[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


30:77  77  IN  L  LIB.  SAMUEL.  CAP.  XV.  78  supra  Deum  sapientiam  attribuit.  Hinc  itaque  faciamus  initium  huius  concionis,  Deo  nimirum  tantopere  esse  commendatam  ecclesiae  suae  salutem,  ut  nunquam  patiatur  illatas  ipsi  iniurias  inultas  remanere.  Nam  etsi  fideles  multa  ferre  ab  impiis  contingat,  et  veluti  ab  illis  opprimi,  futurum  tamen  tandem  est,  ut  rationem  Deo  illarum  omnium  olim  impii  illi  persecutores  reddant.  Testis  esto  celebris  illa  Exod.  17.  historia  de  Amalecitis,  qui  populum  Israelis  transitu  in  ipso  deserto  prohibere  voluerunt,  nulla  tamen  iniuria  lacessiti:  sed  contra  potius  non  inscii  promissionum  quas  Abrahamus  a  Deo  acceperat,  quippe  ab  illo  etiam  ducentes  originem.  Procul  dubio  quum  ultro  miserum  illum  populum  affligunt,  ipsi  Deo  videntur  bellum  inferre  velle  et  promissiones  ipsius  irritas  facere,  atque  ipsius  veritatem  pervertere:  ac  proinde  cultum  Dei  puramque  religionem  quam  Deus  in  terra  illa  Chanaan  volebat  constituere,  pro  viribus  evertere  conabantur.  Et  quidem  grave  istud  erat  peccatum,  ad  quod  aliud  accedebat:  quod  nullam  occasionem  aggrediundi  Israelitas  habebant,  a  quibus  neque  fuerant  lacessiti,  neque  ullas  iniurias  acceperant:  sed  transitum  tantum  liberum  per  ipsorum  regionem  postulabant.  Sed  illi  ad  arma  concurrentes  non  inimicum  populum  hostiliter  invadunt.  Ex  quibus  est  conspicuum  illos  adversus  Deum  bellum  gessisse,  et  adversus  homines  inhumanitate  peccasse.  Peccarunt  itaque  graviter  Amalecitae  furore  adversus  Deum,  et  immanitate  adversus  proximos,  et  quidem  tales  ut  dicantur  electus  Dei  populus,  propriumque  ipsius  peculium.  Sed  tandem  illos  Deus  repulisse  virtute  sua  dicitur.  Nam  etsi  populus  adversus  Amalecitas  pugnaret,  nihilominus  tamen  Mosis  precibus  impetrata  victoria  est,  et  ut  apparet  ex  illa  historia,  Mose  manus  in  coelum  attollente,  populus  fuit  bello  superior.  Itaque  Deus  hostium  suorum  consilia  et  conatus  evertit,  populumque  suum  vendicavit,  et  adversus  hostium  insultus  protexit  :  suisque  promissionibus  vel  invitis  omnibus  hostibus  viam  fecit.  Atque  idcirco  Deus  Mosen  iussit  haec  in  monimentum  perpetuum  in  libro  legis  scribere  :  et  Iosuam  instruere  populum  illum  Amalecitarum  olim  a  Deo  puniendum,  et  ipsius  memoriam  e  terris  delendam,  perpetuaque  infamia  et  dedecore  notandam.  Quae  sententia  rata  fit  iureiurando,  quod  dicitur  Deus  manum  habere  super  solium,  bellumque  esse  Iehovae  contra  Amalecitas  de  aetate  in  aetatem.  Phrasis  enim  illa,  Dei  manum  esse  super  solium,  solenne  iuramentum  in  se  continet.  Iurantes  enim  homines,  solent  manus  in  coelum  attollere,  quasi  Deum  testem  advocantes.  Ut  ita  ostendatur,  quod  docet  apostolus,  Deum  quum  nullum  se  habeat  superiorem,  iurare  per  se  ipsum  sedentem  super  solium  suum.  Quandoquidem  igitur  Deus  per  suam  maiestatem  iurat,  et  est  omnipotens,  certum  eat  ipsum  nullam   

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci