[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


23:89  89  COMMENTARIUS  IN  GENESIN.  90  solidum  sit  quod  volunt.  Hieronymus  vertit,  Recipies:  intelligens  Deum  mercedem  promittere  puro  et  legitimo  cultui,  qualem  exigit.  Recitatis  aliorum  sententiis,  nunc  mihi  liceat  proferre  quod  melius  convenire  iudico.  Primo  verbum  nNty  tantundem  valet  atque  acceptio,  opponiturque  reiectioni.  Deinde  quando  de  re  subiecta  habetur  sermo,  de  sacrificiis  dictum  interpretor,  quod  Deus  illa  suscipiet  ubi  rite  oblata  fuerint.  Agnoscunt  hebraicae  linguae  periti  nihil  hic  esse  vel  coactum,  vel  a  genuina  verbi  significatione  remotum.  Iam  ipsa  rei  series  eodem  nos  ducit:  quod  pronunciet  Deus  repudiari  sacrificia,  et  quasi  abiici,  ut  nullius  pretii  sint,  dum  perperam  offeruntur:  susceptum  vero  iri,  ut  grata  sint  bonique  odoris,  si  pura  sit  et  legitima  eorum  oblatio.  Nunc  tenemus  quam  iniuste  succenseat  Cain  non  haberi  suis  sacrificiis  honorem,  quae  Deus  obviis  manibus  suscipere  paratus  est,  modo  vitiosa  esse  desinant.  Simul  tamen  memoria  repetendum  quod  prius  dixi,  praecipuum  bene  agendi  caput  esse,  ut  pii  Christo  mediatore  freti,  et  gratuita  reconciliatione  per  ipsum  parta,  sincere,  et  absque  fuco  Deum  colere  studeant.  Itaque  duo  ista  mutuo  inter  se  nexu  cohaerent,  quod  fideles,  quoties  prodeunt  in  Dei  conspectum,  sola  Christi  gratia  commendet,  abstersis  eorum  sordibus:  et  tamen  veram  cordis  munditiem  illuc  afferant.  Et  si  non  bene  egeris.  Ex  adverso  pronunciat  Deus  horribilem  sententiam  adversus  Cain,  si  animum  in  malitia  obstinet,  sibique  indulgeat  in  suo  vitio.  Est  autem  valde  emphatica  oratio:  quia  Deus  non  modo  refellit  iniustam  querimoniam,  sed  ostendit  nihil  fore  ipsi  Cain  magis  adversum  quam  proprium  peccatum  quod  intus  alit:  sic  brevibus  et  concisis  verbis  stringit  hominem  impium,  ut  nullum  effugium  inveniat:  ac  si  diceret;  Nihil  tua  obstinatione  proficis,  nam  ut  nihil  tibi  sit  mecum  negotii,  peccatum  tuum  nihil  relaxationis  dabit,  quin  te  acriter  exagitet,  persequatur,  urgeat,  neque  patiatur  elabi.  Hinc  sequitur  non  modo  frustra,  nulloque  profectu  eum  tumultuari,  sed  intus  proprio  sensu  teneri  reum,  etiamsi  nullus  accuset.  Nam  quod  dicitur,  peccatum  ad  fores  cubare,  ad  interius  conscientiae  iudicium  refertur,  quod  hominem  convictum  sui  peccati  undique  obsessum  premit.  Fingant  licet  impii  Deum  in  coelo  torpere,  luctentur  quantum  possunt  in  repellendo  iudicii  illius  metu:  peccatum  tamen  invitos  et  fugitantes  subinde  ad  tribunal  illud  retrahet,  cui  se  subducere  conati  sunt.  Quod  ne  profanis  quidem  hominibus  ignotum  fuisse  testantur  editae  ab  illis  voces:  nec  dubium  est,  quum  dicunt  conscientiam  mille  testium  instar  esse,  saevissimo  carnifici  eam  comparant:  nullum  esse  gravius  vel  atrocius,  quam  quod  inde  sentitur  tormentum,  quin  Deus  eiusmodi  confessiones  expresserit.  Prima  est  (inquit  Iuvenalis)   

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci