|
23:89
89
COMMENTARIUS
IN
GENESIN.
90
solidum
sit
quod
volunt.
Hieronymus
vertit,
Recipies:
intelligens
Deum
mercedem
promittere
puro
et
legitimo
cultui,
qualem
exigit.
Recitatis
aliorum
sententiis,
nunc
mihi
liceat
proferre
quod
melius
convenire
iudico.
Primo
verbum
nNty
tantundem
valet
atque
acceptio,
opponiturque
reiectioni.
Deinde
quando
de
re
subiecta
habetur
sermo,
de
sacrificiis
dictum
interpretor,
quod
Deus
illa
suscipiet
ubi
rite
oblata
fuerint.
Agnoscunt
hebraicae
linguae
periti
nihil
hic
esse
vel
coactum,
vel
a
genuina
verbi
significatione
remotum.
Iam
ipsa
rei
series
eodem
nos
ducit:
quod
pronunciet
Deus
repudiari
sacrificia,
et
quasi
abiici,
ut
nullius
pretii
sint,
dum
perperam
offeruntur:
susceptum
vero
iri,
ut
grata
sint
bonique
odoris,
si
pura
sit
et
legitima
eorum
oblatio.
Nunc
tenemus
quam
iniuste
succenseat
Cain
non
haberi
suis
sacrificiis
honorem,
quae
Deus
obviis
manibus
suscipere
paratus
est,
modo
vitiosa
esse
desinant.
Simul
tamen
memoria
repetendum
quod
prius
dixi,
praecipuum
bene
agendi
caput
esse,
ut
pii
Christo
mediatore
freti,
et
gratuita
reconciliatione
per
ipsum
parta,
sincere,
et
absque
fuco
Deum
colere
studeant.
Itaque
duo
ista
mutuo
inter
se
nexu
cohaerent,
quod
fideles,
quoties
prodeunt
in
Dei
conspectum,
sola
Christi
gratia
commendet,
abstersis
eorum
sordibus:
et
tamen
veram
cordis
munditiem
illuc
afferant.
Et
si
non
bene
egeris.
Ex
adverso
pronunciat
Deus
horribilem
sententiam
adversus
Cain,
si
animum
in
malitia
obstinet,
sibique
indulgeat
in
suo
vitio.
Est
autem
valde
emphatica
oratio:
quia
Deus
non
modo
refellit
iniustam
querimoniam,
sed
ostendit
nihil
fore
ipsi
Cain
magis
adversum
quam
proprium
peccatum
quod
intus
alit:
sic
brevibus
et
concisis
verbis
stringit
hominem
impium,
ut
nullum
effugium
inveniat:
ac
si
diceret;
Nihil
tua
obstinatione
proficis,
nam
ut
nihil
tibi
sit
mecum
negotii,
peccatum
tuum
nihil
relaxationis
dabit,
quin
te
acriter
exagitet,
persequatur,
urgeat,
neque
patiatur
elabi.
Hinc
sequitur
non
modo
frustra,
nulloque
profectu
eum
tumultuari,
sed
intus
proprio
sensu
teneri
reum,
etiamsi
nullus
accuset.
Nam
quod
dicitur,
peccatum
ad
fores
cubare,
ad
interius
conscientiae
iudicium
refertur,
quod
hominem
convictum
sui
peccati
undique
obsessum
premit.
Fingant
licet
impii
Deum
in
coelo
torpere,
luctentur
quantum
possunt
in
repellendo
iudicii
illius
metu:
peccatum
tamen
invitos
et
fugitantes
subinde
ad
tribunal
illud
retrahet,
cui
se
subducere
conati
sunt.
Quod
ne
profanis
quidem
hominibus
ignotum
fuisse
testantur
editae
ab
illis
voces:
nec
dubium
est,
quum
dicunt
conscientiam
mille
testium
instar
esse,
saevissimo
carnifici
eam
comparant:
nullum
esse
gravius
vel
atrocius,
quam
quod
inde
sentitur
tormentum,
quin
Deus
eiusmodi
confessiones
expresserit.
Prima
est
(inquit
Iuvenalis)
|