|
30:92
malum
in
bonum
convertere
ad
ecclesiae
suae
salutem
novit.
Saepe
etiam
eos
distinguit
et
separat
ab
improbis
qui
in
ipsius
timore
ambulant,
aut
quos
singulari
aliqua
gratia
affecit,
ut
periculis
illis
eripiat,
in
quae
reprobos
coniicit,
quos
a
fidelibus
separatos
ultimis
suppliciis
afficit.
Davidem
videmus
apud
Deum
querentem
precari,
ne
Deus
cum
incredulis
ipsum
comprehendat,
ne
in
illorum
numero
deprehendatur
quos
horrenda
Dei
vindicta
manet:
sed
in
ipsum
suam
potius
misericordiam
exserat.
Davidem
profecto
has
preces
fundentem
nixum
fuisse
divinis
promissionibus
certum
est,
et
hoc
principio
fultum,
Deum
nempe
qui
suorum
curam
gerit,
et
iustissimus
rerum
omnium
moderator
est,
non
puniturum
ipsum
temere,
quasi
non
discerneret
rebelles
et
contemptores
suae
maiestatis
a
fidelibus:
sed
quum
suos
probe
noscat,
eosdem
etiam
sub
alarum
suarum
umbra
tegere:
et
ab
improbis
ita
discernere,
ut
satis
amplam
habeant
ipsius
misericordiae
et
bonitatis
agnoscendae
materiam.
Nonne
istud
vero
maxime
conspicuum
est
Israelitarum
exemplo,
quibus
angelus
Domini
exterminatur
pepercit,
caesis
primogenitis
in
tota
Aegypto,
tam
hominum
quam
animantium?
Nam
quod
ipsorum
domus
sanguine
agni
essent
aspersae,
angelus
intactas
illas
praeteriit.
Et
quidem
sanguinis
aspersionis
nominatim
fit
mentio,
ut
sciamus
ecclesiam,
licet
in
mundo
caeteris
permixtam,
et
nullo
externo
splendore
insignem,
neque
distinctam
ullam
regionem
habentem
in
qua
tanquam
in
terrestri
paradiso
versetur:
sed
potius
multis
undique
cinctam
veritatis
hostibus,
in
quam
etiam
multi
hypocritae
fidelibus
permiscentur,
tamen
a
Deo
cognosci,
qui
suos
ab
infidelibus
facile
discernit,
modo
agni
sanguine
aspergantur,
nempe
Domini
nostri
Iesu
Christi,
ut
Paulus
loquitur.
Denique
hic
observemus
in
genere
Deum
sua
iudicia
sic
exercere,
ut
sontes
puniat,
et
quos
semel
reprobraverit
extremo
supplicio
afficiat:
et
nihilominus
bonitate
et
clementia
utatur
in
eos
quibus
vult
suam
misericordiam
patefacere.
Porro
si
contigisse
istud
videmus
Kenaeis,
ut
nimirum
misericordiam
a
Domino
sint
consequuti,
multo
minus
dubitandum
est,
quin
eundem
erga
nos
Dei
favorem
sentiamus
in
domesticorum
numerum
adsciti,
et
in
ipsius
timore
et
obedientia
ambulantes.
Nam
Kenaeos
istos
quod
attinet,
eos
apparet
postquam
admiranda
illa
Dei
opera
cognovissent,
et
cum
populo
israelitico
manna
comedissent
in
deserto,
et
superstitionibus
et
idolomaniis
renunciasset,
nihilominus
tamen
valde
in
religione
fuisse
inconstantes.
Nam,
ut
apparet,
ita
sunt
a
tentatione
superati,
ut
terram
illam
benedictam,
divino
cultui
dicatam
deseruerint,
quod
subinde
hostium
populi
Israelis
incursionibus
infestarentur.
Sane
mollitie
non
sunt
eo
adducti,
quos
duram
egisse
vitam
sub
tentoriis
antea
docuimus:
|