[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


31:76  5.  {Convertere  Domine.)  Sicuti  absentiam  Dei  nuper  deflevit,  nunc  postulat  sibi  dari  signum  eius  praesentiae.  Nam  in  eo  sita  est  nostra  felicitas,  si  a  Deo  respicimus  Putamus  autem  a  nobis  alienum  esse,  nisi  probet  se  habere  curam  nostri.  Ultihio  in  discrimine  versatum  fuisse  tunc  Davidem,  ex  his  verbis  colligimus,  dum  et  animam  suam  eripi  quasi  ex  mortis  faucibus,  et  se  in  salutem  restitui  precatur.  Morbi  tamen  nulla  fit  mentio:  ideoque  de  genere  afflictionis  iudicium  suspendo.  Caeterum  rursus  confirmat  David  quod  secundo  versu  attigerat  de  misericordia  Dei:  nempe  liberationem  se  non  aliunde  quam  ab  ipsa  sperare.  Quare  nunquam  miseriis  suis  remedium  invenient  homines,  donec  propria  merita,  quorum  fiducia  se  decipiunt,  obliti  ad  gratuitam  Dei  bonitatem  confugere  didicerint.  6.  (Quia  nulla  in  morte.)  Postquam  omnia  gratis  in  nos  contulit  Deus,  nihil  vicissim  exigit,  nisi  ut  simus  beneficiorum  suorum  memores.  Ad  hanc  gratitudinem  refertur  quod  dicit  David,  nullam  in  morte  fore  Dei  memoriam,  in  sepulcro  nullam  fore  eius  laudem.  Nam  intelligit,  si  fuerit  eius  gratia  a  morte  servatus,  gratum  se  ac  memorem  fore.  Deplorat  autem  hanc  sibi  facultatem  ereptum  iri,  si  fuerit  e  medio  sublatus:  quia  amplius  non  versabitur  inter  homines,  ut  Dei  nomem  celebret.  Porro  hinc  perperam  et  inscite  quidam  colligunt  mortuos  carere  omni  sensu,  nec  ullum  in  ipsis  vigere:  quia  non  nisi  de  mutua  gratiae  Dei  praedicatione  agitur  in  %qua  se  vivi  homines  exercent.  Scimus  enim  ideo  nos  in  hac  terra  locatos  esse  ut  uno  consensu  et  ore  Deum  laudemus,  huncque  esse  vitae  nostrae  finem.  Nunc  quamvis  mors  finem  afferat  talibus  praeconiis,  non  tamen  sequitur,  fideles  animas  corporibus  exutas  privari  intelligentia,  vel  nullo  tangi  Dei  affectu.  Adde,  quod  in  morte  ipsa  Dei  iudicium  apprehenderat  David:  quod  eum  obmutescere  cogebat,  quoad  laudes  Deo  canendas.  Nam  quum  sola  Dei  bonitas  sensu  percepta,  os  nobis  ad  eum  celebrandum  aperiat,  ubi  ablata  est  hilaritas,  laudes  quoque  cessare  necesse  est.  Quare  nihil  mirum  si  ira  Dei,  quae  nos  terrore  absorbet,  laudes  eius  exstinguere  dicatur.  Atque  hinc  solvitur  altera  quaestio,  cur  David  mortem  tantopere  exhorruerit,  quasi  extra  mundum  nihil  spei  residuum  foret.  Docti  viri  tres  causas  numerant  cur  Patres  sub  lege  tanto  constricti  fuerint  mortis  metu:  nempe  quod  gratia  Dei  nondum  Christi  adventu  patefacta  nonnisi  obscurae  promissiones  tenuem  futurae  vitae  gustum  dabant.  Deinde,  quod  praesens  vita,  in  qua  se  Deus  patrem  declarat,  per  se  sit  optabilis.  Tertio,  quod  anxii  erant  ne  qua  post  suum  discessum  accideret  in  religione  mutatio.  Atqui  mihi  non  satis  solidae  videntur  istae  rationes,  neque  enim  semper  idem  timor  Davidis  animum  occupavit:  utpote  qui  satur  dierum,  animam  in  sinum  Dei  placide  suo  

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci