|
31:85
85
PSALMUS
VII.
86
erant
Saul
et
similes,
ut
Davidem
totus
fere
populus
damnaret,
hac
se
una
spe
pius
vir
sustentat,
quod
Deus,
rebus
in
mundo
confusis,
discernit
tamen
inter
iustos
et
impios.
Itaque
a
perversis
hominum
iudiciis
ad
eum
provocat
qui
falli
nunquam
potest.
Quaeritur
tamen
quomodo
quotidianum
iudicium
Deo
tribuat,
quem
videmus
poenas
in
longum
tempus
saepe
differre.
Et
certe
scriptura
non
abs
re
eius
|xaxpo^u[itav
praedicat,
sed
quanquam
nou
statim
iudicia
sua
exsequitur,
quia
nullum
tempus
est,
imo
nullus
dies
praeterit,
quo
non
certis
documentis
probet,
quae
permista
sunt
in
mundo,
a
se
discerni:
fixum
hoc
manet,
nunquam
eum
ab
officio
suo
cessare.
Quisquis
enim
oculos
attollet
ad
considerandum
mundi
regimen,
clare
videbit,
patientiam
Dei
longe
a
conniventia
differre:
certe
fideles
de
die
in
diem
ad
eum
intrepide
confugient.
13.
Nisi
conversus
fuerit,
gladium
suum
acuet:
arcum
suum
tetendit,
direxit
illum:
14.
Et
ei
paravit
vasa
mortis,
sagittas
suas
persequentibus
aptabit.
15.
Ecce
parturiet
iniquitatem,
et
concepit
pravitatem,
et
pariet
mendacium.
13.
(Nisi
conversus.)
Hi
tres
versus
duobus
modis
exponi
solent.
Quidam
enim
putant,
si
perrexerint
hostes
Davidis
in
sua
malitia,
denuntiari
vindictam
quam
meretur
eorum
obstinatio,
ita
in
secundo
membro
nomen
Dei
subaudiunt
;
ac
si
dictum
esset:
Si
non
resipiscat
hostis
meus,
sentiet
tandem
Deum
suis
armis
instructum
esse
ad
tuendam
iustorum
salutem.
Si
hoc
modo
accipias
tertius
versus
erit
causae
redditio:
quia
impii
quum
meras
violontias
concipiant,
parturiant
iniquitatem,
et
fraudes
pariant,
recta
Deum
inpetunt,
et
ex
professo
in
certamen
provocant.
Sed
rectius
(meo
iudicio)
alii
uno
contextu
legunt
istos
duos
versus:
quanquam
ne
illi
quidem
in
exprimenda
mente
Davidis
mihi
satisfaciunt.
Neque
enim
dubito
quin
David,
horribiles
hostium
conatus
referens,
Dei
gratiam
hac
descriptione
magis
illustret.
Nam
quum
validis
copiis
et
armorum
apparatu
muniti,
funose
in
eum
irruerent,
nihil
nisi
exitium
sperantes,
quis
non
dixisset
de
ipso
actum
esse?
Subest
autem
ironiae
species,
dum
sibi
mortis
formidinem
ab
ipsis
proponit.
Nam
tantundem
est
ac
&i
dixisset:
Nisi
animi
propositum
mutaverit
hostis
meus,
vel
impetum
suum
ac
vires
alio
converterit,
quis
impediet
quominus
sub
eius
manu
peream?
Nam
quum
illi
arma
suppetant,
caedem
meam
modis
omnibus
machinatur.
Saulem
vero
proprie
designat,
ideoque
dicit
sagittas
aptasse
persequutoribus:
quia
multos
ad
manum
habebat
satellites,
qui
operam
suam
libenter
ad
perdendum
Davidem
locassent.
Prophetae
igitur
consilium
fuit,
ex
periculi
|