30:91 m HOMILIA LII. 92 tollere, ne populus suis viribus et multitudine gloriaretur: aut reges etiam numeroso freti exercitu nimis efferrentur, et multa temere molirentur. Idcirco tam severe punitam a Deo videmus Davidis stultam audaciam, quum populum numerari iussit: Quin etiam nominatim dicitur diabolus Davidem impulisse ad faciendum contra Dei mandatum: vanitate autem et arrogantia fuisse impulsum Davidem certum est. Caeterum licuisse ducibus et imperatoribus numerum militum quos in bellum educebant scire certum est: quod alioqui militaris disciplina et ordo servari nequiret. Quam sit autem necesse, vel invasuris hostes, vel se adversus illos defensuris, numerum militum scire ut in ordinem disponantur, satis notum est: ac proinde vel hanc ob causam numerari populum ad bellum euntem oportuisse apparet. Pergamus ad reliqua: sequitur Saulem castra metatum fuisse prope civitates Amalecitarum: nimirum ut obsidione cingeret, et nulli daretur evadendi facultas. Quam etiam ob causam ad Kenaeos, qui in medio Amalecitarum habitabant, nuncios praemiserat, qui monerent uti ab illis recederent, ne una cum illis tollerentur, et una internecione perirent. Erant autem Kenaei a Iithrone e Midianitis oriundi: et Mosen in deserto sequuti, viam monstrantes quam ignorabat, et idcirco in terrae possessionem cum Israelitis admissi. Porro constat hanc gentem vitam austeram duxisse: quandoquidem domos non aedificabant, sed sub tentoriis vivebant: quae causa fuit cur non habuerint fixas sedes, sed in variis locis errarint : ut si quo in loco non suppeteret copia victus, in alia migrarent. Idcirco videmus illos peregrinis populis permixtos fuisse. Quare verisimile est hanc gentem quum Iudaei crebris bellis urgerentur, ac proinde hostium praedae exposita esset, recessisse a Iudaeis et inter Amalecitas sedem delegisse. Saul interim ipsis parcit: quod non proprio motu fecisse illum, sed Dei instinctu verisimile est: qui suam benignitatem et clementiam erga illum populum exserere voluit, separando ipsum ab iis qui internecioni destinati erant. Ex quo apparet nos licet aliquando cum reprobis perituri, et eodem cum ipsis iudicio involvendi videamur, Deum tamen facile viam inventurum qua periculum effugiamus, et praesenti morti eripiamur. Neque tamen eadem semper id fieri ratione putemus. Nam saepe boni malis permixti poenas easdem cum illis sustinent, et sine discrimine puniuntur. Conspicuum illud fit exemplo Danielis, qui cum sociis suis in captivitatem abductus est, inter eos qui manifesti Dei contemptores erant, et prophetas ludibrio habuerant, et ad quaevis flagitia occalluerant. Quare Deus saepe filios suos permittit multis calamitatibus affligi, quum inter iniquos habitaverint: sed tamen etiam