|
30:81
81
IN
I.
LIB.
SAMUEL.
CAP.
XV.
82
merito
insanus
habebitur?
Nonne
in
se
poenas
meritas
temeritate
sua
trahet,
quod
tali
iudicio
resistat?
Sed
si
causam
ignorans
quare
ad
capitale
supplicium
damnatus
sit,
aut
si
legum
et
iuris
omnis
ignarus
velit
in
iudicum
sententias
inquirere,
et
ex
suo
sensu
et
iudicio
sententiam
ferre,
iuraque
omnia
corrumpere,
nonne
merito
talis
homo
summae
stultitiae,
aut
arrogantiae
et
superbiae
intolerabilis
reus
erit,
et
omnium
calculo
damnabitur?
Quid
ergo
dicendum
putamus
de
hominibus
in
Dei
iudicia
inquirentibus,
penes
quem
unum
est
totius
mundi
potestas?
Quare
meditanda
est
et
nostris
mentibus
altius
infigenda
Pauli
sententia:
Quis
tu
es
qui
condemnas
alienum
famulum?
Scriptum
est
enim:
Vivo
ego,
dicit
Dominus
:
quoniam
mihi
sese
flectet
omne
genu:
et
omnis
lingua
confitebitur
Deo.
Quamobrem
quotiescunque
iudicem
unum
summum
esse
audimus
omnium,
annon
terrore
percelli,
et
fraenos
iniicere
nos
ipsos
nobis
oportet,
et
ab
ipso
pendere,
et
sententiam
ab
ipso
latam
venerari,
quandoquidem
penes
ipsum
est
potestas
nos
ad
ipsos
inferos
quum
volet
detrudendi?
At
si
contra
Deo
terminos
ponere,
et
ad
nostram
mensuram
ipsius
iudicia
exigere,
aut
si
non
placuerint
repudiare
audeamus,
nonne
diabolicus
erit
furor
et
insania
intolerabilis?
Itaque
necesse
est
ut
nostri
ingenii
tenuitatem
inspiciamus,
quae
Dei
arcana
scrutari
non
potest,
quandoquidem
sunt
profundissima
abyssus,
in
quam
semel
immersi
nunquam
emergunt.
Quare
itaque
mortales
hic
suam
opinionem
adferent,
et
temere
iudicabunt,
et
de
rebus
incognitis
sententiam
ferent?
Nae
Deo
rationes
constant
iudiciorum
suorum,
ut
quidquid
homines
obloquantur,
iustus
sit
semper
Iehova,
et
rectus
iudiciis
suis,
ut
olim
cecinit
propheta:
sed
nostro
damno
et
summo
cum
dedecore
et
ignominia.
Ex
quibus
apparet
summam
ebbe
insaniam,
quum
audent
mortales
in
Domini
facta
inquirere,
et
adversus
Dei
iudicia
murmurare.
Quid
ergo
faciendum,
quum
nimia
crudelitas
esse
nobis
videbitur
etiam
in
pueros
a
matrum
uberibus
pendentes
saevire?
Nae
in
memoriam
revocanda
sententia
illa
Domini,
Deum
nempe
a
se
reiecturum
filios
eorum
usque
in
tertiam
et
quartam
generationem
qui
ipsi
rebelles
fuerint,
et
pro
patrum
peccatis
poenas
ab
ipsis
repetiturum.
Sane
Dominus
istis
verbis
non
profitetur
summam
aliquam
iracundiam
aut
crudelitatem
adversus
innocentes.
Nam
patrum
iniquitatem
in
filiis
visitans,
satis
iustam
occasionem
illos
condemnandi
habet,
quum
in
ipsis
illorum
filiis
semper
adhaereat
satis
vitii
punitione
divina
dignum.
Sed
una
cum
patribus
illos
complectitur,
ut
se
omnium
aetatum
iudicem
esse
ostendat.
Neque
vero
praescribi
ipsi
ullos
terminos
legem
ve
imponi,
quasi
mortali,
fas
est:
sed
omnipotentem
agnosci,
coram
quo
mille
anni
sunt
unius
diei
instar.
Quod
si
Calvini
opera.
Vol
XXX.
|