30:82 memoria repetamus, ita fraenabitur audacia nostra: quandoquidem cognoscemus Deum in arcano suo consilio illo admirando secretas causas habere puniendi patrum iniquitatem in filiis: etsi nobis incognitis et impervestigabiiibus modis ad vindictam progrediatur: ac proinde coercendam et fraeno retinendam illam hominum curiosam arrogantiam, ne in ea scrupulose inquiramus quae Dominus non permisit. Ac si quando forte quaedam tentationes nos ad murmurandum excitarint, eo vehementius adversus ingenitam audaciam nitamur et luctemur: et gratum acceptumque Deo esse sacrificium sciamus, coram ipso deiici et humiliari: neque altum nimis sapere, sed ad mensuram: neque de iis quae non revelavit sententiam ferre: sed nobis occulta esse in diem usque perfectae revelationis patienter feramus. Nam, ut ait Paulus, ex parte tantum cognoscimus. Quare patienter exspectandum donec Deus det nobis perfectam cognitionem eorum quorum nunc gustum tantum aliquem habemus: et agnoscenda nostra imbecillitas, ne ultro nos praecipites in illam abyssum divinorum iudiciorum demus. Et de istis hactenus. Caeterum profanorum hominum furores certum est non posse a nobis impediri, quin adversus Deum fremant, et blasphemas voces in ipsum vomant, non posse Deum inquientes ab iniustitia liberari, quum in innocentes et a crimine vacuos vindictam exercet. Verum tamen interea gemere nos oportet, et mente revocare dictum illud prophetae, opprobria quae in Deum proiiciuntur, in ipsos mortales recidere. Nos itaque graviter oportet angi quotiescunque miseros homunciones instar lumbricorum humi reptantes conspicimus adversus Dei maiestatem insurgere, et blasphemis vocibus suis illam lacerare: et patienter divinam in illos vindictam exspectare. Quandoquidem certum est istiusmodi canum impudentissimorum tandem etiam horrendum fore exitum, licet tardo et lento gradu divina vindicta procedat: et licet in coelum blasphemias suas tanquam lapides iaculentur, in caput ipsorum tamen tandem derivandas, et pudore summo tandem obruendos. Quandoquidem enim adversus Deum insurgunt, et veluti cornubus petere ipsius solium videntur, tamen adversus aerem tantum luctantur, neque Deum ipsum, possunt contingere. Qua enim parte illum aggrederentur, qui omnium mortalium cervicibus imminet, et omnia hominum facta intuetur? Ac proinde licet miseris parcat ad tempus, et ad poenitentiam etiam illos invitet: tamen longum illum patientiae ipsius abusum, et pugnam adversus ipsum, summa efc horrenda in nostra capita derivata confusio et calamitas excipiet. Itaque licet mente assequi non possumus quare tam horrendam vindictam Deus in Amalecitas immiserit, istud nobis satisfaciat, Deum 6