|
30:83
83
HOMILIA
LI.
84
esse
totius
mundi
iudicem
;
coram
quo
nos
oporteat
deiici
et
humiliari
:
agnoscentes
omnia
ipsius
facta
esse
iusta
et
decreta
irrevocabili,
licet
eorum
ratio
minime
nobis
constet.
Interim
vero
proprius
ista
sunt
applicanda
nobis,
et
ex
iis
utilis
eruenda
doctrina,
nempe
non
sperandam
esse
impunitatem,
Deo
poenas
differente:
neque
ex
illa
dilatione
captandam
licentiam
ac
occasionem
dissolutionis.
Ut
solent
improbi
homines
eo
insolentius
efferri,
quo
cum
maiore
patientia
Deus
illos
tolerat,
et
omnem
ipsius
timorem
et
reverentiam
abiicere,
ut
ait
Paulus,
non
cogitantes
de
die
irae.
Quamobrem
summopere
cavendum
ne
Dei
iram
adversum
nos
petulantia
et
insolenti
curiositate
accersamus:
sed
quo
maior
est
ipsius
in
nobis
tolerandis
benignitas
et
patientia,
eo
graviores
poenas
metuamus,
nisi
patientia
ipsius
tanquam
vehiculo
quodam
ad
ipsum
adducamur,
et
ad
meliorem
frugem
convertamur.
Neque
enim
quum
nos
ad
poenitentiam
hortatur,
et
per
patientiam
invitat,
vult
nos
ea
ad
maiorem
licentiam
abuti:
sed
magis
commoveri
ad
serium
peccatorum
sensum,
et
veram
poenitentiam,
et
ardentes
ad
Deum
preces
fundere.
Quare
de
nobis
diligenter
cogitandum,
quos
patienter
diu
vel
ad
tricesimum
vel
quadragesimum
annum
tolerarit,
ne
ita
esse
occulta
peccata
nobis
fingamus
quin
veniant
in
ipsius
conspectum
et
illi
semper
obversentur.
Nam
si
patrum
iniquitatem
in
filios
ulciscitur,
quid
de
nobis
futurum
putamus,
qui
peccatis
nostris
ad
iram
ipsum
provocare
non
desinimus?
Nam
etsi
in
hac
misera
et
caduca
vita
non
puniat,
neque
suam
manum
adversus
nos
exserat,
non
ideo
tamen
melior
futura
nostra
est
conditio:
quandoquidem
alia
vita
superest
ista
terrena
longe
excellentior,
in
qua
summus
ille
iudex
in
omnium
vitam
est
inquisiturus,
et
aeternis
poenis
contumaces
et
sceleratos
ulturus.
Et,
ut
ante
dixi,
quomodo
parceret
impoenitentibus
et
flagitiosis
hominibus,
quum
et
infantes
propter
peccata
patrum
ulciscatur?
Quamobrem
mentibus
nostris
altius
haec
doctrina
est
defigenda,
ut
primum
sciamus,
Deo
non
statim
brachium
suum
ad
poenas
de
nobis
reposcendas
exserente,
non
esse
tamen
nobis
indulgendum,
ne
que
faciendas
nobis
delitias:
et
graviter
a
nobis
peccari
adversus
ipsius
maiestatem,
si
peccatorum
impunitatem
speramus,
Deum
ve
surdum
aut
caecum
nobis
fingimus.
Deinde
et
hinc
discendum,
patienter
esse
ferendam
moram
illam
divinorum
iudiciorum,
si
non
statim
nos
ab
inimicis
nostris
vindicat,
quum
iniuriis
afficimur,
et
veluti
malis
obruimur:
sed
potius
illa
dissimulat,
et
nostri
curam
abiecisse
videtur.
Cavendum
sane
ne
cogitemus
nos
oblivioni
esse
ab
illo
traditos,
et
nostri
curam
omnem
illum
abiecisse.
Nam
sane
contrarium
praesens
historia
testatur:
quandoquidem
post
ducentos
vel
trecentos
annos,
iudicium
adversus
|