30:93  93  IN  I.  LIB.  SAMUEL.  CAP.  XV.  94  sed  tamen  otium  et  quietem  nimis  avide  quaesiverunt.  Ac  proinde  non  habemus  illos  in  fidelium  numero,  quasi  a  Deo  in  filios  adoptati  essent.  Nihilominus  tamen  quoniam  humanos  se  erga  populum  Israelis  praebuerint,  quem  Deus  per  desertum  et  loca  avia  deduxerat:  et  quoniam  etiam  barbaras  nationes,  quae  in  Dei  foedere  non  continebantur,  ipsi  populo  conciliarant,  Israelitae  iam  etiam  ad  misericordiam  ipsis  praestandam  adducti  sunt.  Quare  si  Deus  etiam  erga  illos  se  misericordem  praebuit,  qui  tantum  ex  parte  sui  erant,  et  qui  a  Dei  populo  recesserant  et  extranei  facti  erant,  neque  Deum  neque  fidem  certam  habentes,  qualem  illum  erga  nos  futurum  arbitramur  si  in  ipsius  timore  sincere  ambulaverimus  :  fidemque  ipsi  quam  in  baptismo  promisimus,  integram  servaverimus,  et  in  ipsius  cultu  simplicitatem  retinuerimus.  Sane  minime  dubitandum  est  quin,  licet  totus  adversum  nos  terrarum  orbis  conspirant,  ipsius  manu  tegamur  et  defendantur.  Itaque  ex  eo  quod  Kinaeos  Saul  ab  imminente  Amalecitis  internecione  voluit  immunes,  discimus  nos  multo  magis  a  Deo  protegendos,  et  velut  ipsius  manu  in  tutum  locum  deducendos,  quum  in  mundi  iudicium  armatus  videbitur,  et  incredulos  quorum  in  medio  versamur  iudicaturus  exsurget,  ne  ullam  noxam  sentiamus,  et  in  eandem  cum  ipsis  confusionem  deyeniamus:  sed  mature  ipsius  opem  et  auxilium  nos  esse  sensuros.  Deinceps  sequitur,  a  Saule  percussum  Amalechum,  inde  a  Chavila  usque  qua  venitur  Sureni,  quae  est  e  regione  Aegypti,  Erat  enim  regio  Raphidim,  in  qua  Amalecitae  Israelitis  occurrerunt,  itinere  illos  prohibituri.  Istis  vero  verbis  fit  manifestum  Deum  re  ipsa  dedisse  mandata  Samueli  de  perdendis  Amalecitis:  quandoquidem  haec  laniena  potius  pecudum  videtur  quam  victoria  :  siquidem  caesi  ad  unum  sunt  Amalecitae  sine  conflictu.  Nam  etsi  ferox  ille  Amalecitarum  populus  sese  ad  resistendum  apparavit,  ita  tamen  Deus  eos  terruit,  ut  facile  caesi  sint.  Ex  quibus  discimus  Dei  verbo  nobis  praeeunte  nihil  amplius  nobis  metuendum,  quandoquidem  gressus  nostros  omnes  regi  a  Domino  certum  est.  Et  ita  Deus  se  manum  suam  porrecturum  brachiumque  extensurum  pollicetur  ad  nos  tutandos  et  sublevandos,  quum  in  viis  ipsius  ambulaverimus.  Vias  autem  Domini  intelligite,  quum  non  laxamus  habenas  ad  petulantiam  et  intemperantiam,  sed  a  Dei  obsequium  nos  componimus,  nihilque  nisi  ipsius  voluntati  consonum  suscipimus.  Quae  quum  ita  se  habeant,  quo  animo  nos  esse  decet,  quam  forti  et  praesenti,  quaecunque  tandem  exsurgant  rerum  discrimina?  Sane  fateor,  improbos  et  incredulos  homines  nihil  nisi  summam  arrogantiam  et  ingentes  animos  spirare,  dum  tyrannidem  exercent,  et  suis  consiliis  et  conatibus  velle  ipsas  nubes  superare:  sed  quoniam  con  sobria  mente  ista  suscipiunt,