|
30:94
Deus
etiam
tanquam
ebriosos
deiicit,
et
stultam
illam
audaciam
deprimit,
qua
super
ipsas
nubes
efferebantur.
Itaque
nulla
tanta
est
audacia
quae
firmo
nitatur
fundamento,
nisi
quae
ex
fide
promanat:
quum
nimirum
de
Dei
voluntate
persuasi
sumus,
eique
morem
gerimus,
eiusque
promissis
stamus,
quibus
se
cultum
nostrum,
quo
nos
ad
ipsius
voluntatem
conformare
nitimur
gratum
habiturum,
et
felicem
illi
successum
largiturum,
pollicetur.
Tum
sane
vere
fortes
et
magnanimi
futuri
sumus,
et
invictam
constantiam
retenturi,
quum
fides
nostra
puro
puto
Dei
verbo
nitetur.
Contra
vero
nostra
incredulitas
patefiet,
quum
trepidabimus,
et
incerti
ac
dubii
rerum
eventum
incertum
metuemus.
Ubicunque
enim
vera
fides
sedem
fixit,
nulla
superest
dubitatio,
nulla
mentis
trepidatio.
Hanc
ob
causam
apud
prophetam
legimus
veros
doctores
mitti,
qui
labantia
genua
confirment,
et
debiles
corroborent
:
ut
doceamur
Dei
verbo
vim
hanc
inesse,
ut
nos
ad
faciendum
officium
idoneos,
et
ad
obedientiam
praestandam
habiles
efficiat.
Quamobrem
donec
Deus
nos
invicta
sancti
sui
spiritus
virtute
cinxerit,
viribus
omnibus
deficiemur,
enervabimur
ac
debilitabimur,
ut
simus
ad
opus
quodlibet
aggrediendum
inutiles.
Hanc
igitur
doctrinam
eruamus
ex
hoc
loco,
et
mentibus
nostris
altius
infigamus,
quum
dicitur
Saul
in
bellum
cum
populo
progressus,
tam
facilem
victoriam
obtinuisse,
Deo
sic
secundante
ipsius
conatus,
ut
re
ipsa
apparuerit
Deum
huius
belli
summum
imperatorem
fuisse,
et
adversus
ipsos
hostes
dimicasse,
ut
antea
audivimus
ex
Mose,
Deum
se
ultorem
fore
et
poenas
de
tam
ingrata
et
maledicta
gente
sumpturum
iam
olim
fuisse
com
minatum.
Quamobrem
hinc
discamus
sub
auspiciis
Domini
ambulare,
persuasi
nos,
nihil
nisi
quod
Deus
iusserit
suscipientes,
semper
felicem
exitum
sortituros
consiliorum,
quandoquidem
promisit
se
nostram
obedientiam
gratam
habiturum,
eique
prosperos
successus
daturum.
Deinceps
vero
Saulis
et
populi
transgressio
memoratur.
Laudatus
quidem
hactenus
Saul,
quod
strenuam
navasset
operam
in
exsequendis
Dei
mandatis:
sed
iam
tam
turpis
lapsus
ipsius
describitur,
ut
propterea
Dominus
illum
exauctorarit,
immo
plane
reiecerit,
ut
in
sequentibus
visuri
sumus.
Verum
enimvero
prima
fronte
non
usque
adeo
grave
peccatum
istud
videbitur,
quod
tam
severe
puniretur.
Nam
et
ipse
se
Saul
occurrens
Samueli,
tanquam
re
bene
gesta
iactat,
et
se
velut
irreprehensibilem
gloriatur,
quum
ait,
praestiti
verbum
Iehovae.
Quibus
verbis
victoriam
suam
Samueli
probare
tanquam
laudabilem
nititur,
et
tanquam
rex
strenuus
et
fortis
laudari
ab
illo
cupit,
quandoquidem
mandata
sibi
esset
exsequutus.
Verum
et
Saul
et
populus
graviter
erant
lapsi,
peccatum
tamen
non
agnoscentes,
sed
potius
praeclare
se
officio
functos
|