|
31:84
corde.
12.
Deus
iudicans
iustum,
et
contemptorem
Dei
quotidie.
10.
(Cesset
quaeso)
Initio
precatur
ut
Deus
impiorum
malitiae
modum
et
finem
imponat,
unde
sequitur,
diuturnam
non
exigui
temporis
fuisse
crucem.
Aliis
potius
videtur
dira
esse
imprecatio,
qui
verbum
*1U3
transitive
accipiunt
pro
perdere
vel
consumere.
Ita
secundum
eos
optat
David,
ut
malum
quod
concipiunt
impii,
Deus
in
ipsorum
capita
retorqueat.
Mihi
tamen
simplicius
illud
videtur,
ut
David
suis
molestiis
exitum
dari
postulet,
ideoque
votum
a
fine
mox
sequitur,
ut
Deus
iustum
vel
dirigat,
vel
stabiliat.
Nam
utrovis
modo
legas,
parum
interest.
Sensus
enim
est,
ut
Deus
iustos
iniuste
oppressos
restituat
et
fulciat:
ut
constet
eos
divinitus
in
suo
statu
manere.
(Quia
probans
corda)
Copula
hoc
loco
non
inepte
in
causalem
particulam
resolvitur.
Neque
enim
dubium
est
quin
addita
ratione
precationem
suam
confirmet
David.
Quanquam
autem
iam
tertio
ostendit
se
bonae
conscientiae
testimonio
fretum
audacter
accedere,
plus
tamen
exprimit
quam
antea,
quod
non
externis
tantum
operibus
integer
exstiterit,
sed
arcano
etiam
cordis
aspectu
puritatem
coluerit.
Ac
videtur
fiduciam
hanc,
hostium
suorum
insolentiae
opponere,
a
quibus
probabile
est
tales
calumniarum
nebulas
fuisse
in
vulgus
sparsas,
ut
miserum
hominem
cogerent
cor
et
renes
suos
Deo
in
examen
offerre.
Fieri
etiam
potest
ut
fucosos
illis
praetextus
excutiat,
quibus
satis
habebant,
homines
decipere.
Ostendit
enim,
licet
theatri
plausum
tulerint,
hoc
nullius
esse
momenti:
quia
mox
ad
Dei
tribunal
venturi
sint,
ubi
non
de
titulis,
vel
externo
splendore
operum,
sed
de
cordis
integritate
erit
cognitio.
^
11.
(Clypeus
meus)
Non
miru
est
quod
subinde
precibus
meditationes
permiscet
David,
quibus
se
ad
fiduciam
animet.
Quantumvis
enim
alacriter
ad
Deum
feramur,
statim
labascit,
vel
ad
languorem
inclinat
ardor
noster,
nisi
vires
novas
colligat.
Ergo
ut
eodem
tenore
preces
suas
continuet
David,
sententias
sibi
ex
communi
pietatis
doctrina
suggerens,
fidem
suam
fovet
atque
etiam
excitat.
Dicit
autem,
quia
Deus
rectos
corde
servat,
se
eius
praesidio
satis
munitum
esse.
Unde
sequitur,
recte
sibi
fuisse
conscium.
Quum
autem
non
iustos
simpliciter,
sed
rectos
corde
dicit,
videtur
ad
interius
illud
cordis
et
renum
examen
respicere.
12.
(Deus
iudicans)
Alii
legunt,
Deus
iudex
iustus
et
Deus
irascitur
quotidie.
Quanquam
autem
hunc
quoque
sensum
verba
admittunt,
quia
tamen
in
priore
plenior
est
doctrina,
libenter
eum
sequutus
sum:
sicuti
et
doctissimis
quibusque
magis
probari
video:
adde
quod
ad
praesentem
causam
melius
quadrat.
Quia
enim
hoc
suis
maledictis
adepti
|