31:93  93  PSALMUS  VIII.  94  Deinde  quomodo  exponere  liceat,  Christum  fuisse  imminutum  in  morte  sua,  dum  sine  forma  et  decore,  sub  crucis  probro  et  maledictione  quasi  deformis  iacuit.  Tametsi  vero  sufficeret  ad  primam  quaestionem  solvendam,  quod  quidam  dicunt,  aptam  et  congruam  esse  anagogen  a  membris  ad  caput:  ego  tamen  ultra  progredior,  quia  non  tantum  omnis  creaturae  primogenitus  est  Christus,  sed  humani  generis  instaurator:  nam  quae  hic  recenset  David  proprie  ad  creationis  initium  et  integram  naturam  spectant.  Porro  scimus  Adae  lapsu  totum  humanum  genus  a  nativa  sua  origine  excidisse:  quia  et  prope  deleta  fuit  Dei  imago,  et  exuti  fuimus  praecipuis  donis  quae  nos  quasi  semideos  factura  erant:  denique  ex  summa  excellentia  ad  tristem  foedamque  inopiam  redacti.  Tali  corruptione  cessavit  Dei  liberalitas  quam  hic  David  praedicat:  saltem  ut  in  puro  suo  nitore  minime  appareat.  Quamvis  enim  non  prorsus  exstincta  fuerit,  quantula  tamen  portio  inter  miseras  ruinas  cernitur?  Sed  quia  rursus  donorum  omnium  plenitudinem  coelestis  pater  in  filium  suum  contulit,  ut  ex  hoc  fonte  hauriamus  omnes:  iure  in  eum  primo  gradu  competit  quidquid  per  ipsum  nobis  Deus  largitur:  imo  ipse  est  viva  Dei  imago,  ad  quam  nos  reformari  oportet:  unde  reliqua  omnia  dependent.  Si  quis  excipiat,  Davidem  prius  rogasse,  quidnam  est  homo,  quia  tam  liberaliter  Deus  in  animal  contemtibile  et  nullius  pretii  favorem  suum  effudit,  talem  non  esse  in  Christo  admirationis  causam,  qui  non  unus  quilibet  est  ex  vulgo  hominum,  sed  unigenitus  Dei  filius:  facilis  solutio  est,  quod  humanae  Christi  naturae  datum  est,  esse  gratuitum,  imo  hoc  maxime  illustre  misericordiae  Dei  speculum  esse,  quod  mortalis  homo  et  filius  Adae,  unicus  est  Dei  filius,  et  Dominus  gloriae,  et  angelorum  caput.  Et  simul  notandum  est  quidquid  donorum  accepit,  ideo  magis  gratuitum  censeri,  quia  magis  ad  nos  pertinet.  Ergo  praestantia  eius  et  coelestis  dignitas  ad  nos  quoque  extenditur,  in  quorum  gratiam  ea  ditatus  est.  Quod  de  brevi  abiectione  deinde  tractat  apostolus,  non  est  exegeticum,  sed  xax'  aTie^spyaaiav  ad  suum  institutum  deflectit  quod  alio  sensu  dictum  fuerat.  Neque  enim  dubitavit  Paulus  Rom.  10,  6  hoc  modo  per  amplificationem  ornare  Mosis  verba,  ubi  dicit:  Quis  ascendet  in  coelum,  ete.  Deut.  30,  12.  Non  ergo  tantum  spectavit  apostolus  quid  David  sensisset,  verum  ad  nomen  diminutionis  et  decoris  alludens,  illam  in  morte  Christi,  hoc  in  resurrectione  constituit.  Eodem  fere  accedit  expositio  illa  Pauli,  ad  Ephesios  capite  4,  8.  qua  locum  Psalmi  68,  19  non  tam  interpretatur,  quam  pia  deflexione  ad  Christi  personam  accommodat.  7.  (Prafecisti  eum.)  Iam  ad  secundum  illud  quod  nuper  attigi,  caput  descendit  :  hinc  scilicet  constare  quanto  amore  complexus  fuerit  Deus  ho-