23:77  77  COMMENTARIUS  IN  GENESIN.  78  hoc  modo  stimulatur  ad  quaerendum  in  Christo  remedium.  Nam  pulvis  es.  Quum  naturae  sit  quod  Deus  hic  proponit,  non  vitii,  aut  culpae,  non  videtur  mors  homini  fuisse  accidentalis.  Ideo  quod  prius  dictum  est,  Morieris,  quidam  spiritualiter  accipiunt:  putantes,  etiamsi  Adam  non  peccasset,  corpus  eius  fuisse  tamen  ab  anima  separandum.  Sed  quum  clara  sit  Pauli  sententia,  omnes  in  Adam  mori,  sicuti  in  Christo  resurgent  (1  Cor.  15,  22)  :  hoc  quoque  vulnus  a  peccato  fuit  inflictum.  Nec  vero  difficilis  est  illius  quaestionis  solutio,  cur  Deus  in  pulverem  reversurum  pronunciet,  qui  e  pulvere  sumptus  est.  Nam  ex  quo  in  tantam  dignitatem  evectus  fuerat,  ut  in  eo  fulgeret  gloria  imaginis  divinae,  paene  sepulta  erat  terrestris  corporis  origo.  Nunc  postquam  divina  et  coelesti  excellentia  nudatus  est,  quid  restat  nisi  ut  ipso  vitae  exitu  se  terram  esse  agnoscat?  Hinc  fit  ut  mortem  horreamus:  quia  naturaliter  expeti  non  potest  dissolutio:  quae  adversa  est  naturae.  Transiturus  quidem  fuit  primus  homo  in  meliorem  vitam,  si  integer  stetisset:  verum  nulla  tunc  fuisset  animae  a  corpore  migratio,  nulla  corruptio,  nulla  interitus  species,  nulla  denique  mutatio  violenta.  20.  Et  vocavit  Adam.  Duplex  potest  esse  lectio:  prior,  in  tempore  plusquamperfecto:  Vocaverat  Adam.  Eam  lectionem  si  sequimur,  sensus  Mosis  erit,  longe  fuisse  deceptum  Adam,  qui  vitam  sibi  et  posteris  promiserit  ab  uxore,  quam  postea  sensit  esse  mortiferam.  Est  autem  Mosi  usitatum  (ut  iam  vidimus)  non  servata  historiae  serie  subiicere  quae  ordine  priora  erant.  Si  legas  in  tempore  praeterito,  licebit  vel  in  bonam  vel  in  malam  partem  accipere.  Sunt  enim  qui  existimant  Adam,  spe  laetioris  status  erectum,  quia  Dominus  caput  serpentis  vulnerandum  a  mulieris  semine  promiserat,  vocasse  eam  vivificam.  Ita  laudabilis  imo  heroica  esset  animi  fortitudo:  quando  non  poterat  sine  ardua  et  difficili  lucta  matrem  viventium  censere,  quae  antequam  ullus  homo  natus  foret  omnes  aeterno  interitu  perdiderat.  Sed  quia  vereor  ne  haec  sit  debilis  coniectura,  expendant  lectores,  annon  potius  taxare  voluerit  Moses  Adae  incogitantiam,  qui  demersus  in  morte,  uxori  tamen  adeo  superbum  nomen  indiderat.  Nec  tamen  dubito  quin  respiraverit,  et  collegerit  animum,  audita  Dei  voce  de  vita  proroganda:  et  tunc,  quasi  recreatus,  uxorem  a  vita  nuncupaverit  :  sed  non  sequitur,  exacta  ad  verbum  Dei  fide,  triumphasse  de  morte,  ut  debuit.  Sic  igitur  interpretor,  ex  quo  mortem  praesentem  evaserat,  solatio  aliquo  levatum,  beneficium  Dei  quod  praeter  spem  contigerat,  uxoris  nomine  celebrasse.  21.  Fecitque  Dominus  Deus  Adae.  Crassa  Minerva  exponit  Moses,  Dominum  hanc  Adae  et  eius  uxori  industriam  dedisse,  ut  sibi  vestes  ex  pellibus  conficerent.  Neque  enim  sic  accipere  convenit  eius