|
30:79
79
HOMILIA
LL
80
circo
monet
apostolus,
ne
demus
locum
irae:
docens
ita
impediri
Dei
opus
quantum
in
nobis
est,
quod
ipsius
officium
usurpemus.
Quid
ita
vero?
Causam
ipse
Deus
alio
loco,
nempe
in
Cantico
Mosis
(Deut.
32)
aperit,
his
verbis:
Mea
est
ultio
et
retributio:
loquens
de
populi
sui
defensione.
Deo
itaque
suum
nobis
auxilium
promittente,
et
illatas
nobis
iniurias
ulcisci,
et
tanquam
clypeo
tegere
volente,
quare
ipsius
opus
prae
verteremus
?
quare
iracundia
nostra
praecipites
in
ultionem
nostram
ferremur
?
Nae
istud
est
ostium
Deo
claudere,
et
ipsius
officium
usurpare:
et
divinam
protectionem,
longe
omnibus
subterfugiis
et
excusationibus
praeferendam
repudiare
et
reiicere.
Non
aliter
quam
si
quis
occupata
iudicis
sede
quereretur
de
facta
sibi
iniuria,
quod
eum
merito
omnes
explodant
et
exsibilent.
Sic
sane
apud
Deum
de
illatis
nobis
iniuriis
queri
merito
non
possumus,
nisi
patienter
easdem
feramus,
et
spiritu
mansuetudinis
retineamur,
ne
in
iram
effervescamus.
Hinc
itaque
satis
est
conspicuum,
quare
ultio
privata
prohibeatur,
puta,
ne
Dei
partes
praeveniamus,
et
ipsius
officium
nostra
impatientia
impediamus.
Quandoquidem
enim
ipse
nos
in
suam
tutelam
recepit,
illatas
nobis
iniurias
vult
ulcisci:
nos
autem
ab
omni
ultione
abstinere,
quod
norit
quam
nostrae
passiones
violentae
sint
et
immoderatae:
quibus
nos
oportet
exui,
et
patienter
Dei
vindictam
exspectare,
ne
nostra
impatientia
praeiudicium
ipsi
adferamus.
Terum
enimvero
quaedam
ultiones
non
modo
permissae
et
licitae
sunt,
sed
etiam
mandatae.
Exempli
gratia.
Si
magistratus
aliquis
iustitiae
gladio
armatus,
vel
latronem,
vel
furem,
vel
facinorosum
quemlibet
ad
furcas
trahat,
legitima
et
bona
illa
est
ultio,
Dei
voluntati
nullo
modo
contraria.
Nam
contra,
ut
ait
Salomon,
si
magistratus
ab
illa
ultione
quam
Deus
praecipit
abstineret,
in
Deum
graviter
peccaret
rebellionis
reus
:
sed
illa
ultio,
modo
sit
temperata
et
aequitate
nitatur,
Dei
est
non
hominum:
puta,
si
serio
affectu
in
Dei
cultum
feratur
magistratus,
et
suum
officium
facere
studeat,
nulla
privata
iniuria
ad
talem
ultionem,
sed
solo
Dei
mandato
impulsus,
sontes
ita
puniri
iubentis.
Ex
istis
igitur
satis
apparet
privatis
ultionibus
nullum
amplius
locum
dari
oportere,
quod
Dei
maiestati
detrahant,
et
in
ipsius
iurisdictionem
involent.
Sed
divina
ultio
laudabilis,
quum
magistratus
nullam
privatarum
iniuriarum
rationem
habens,
in
solum
Dei
mandatum
fertur
studio
cultus
ipsius.
Yeniamus
iam
ad
praesentis
historiae
explicationem:
Deus
Amalecitas
funditus
deleri
iubet.
Atqui
hac
ratione
populus
suas
iniurias
ulciscitur.
Sed
non
est
ista
privata
ultio,
quandoquidem
non
motu
proprio
aut
passione
vehementiore,
sed
Dei
mandato
fertur
populus
ad
hanc
ultionem:
quare
neque
humana
neque
privata
fuit
haec
ultio.
Et
|