30:89  89  IN  L  LIB.  SAMUEL.  CAP.  XV.  90  invexerunt,  et  turbas  dederunt,  veritatem  Dei  in  mendacium  converterunt,  Dei  nomen  semper  praedicarunt,  et  eo  gloriati  sunt.  Quamobrem  necesse  est  diligentem  adhiberi  cautionem,  ut  veri  pastores  et  Deo  vere  approbati  ab  aliis  discernantur:  ac  proinde  vocatio  ipsorum  non  dubiis  signis  confirmetur:  ut  hac  ratione  seductores  et  impostores,  quanquam  Dei  nomen  obtendant,  procul  tamen  ablegemur  et  coerceantur.  Idcirco  Samuelem  hic  videmus  Sauli  revocare  in  memoriam,  se  a  Deo  prius  missum  ut  ipsum  in  regem  ungeret,  ut  ex  eo  mandatum  se  illi  a  Domino  adferre  constaret.  Porro  si  Samuelem  tam  insignem  prophetam,  et  tam  approbatum  multis  testimoniis  quae  a  spiritu  sancto  acceperat,  oportuit  suae  vocationis  fidem  facere,  et  non  dubiis  signis  confirmare  se  a  Deo  mandata  ista  accepisse  quae  ad  Saulem  perferret,  ac  proinde  nihil  hic  a  se  fingi,  quale  putamus  eorum  officium  esse,  quos  Deus  nondum  ad  tantam  dignitatem  evexit,  neque  adhuc  ullis  signis  fecit  conspicuos  ex  quibus  illos  appareat  a  Domino  selectos  et  ad  eam  dignitatem  vocatos?  Quamobrem  hic  observemus  oportere  verbi  Dei  praecones  suae  vocationis  habere  testimonium,  ut  populum  docere  fideliter  possint,  et  falsam  pseudoprophetarum  et  seductorum  doctrinam  refellere.  Atqui  hodie  necesse  est  constitutum  ordinem  ecclesiasticae  vocationis  observari,  ut  nempe  rite  eligantur  qui  Dei  verbum  annuntiaturi  sunt:  deinde  ut  fideliter  officio  fungantur.  Parum  enim  est  vocatum  aliquem  ad  functionem  ecclesiasticam  esse,  nisi  officio  suo  fungatur.  Porro  Dei  verbum  est  lydius  ille  lapis  ad  quem  examinanda  est  quaelibet  doctrina.  Quamobrem  quicunque  docendi  autoritatem  in  ecclesia  cupiunt  obtinere,  hanc  pati  legem  debent,  ut  ad  sacrae  scripturae  normam  ipsorum  doctrina  expendatur:  ut  fiat  periculum  an  a  Deo  ipso  docti  sint,  et  tantos  in  ipsius  schola  progressus  fecerint,  ut  ipsius  nomine  legationem*  obire,  et  spiritus  ipsius  esse  organa  et  instrumenta  possint.  Atque  haec  nobis  eruenda  doctrina  est  ex  verbis  illis  Samuelis,  quibus  praefatur  se  a  Domino  missum  fuisse  prius  ad  regem  ungendum  ipsum  Saulem.  Caeterum  Samuel  istis  verbis  etiam  Saulem  docet,  quandoquidem  Dei  ipsius  veluti  manu,  non  autem  suis  viribus,  neque  industria  regnum  accepit,  Deo  illud  non  hominibus  ferre  acceptum  ipsum  oportere:  et  idcirco  nominatim  dicit  ipsum  accepisse  regnum  ministerio  Samuelis,  cuius  Deus  autor  fuerat.  Quamobrem  necesse  est  Saulem  sic  a  Deo  vocatum,  totius  sui  regni  administrationem  ad  Dei  voluntatem  exigere:  adeo  ut  Deo  regni  proprietas  servetur,  cuius  Saul  tantum  legatus  sit  et  administer.  Quam  foeda  enim  et  quam  turpis  illa  foret  ingratitudo,  si  Saul  in  regiam  illam  dignitatem  evectus  a  Domino,  Dei  mandata  sperneret,  et  ex  animi  sui  sententia  et  arbitrio  vellet  regnum