[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


30:91  m  HOMILIA  LII.  92  tollere,  ne  populus  suis  viribus  et  multitudine  gloriaretur:  aut  reges  etiam  numeroso  freti  exercitu  nimis  efferrentur,  et  multa  temere  molirentur.  Idcirco  tam  severe  punitam  a  Deo  videmus  Davidis  stultam  audaciam,  quum  populum  numerari  iussit:  Quin  etiam  nominatim  dicitur  diabolus  Davidem  impulisse  ad  faciendum  contra  Dei  mandatum:  vanitate  autem  et  arrogantia  fuisse  impulsum  Davidem  certum  est.  Caeterum  licuisse  ducibus  et  imperatoribus  numerum  militum  quos  in  bellum  educebant  scire  certum  est:  quod  alioqui  militaris  disciplina  et  ordo  servari  nequiret.  Quam  sit  autem  necesse,  vel  invasuris  hostes,  vel  se  adversus  illos  defensuris,  numerum  militum  scire  ut  in  ordinem  disponantur,  satis  notum  est:  ac  proinde  vel  hanc  ob  causam  numerari  populum  ad  bellum  euntem  oportuisse  apparet.  Pergamus  ad  reliqua:  sequitur  Saulem  castra  metatum  fuisse  prope  civitates  Amalecitarum:  nimirum  ut  obsidione  cingeret,  et  nulli  daretur  evadendi  facultas.  Quam  etiam  ob  causam  ad  Kenaeos,  qui  in  medio  Amalecitarum  habitabant,  nuncios  praemiserat,  qui  monerent  uti  ab  illis  recederent,  ne  una  cum  illis  tollerentur,  et  una  internecione  perirent.  Erant  autem  Kenaei  a  Iithrone  e  Midianitis  oriundi:  et  Mosen  in  deserto  sequuti,  viam  monstrantes  quam  ignorabat,  et  idcirco  in  terrae  possessionem  cum  Israelitis  admissi.  Porro  constat  hanc  gentem  vitam  austeram  duxisse:  quandoquidem  domos  non  aedificabant,  sed  sub  tentoriis  vivebant:  quae  causa  fuit  cur  non  habuerint  fixas  sedes,  sed  in  variis  locis  errarint  :  ut  si  quo  in  loco  non  suppeteret  copia  victus,  in  alia  migrarent.  Idcirco  videmus  illos  peregrinis  populis  permixtos  fuisse.  Quare  verisimile  est  hanc  gentem  quum  Iudaei  crebris  bellis  urgerentur,  ac  proinde  hostium  praedae  exposita  esset,  recessisse  a  Iudaeis  et  inter  Amalecitas  sedem  delegisse.  Saul  interim  ipsis  parcit:  quod  non  proprio  motu  fecisse  illum,  sed  Dei  instinctu  verisimile  est:  qui  suam  benignitatem  et  clementiam  erga  illum  populum  exserere  voluit,  separando  ipsum  ab  iis  qui  internecioni  destinati  erant.  Ex  quo  apparet  nos  licet  aliquando  cum  reprobis  perituri,  et  eodem  cum  ipsis  iudicio  involvendi  videamur,  Deum  tamen  facile  viam  inventurum  qua  periculum  effugiamus,  et  praesenti  morti  eripiamur.  Neque  tamen  eadem  semper  id  fieri  ratione  putemus.  Nam  saepe  boni  malis  permixti  poenas  easdem  cum  illis  sustinent,  et  sine  discrimine  puniuntur.  Conspicuum  illud  fit  exemplo  Danielis,  qui  cum  sociis  suis  in  captivitatem  abductus  est,  inter  eos  qui  manifesti  Dei  contemptores  erant,  et  prophetas  ludibrio  habuerant,  et  ad  quaevis  flagitia  occalluerant.  Quare  Deus  saepe  filios  suos  permittit  multis  calamitatibus  affligi,  quum  inter  iniquos  habitaverint:  sed  tamen  etiam   

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci