|
31:90
accipiunt,
quod
scilicet
in
ipso
partu
vel
generatione
hominis
Deus
gloriae
suae
fundamenta
iaciat.
Ego
enim
pro
stabilire
positum
esse
non
dubito,
ac
si
dixisset
propheta,
pro
bellicosis
et
firmis
copiis,
pueorum
ora
Deo
ad
perdendos
impios
sufficere.
(Ad
profligandum.)
In
verbo
ETUI!?!"!
variant
interpretes.
Proprie
est
facere
cessare,
nam
est
in
coniugatione
hiphil
a
neutro
TUM,
quod
cessare
significat.
Sed
metaphorice
plerumque
sumitur
pro
perdere
vel
redigere
in
nihilum:
quia
interitus
finem
affert.
Alii
vertunt:
Ut
compescas:
quasi
intelligeret
David
silentium
illis
imponi,
ut
maledicere
vel
obstrepere
desinant.
Sed
quia
ad
hostile
proelium
plena
gratiae
allusio
est
in
hoc
loco
(ut
nuper
exposui)
mihi
verbum
militare
placuit:
Ad
profligandum.
Sed
quaeritur
quomodo
hostes
suos
profliget
Deus,
quorum
sacrilega
petulantia
violenter
contra
omnia
divinae
providentiae
exempla
impingere
non
cessat.
Respondeo,
non
profligari
quod
ad
modestiam
cogantur:
sed
quia
cum
suis
blasphemiis
et
canino
latratu
turpiter
confusi
iacent.
Summa
est,
a
prima
hominis
generatione
vel
exortu
ita
conspicuum
esse
divinae
providentiae
fulgorem,
ut
infantes
a
matrum
uberibus
pendentes,
eorum
furorem
prosternant:
quia
etiamsi
centies
crepent,
frustra
robur
quod
in
illa
debilitate
se
profert,
subvertere
nituntur.
Quanquam
autem
in
omnibus
incredulis
regnat
ulciscendi
libido,
sicuti
Deus
filios
suos
mansuetudinis
spiritu
regit:
tamen
pro
loci
praesentis
circumstantia
hoc
epithetum
propheta
Dei
contemptoribus
attribuit,
qui
non
modo
truculenti
sunt
in
homines,
sed
vesana
rabie
ad
Deum
quoque
oppugnandum
ardent.
Quod
ad
explicandam
prophetae
mentem
attinet,
iam
defunctus
sum
fidi
interpretis
officio.
Tantum
restat
unus
scrupulus,
quia
videtur
Christus
Matth,
capite
21,
16,
testimonium
hoc
alio
trahere,
dum
id
ad
pueros
decennes
accommodat.
Sed
facilis
solutio
est,
Christum
a
maiori
ad
minus
ratiocinari:
nihil
scilicet
absurdi
esse
si
Deus,
qui
pueros
adhuc
infantes
gloriae
suae
vindices
constituit,
postquam
ad
septem
annos
et
ultra
progressi
sunt,
praeconium
ex
eorum
linguis
eliciat.
4.
Quando
video
coelos
tuos,
opera
digitorum
tuorum,
lunam
et
stellas,
quas
conannasti,
5.
Quid
est
homo,
quod
memor
es
eius,
et
filius
hominis
quia
eum
visitas?*)
Quoniam
particula
v^
apud
Hebraeos,
tantundem
saepe
valet
ac
latinis
quia,
et
simpliciter
affirmat,
Graeci
fere
et
Latini
veteres
seorsum
legerunt
quartum
versum,
ac
si
perfecta
esset
sententia:
sed
non
dubium
est
quin
sequenti
conve-
*)
que
tu
le
visites,
en
marge:
ou
as
souvenance
de
luy?
|