|
31:88
tineat
Psalmus
ipse,
et
quorsum
spectet,
praecipue
videndum.
Proponit
quidem
sibi
David
ante
oculos
miram
Dei
virtutem
et
gloriam
in
toto
mundi
opificio
et
gubernatione:
sed
hano
partem
leviter
tantum
perstringens,
in
consideratione
summae
erga
nos
bonitatis
insistit.
Et
certe
quanquam
in
toto
naturae
ordine
amplissima
occurrit
celebrandi
Dei
materia,
quia
tamen
propria
experientia
magis
afficimur,
non
abs
re
ex
professo
specialem
erga
humanum
genus
gratiam
David
commendat:
quia
hoc
est
maxime
illustre
speculum
in
quo
perspicere
licet
eius
gloriam.
Mirum
tamen
est
cur
ab
exclamatione
incipiat,
quum
res
ipsa
prius
narrari
soleat,
quam
extolli
eius
magnitudo.
Atqui
si
tenemus
quod
alibi
dicitur,
non
posse
verbis
exprimi
Dei
opera,
nequaquam
mirum
videbitur,
Davidem
hac
loquendi
forma
se
fateri
narrationi
imparem.
Quia
ergo
David
inaestimabilem
gratiam,
qua
Deus
humanum
genus
dignatus
est,
secum
expendens,
sensus
omnes
suos
absorberi
sentit
vel
obrui,
exclamat
rem
admiratione
dignam
esse,
quia
verbis
concipi
non
potest.
Adde,
quod
spiritus
sanctus,
qui
Davidis
linguam
direxit,
non
dubium
est
quin
communem
hominum
torporem
in
illius
persona
excitet,
ne
immensum
Dei
amorem,
et
innumera
quibus
fruuntur
beneficia
parce
tantum
et
frigide
suo
more
laudent:
sed
potius
nervos
omnes
intendant
ad
hoc
pietatis
exercitium.
Nam
hoc
epiphonema
quo
usus
est
David
declarat,
ubi
intenta
ad
hanc
cogitationem
fuerit
tota
humani
ingenii
facultas,
longe
infra
subsistere.
Nomen
Dei
hic
positum
esse
interpretor
pro
celebri
eius
notitia*
quatenus
scilicet
se
nobis
patefacit,
nam
arguta
eorum
speculatio
mihi
non
placet,
quibus
nihil
aliud
est
Dei
nomen,
quam
Deus
ipse.
Nam
hoc
ad
opera
aut
virtutes
ex
quibus
cognoscitur,
potius
quam
ad
essentiam
referri
debet.
Terram
ergo
admirabili
Dei
gloria
plenam
esse
dicit,
ut
decus
eius
supra
coelos
conscendat.
Recte
enim
(mea
iudicio)
verbum
Hin
quidam
accipiunt
in
machor,
hoc
est,
infinitivo
modo,
pro
locare.
Nam
in
secundo
membro
amplificatio
est:
ac
si
dixisset
minorem
esse
terram,
quam
ut
decus
vel
magnificam
Dei
formam
contineat.
Atque
hoc
modo
"lt^X
non
erit
relativum,
sed
expletivam
vel
exegeticam
particulam
valebit.
3.
Ex
ore
infantium
et
lactentium
fundasti
robur
propter
adversarios
tuos,
ad
profligandum
inimicum
et
ultorem.
Iam
in
ipsum
argumentum
quod
tractandum
susceperat,
ingreditur:
nempe
quod
Dei
providentia
ut
se
proferat
in
humano
genere,
non
adultam
aetatem
exspectet,
sed
a
prima
usque
infantia
clare
iam
refulgeat
quantum
satis
sit
ad
refellendos
omnes
impios,
qui
profano
suo
contemptu
Dei
no-
|