|
31:79
79
PSALMUS
VII.
80
De
voce
Siggaion
non
consentiunt
inter
ge
Hebraei
interpretes.
Quidam
enim
pro
musico
instrumento
accipiunt.
Aliis
videtur
esse
concentus
ad
carmen
moderandum.
Alii
putant
initium
fuisse
tritae
cantilenae,
ad
cuius
modulos
Psalmum
hunc
David
cantari
voluerit.
Alii
Hebraicum
nomen
latine
oblectationem
reddunt.
Mihi
secunda
opinio
videtur
maxime
probabilis,
certam
fuisse
melodiae,
vel
cantici
speciem
:
ac
si
quis
vel
Sapphicum,
vel
Phaleucium
carmen
dicat.
Sed
ego
de
re
levis
momenti
non
contendo.
Porro,
quod
Psalmus
fuisse
compositus
dicitur
super
verbis
Chus,
mihi
non
placet
(quod
vulgo
tamen
receptum
est)
per
verba
negotium
intelligi.
Fateor
quidem
Hebraeis
usitatam
esse
loquendi
formam,
ut
verbum
pro
re
vel
causa
sumatur
:
sed
quia
paulo
post
exprimit
David
falsi
criminis
invidia
se
fuisse
gravatum,
non
dubito
quin
de
ipsa
delatione
vel
calumnia
hic
loquatur,
cuius
autorem,
vel
certe
ministrum
fuisse
interpretor
Chus,
aliquem
ex
consanguineis
Saulis.
Neque
enim
satis
firma
ratione
moventur
quidam,
ut
Saulem
oblique
sub
nomine
alieno
perstringi
dicant.
A
vero
nomine
secundum
ipsos,
ideo
abstinuit
David,
ut
regiae
dignitati
parceret.
Plurimum
(fateor)
apud
ipsum
valuit
sacrae
unctionis
reverentia:
sed
quum
alibi
diserte
Saulem
nominet,
ubi
non
minus
acriter
in
eum
invehitur,
nec
minus
atro
carbone
eum
depingit,
cur
hic
potius
eius
nomen
supprimeret?
Meo
itaque
iudicio,
hic
sine
figura
proprio
nomine
exprimitur
improbus
delator,
qui
Davidi
odium
ex
ficto
crimine
conflaverat:
sive
a
rege
fuerit
subornatus,
sive
favorem
captans,
ultro
Davidem
calumniatus
fuerit.
Scimus
enim
Davidem
vulgo
magna
infamia
flagrasse,
quasi
in
regem
et
socerum
suum
ingratus
ac
perfidus
fuisset.
Quanquam
autem
Saul
ex
familia
Iemini
fuit,
nihil
tamen
absurdi
erit,
si
dicamus
unum
ex
eius
cognatis
Davidem
falso
accusasse,
2.
Iehova
Deus
mi,
in
te
confido,
serva
me
ab
omnibus
persequentibus
me,
et
libera
me,
3.
Ne
forte
rapiat
tanquam
leo
animam
meam:
discerpat,
et
non
sit
qui
liberet.
Initio
multos
sibi
hostes
esse
dicit:
secundo
autem
versu
unum
quempiam
singulari
numero
designat.
Et
certe
quum
omnium
animi
in
eum
accensi
forent,
merito
ab
omnibus
suis
persequutoribus
eripi
petiit.
Sed
quia
impia
regis
crudelitas,
instar
facis,
contra
hominem
innoxium
totius
populi
odia
inflammabat,
merito
etiam
peculiariter
in
ipsum
stylum
convertit.
Ita
primo
versu
rem
describit
qualis
erat:
secundo
autem
versu
fontem,
vel
causam
mali
ostendit.
Porro,
quod
praefatur
Deo
se
confisum
esse,
in
hoc
verbo
magna
subest
emphasis.
Est
quidem
praeteriti
temporis,
ideoque
|