
caesus
esset,
non
videbatur
tam
insigne
futurum
spectaculum,
quam
quum
publice
in
triumpho
spectandus
omnibus
proponitur:
ut
Dei
iudicium
eo
fiat
conspectius:
atque
exemplo
ipsius
non
omnes
tantum
Israelitae,
sed
reliquae
etiam
gentes
ad
quas
fama
perveniret
erudirentur.
Adde
superioribus
etiam
a
populo
reservata
armenta
boum,
vaccarum,
et
opi*
mos
greges
vitulorum,
ovium,
agnorum,
et
similium
ad
victimas.
Atque
hic
detecta
est
Saulis
foeda
nundinatio.
Praetexit
enim
sacrificia
et
holocausta
Deo
facienda,
solemnesque
gratiarum
actiones
pro
adepta
victoria.
Quae
sane
valde
sunt
speciosa:
sed
quae
hypocriseos
plena
sunt.
Nominatim
enim
accusantur,
quod
opimos
gregis
et
armenti
reservassent
:
quod
etsi
in
specie
praeclarum
videtur
et
laudabile,
et
apparet
etiam
extrinsecus
virtus
quaedam
sua
laude
digna:
tamen
apparebit
deinceps
praedae
potius
quam
religionis
studio
haec
facta
fuisse:
ac
proinde
merito
reiici
a
Domino
tanquam
suis
mandatis
contraria.
Quid
ita
vero?
Nempe
Dei
omnipotentis
voluntatem
praeferri
omnium
mortalium
studiis
oportet,
quaecunque
bona
intentio
praetexatur.
Idcirco
hic
audimus
Deum
ad
Samuelem
verba
facientem
dixisse:
Poenitet
me
constituisse
Saidem
in
regem,
quia
aversus
est
a
sequendo
me,
et
verba
mea
non
praestitit:
deinde
vero,
hoc
displicuisse
Samueli,
adeo
ut
clamaret
ad
Iehovam
tota
illa
nocte.
Porro
quum
Deum
poenituisse
dicit
scriptura,
notandum
est
illam
av&Qoenojicc&(oc
de
Deo
loqui,
ut
nos
doceat
Deum
humano
more
loqui,
quod
ipsius
verba,
si
in
maiestate
sua
loqueretur,
ferre
non
possemus,
neque
ad
ipsum
accedere
vocem
eius
audituri:
idcirco
se
nostro
captui
accommodat,
quandoquidem
non
cadit
in
eum
poenitentia
qualis
in
hominem.
Nam
facti
alicuius
poenitet
homines,
cuius
eventum
antea
non
bene
perspexerunt:
itaque
quum
ad
se
redeunt,
maxime
indignantur
quod
exciderint
spe
sua,
ut
non
inceptum
opus
cupiant,
sed
aliud
potius
consilium
initum,
de
quo
tamen
antea
cogitare
non
potuerunt.
Sane
ista
omnia
in
Deum
minime
cadunt,
cuius
consilium
est
aeternum,
et
cui
omnia
sunt
praesentia,
quae
videt
etiam
antequam
sint
creata.
Tantum
igitur
abest
ut
Deus
duci
poenitentia
possit:
ut
illa
nostri
tantum
respectu
dicantur,
et
eorum
ratione
quae
in
oculos
nostros
occurrunt:
cuiusmodi
multae
aliae
phrases
passim
exstant
in
sacris,
et
nominatim
postquam
Deus
mundum
condidisset,
et
|