|
31:76
5.
{Convertere
Domine.)
Sicuti
absentiam
Dei
nuper
deflevit,
nunc
postulat
sibi
dari
signum
eius
praesentiae.
Nam
in
eo
sita
est
nostra
felicitas,
si
a
Deo
respicimus
Putamus
autem
a
nobis
alienum
esse,
nisi
probet
se
habere
curam
nostri.
Ultihio
in
discrimine
versatum
fuisse
tunc
Davidem,
ex
his
verbis
colligimus,
dum
et
animam
suam
eripi
quasi
ex
mortis
faucibus,
et
se
in
salutem
restitui
precatur.
Morbi
tamen
nulla
fit
mentio:
ideoque
de
genere
afflictionis
iudicium
suspendo.
Caeterum
rursus
confirmat
David
quod
secundo
versu
attigerat
de
misericordia
Dei:
nempe
liberationem
se
non
aliunde
quam
ab
ipsa
sperare.
Quare
nunquam
miseriis
suis
remedium
invenient
homines,
donec
propria
merita,
quorum
fiducia
se
decipiunt,
obliti
ad
gratuitam
Dei
bonitatem
confugere
didicerint.
6.
(Quia
nulla
in
morte.)
Postquam
omnia
gratis
in
nos
contulit
Deus,
nihil
vicissim
exigit,
nisi
ut
simus
beneficiorum
suorum
memores.
Ad
hanc
gratitudinem
refertur
quod
dicit
David,
nullam
in
morte
fore
Dei
memoriam,
in
sepulcro
nullam
fore
eius
laudem.
Nam
intelligit,
si
fuerit
eius
gratia
a
morte
servatus,
gratum
se
ac
memorem
fore.
Deplorat
autem
hanc
sibi
facultatem
ereptum
iri,
si
fuerit
e
medio
sublatus:
quia
amplius
non
versabitur
inter
homines,
ut
Dei
nomem
celebret.
Porro
hinc
perperam
et
inscite
quidam
colligunt
mortuos
carere
omni
sensu,
nec
ullum
in
ipsis
vigere:
quia
non
nisi
de
mutua
gratiae
Dei
praedicatione
agitur
in
%qua
se
vivi
homines
exercent.
Scimus
enim
ideo
nos
in
hac
terra
locatos
esse
ut
uno
consensu
et
ore
Deum
laudemus,
huncque
esse
vitae
nostrae
finem.
Nunc
quamvis
mors
finem
afferat
talibus
praeconiis,
non
tamen
sequitur,
fideles
animas
corporibus
exutas
privari
intelligentia,
vel
nullo
tangi
Dei
affectu.
Adde,
quod
in
morte
ipsa
Dei
iudicium
apprehenderat
David:
quod
eum
obmutescere
cogebat,
quoad
laudes
Deo
canendas.
Nam
quum
sola
Dei
bonitas
sensu
percepta,
os
nobis
ad
eum
celebrandum
aperiat,
ubi
ablata
est
hilaritas,
laudes
quoque
cessare
necesse
est.
Quare
nihil
mirum
si
ira
Dei,
quae
nos
terrore
absorbet,
laudes
eius
exstinguere
dicatur.
Atque
hinc
solvitur
altera
quaestio,
cur
David
mortem
tantopere
exhorruerit,
quasi
extra
mundum
nihil
spei
residuum
foret.
Docti
viri
tres
causas
numerant
cur
Patres
sub
lege
tanto
constricti
fuerint
mortis
metu:
nempe
quod
gratia
Dei
nondum
Christi
adventu
patefacta
nonnisi
obscurae
promissiones
tenuem
futurae
vitae
gustum
dabant.
Deinde,
quod
praesens
vita,
in
qua
se
Deus
patrem
declarat,
per
se
sit
optabilis.
Tertio,
quod
anxii
erant
ne
qua
post
suum
discessum
accideret
in
religione
mutatio.
Atqui
mihi
non
satis
solidae
videntur
istae
rationes,
neque
enim
semper
idem
timor
Davidis
animum
occupavit:
utpote
qui
satur
dierum,
animam
in
sinum
Dei
placide
suo
|