[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


23:76  a  culpa  homines,  ut  poenam  retineat,  pro  iudicii  rigore  eam  sumpturus,  saltem  temporalem  Sed  qui  poenas  exigi  putarunt  in  compensationem,  praeposteri  fuerunt  iudiciorum  Dei  interpretes.  Neque  enim  quid  meriti  sint  fideles,  in  ipsis  castigandis  Deus  reputat,  sed  quid  illis  in  posterum  utile  sit:  ac  medici  potius  quam  iudicis  partibus  fungitur.  Plena  igitur  non  dimidia  est  absolutio  quam  filiis  suis  impertit.  Quod  receptos  in  gratiam  nihilominus  punit,  eiusmodi  castigatio  medicinae  usum  habet  in  futurum  tempus,  non  autem  commissi  peccati  vindicta  proprie  censeri  debet.  Si  rite  consideremus  quantus  sit  humani  ingenii  torpor,  quanta  deinde  lascivia,  quanta  contumacia,  quanta  levitas,  et  quam  facilis  oblivio,  non  mirabimur  in  eo  subigendo  Dei  austeritatem.  Si  verbis  admoneat,  non  auditur:  si  addat  verbera,  ne  sic  quidem  multum  promovet:  ubi  audiri  contingit,  caro  nihilominus  proterve  calcitrat.  Lascivia  deterior  est  obstinata  illa  durities,  quae  data  opera  se  Deo  opponit.  Si  quis  ea  sit  mansuetudine  praeditus,  ut  Deo  morem  gerere  non  detrectet:  tamen  post  unum  peccatum  admissum,  elapsus  e  Dei  manu,  mox  eodem  recidet  nisi  violenta  manu  retrahatur.  Quare  tenendum  est  axioma  generale,  miserias  omnes  quibus  subiecta  est  ac  obnoxia  hominum  vita,  necessaria  esse  exercitia,  quibus  nos  Deus  partim  ad  poenitentiam  sollicitat,  partim  ad  humilitatem  erudit,  partim  reddit  in  posterum  cavendis  peccati  illecebris  cautiores,  et  magis  attentos.  Donec  revertaris.  Clausulam  miserae  vitae  mortem  fore  denunciat:  ac  si  diceret,  per  varias  et  continuas  malorum  species  Adam  ad  extremum  malorum  omnium  tandem  venturum.  Ita  impletum  fuit  quod  ante  diximus,  statim  a  die  transgressionis  inchoatam  fuisse  Adae  mortem.  Nihil  enim  aliud  esse  potuit  maledicta  hominis  vita  quam  mortis  initium.  Sed  ubi  contra  serpentem  victoria:  si  mors  extrema  occupat?  Neque  enim  aliud  sonant  verba  quam  opprimendum  a  morte  esse  hominem.  Ergo  evanescit  promissio  nuper  data,  quando  Adae  nihil  a  morte  sit  reliquum:  adde  quod  spes  recuperandae  salutis  perquam  tenuis  et  obscura  data  erat.  Equidem  non  dubito  quin  ista  verborum  fulmina  graviter  afflixerint  iam  deiectos  alioqui  moestitia  animos:  sed  quum  subita  clade  attoniti,  non  autem  peccati  notitia  vere  perculsi  forent:  non  mirum  est,  Deum  magis  in  poenarum  commemoratione  insistere  :  ut  validius  eos  quasi  repetitis  ictibus  contundat.  Quamvis  obscura  per  se  et  debilis  sit  consolatio:  fecit  Deus  ut  ad  spem  eorum  fulciendam,  ne  prorsus  eos  obrueret  malorum  gravitas,  sufficeret.  Interea  multiplici  malorum  congerie  ipsos  deprimi  oportuit,  donec  veram  et  seriam  poenitentiam  Deus  exprimeret.  Caeterum  quamquam  hic  ponitur  mors  quasi  ultima  linea,  id  referri  ad  hominem  debet,  quia  in  Adam  nihil  praeter  mortem  reperietur:  sed  

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci