|
44:88
gratiae
Dei
ipsorum
peccatis.
Ergo
nisi
bis
fuissent
caeci,
haec
experientia
debebat
eos
expergefacere,
quemadmodum
etiam
vidimus
apud
Ioelem
cap.
1.
Dicit
in
fine
versus,
qui
mercedem
contrahit,
contrahit
eam
in
sacculum
perforatum:
quibus
verbis
admonet
non
tantum
posse
conspici
Dei
vindictam
in
sterilitate
terrae,
et
in
ipsa
esurie
hominum
qui
comedendo
non
saturantur:
sed
in
ipsorum
operis,
ubi
scilicet
multum
se
fatigant,
et
sine
profectu:
quia
pecunia
etiam
ubi
in
crumenam
coniecta
est,
evanescat.
Ergo
operae
etiam
vestrae
sunt
inanes,
inquit.
Est
autem
hoc
satis
manifestum
irae
Dei
signum,
ubi
pecunia
etiamsi
recondita
fuerit,
tamen
diffluit.
Iam
videmus
quid
sibi
velit
propheta:
quia
frigebat
doctrina
apud
Iudaeos,
et
admonitiones
spernebant,
tractat
eos
pro
ingenii
pervicacia.
Ostendit
igitur
etiamsi
contemnant
Deum
et
eius
prophetas,
ipsos
tamen
poenis
satis
doceri:
et
tamen
adhuc
manere
stupidos.
Ergo
exstimulat
quemadmodum
asinos,
ut
tandem
agnoscant
Deum
non
immerito
sibi
irasci
:
iam
vero
eius
conspicuam
esse
tam
in
sterilitate
terrae,
quam
in
tota
ipsorum
vita:
quia
sive
comedant,
sive
abstineant
a
cibo,
sunt
tamen
famelici:
deinde
si
strenue
laborent,
et
si
colligant
mercedem,
ipsam
tamen
diffluere,
ac
si
congesta
esset
in
crumenam
perforatam.
Sequitur:
7.
Sic
dicit
Iehova
exercituum,
Ponite
cor
vestrum
super
vias
vestras.
8.
Adscendite
in
montem,
et
afferte
lignum,
et
aedificate
domum
(vel
hanc
domum)
et
propitius
ero
in
ea
(vel
mihi
placebit
in
ea)
et
glorificabor,
dicit
Iehova.
Nunc
addit
propheta,
Ubi
edocti
malis
fuerint
Iudaei,
iam
nihil
aliud
restare,
nisi
ut
se
accingant
celeriter
ad
aedificandum
templum:
quia
non
est
cunctandi
tempus
ubi
intelligunt
Deum
manu
armata
prodire
ad
ius
suum
exigendum.
Sterilitas
enim
de
qua
loquutus
est
et
inopia,
deinde
alia
signa
maledictionis,
erant
quasi
exsertus
gladius
in
manu
Dei:
quo
palam
erat
ipsum
velle
ulcisci
negligentiam
populi.
Quum
ergo
ita
fraudatus
esset
Deus
suo
iure,
non
modo
populum
hortatus
est
per
suos
prophetas,
sed
vindictam
etiam
exercuit
contra
illum
contemptum.
Haec
ratio
est
cur
propheta
nunc
dicat,
Adiicite
cor
vestrum:
et
tunc
conscendite
in
montem,
afferte
lignum.
Hic
autem
locus
optime
exprimit
cur
Deus
poenas
exigat
de
hominum
peccatis:
non
tantum
scilicet
ut
sentiant
se
peccasse,
sed
ut
studeant
corrigere
quidquid
Deo
displicet.
Secundo
hinc
etiam
colligimus
quomodo
ad
poenitentiam
progredi
nos
oporteat.
Initium
est,
ut
peccata
nostra
displiceant
nobis:
sed
si
quis
non
ultra
promoveat,
erit
duntaxat
motus
aliquis
evanidus.
Necesse
igitur
est
ad
secundum
gradum
progredi,
nempe
ut
sequatur
correctio
in
melius.
|