|
44:89
89
CAPUT
L
90
Utrumque
hic
exprimit
propheta.
Prius
dicit,
Ponite
cor
vestrum
super
vias
vestras,
hoc
est,
Considerate
unde
vobis
haec
inopia:
deinde
ut
multum
laborando,
tamen
ludatis
operam:
nisi
quia
iratus
est
vobis
Deus.
Haec
iam
erat
aliqua
pars
prudentiae:
sed
iterum
repetit,
Ponite
ergo
corda
vestra
super
vias
vestras,
non
tantum
ut
peccatum
vobis
displiceat,
sed
ut
segnities
ista
quae
hactenus
Deum
offendit,
et
provocavit
iram
eius,
mutetur
in
strenuam
diligentiam.
Ergo,
Adscendite
in
montem
et
tollite
lignum,
inquit,
et
aedificetur
haec
domus.
Si
quis
dubitet
cur
tantopere
insistat
propheta
in
aedificio
templi,
responsio
facilis
est,
quod
Deus
voluit
hoc
modo
exerceri
veterem
populum
in
pietatis
officiis.
Quanquam
ergo
templum
per
se
non
magni
erat
ponderis
coram
Deo,
finis
tamen
spectandus
fuit:
quia
retinebatur
populus
visibili
illo
templo
in
spe
venturi
Christi.
Deinde
coeleste
exemplar
semper
debebat
illis
venire
in
mentem,
ut
scilicet
spiritualiter
Deum
colerent
sub
illis
externis
figuris.
Non
abs
re
igitur
offensus
fuit
Deus
templi
sui
neglectu:
quia
inde
facile
constabat,
nullam
esse
pietatis
curam
nec
studium
apud
Iudaeo.
Saepe
contigit,
ut
plus
satis
essent
seduli
in
externo
cultu:
et
Deus
illam
assiduitatem
deridet,
ubi
non
est
coniunctus
interior
affectus:
sed
hic
reprehenditur
a
propheta
crassior
ille
contemptus
Dei,
quum
etiam
externum
aedificium
spernerent.
Postea
adiungit,
et
propitius
ero
in
ea,
vel
placebit
mihi
in
ea.
Qui
vertunt,
Placebit
mihi,
non
discedunt
a
genuina
verbi
significatione.
Nam
nm
est
aliquid
habere
gratum.
Sed
rectius
meo
iudicio
sentiunt,
qui
putant
prophetam
alludere
ad
promissionem
Dei
:
quia
dicebat
se
hac
lege
habitaturum
esse
inter
Iudaeos,
ut
eorum
vota
exaudiret
ac
illis
reconciliaretur.
Quum
ergo
venirent
in
templum
Iudaei,
ut
peccata
sua
expiarent,
ut
redirent
cum
Deo
in
gratiam,
non
abs
re
hic
pronuntiat
Deus
se
fore
propitium
in
illa
domo.
Si
quis
peccaverit,
dicebat
Solomon,
et
ingressus
domum
hanc
supplex
deprecatus
fuerit,
tu
etiam
exaudies
ex
habitaculo
tuo
coelesti.
Deinde
scimus
operculum
arcae
ideo
vocatum
fuisse
propitiatorium,
quod
Deus
illinc
recipiebat
in
gratiam
supplices.
Videtur
ergo
hic
sensus
melius
congruere
quum
dicit
propheta,
si
templum
fuerit
aedificatum,
illic
Deum
propitium
fore.
Fuit
autem
hoc
signum
nimis
crassae
impietatis,
quum
putarent
se
Deo
quoque
adverso
posse
prospere
agere.
Unde
enim
speranda
illis
fuit
felicitas,
nisi
ex
unico
bonorum
omnium
fonte,
nempe
si
Deus
ipsis
faveret
atque
esset
propitius?
Quomodo
autem
quaerenda
fuit
eius
gratia,
nisi
ut
in
sanctuarium
venirent
ac
inde
sursum
conscenderent
animis
et
fide
in
coelum?
Quum
ergo
nulla
esset
templi
cura,
hinc
colligere
promptum
fuit
negligi
ab
ipsis
Deum
ipsum,
et
fere
ludibrio
haberi.
Videmus
ergo
quam
|