|
44:75
75
IN
SOPHONIAM
76
pore,
idque
propter
ecclesiam,
hoo
est,
quia
profitebantur
se
Deum
peculiarem
colere.
Nam
hoc
etiam
nomine
erant
exosi
omnibus
populis
Iudaei,
quia
erat
illis
religio
separata
ab
omnium
gentium
superstitionibus.
Quare
fieri
non
potuit
quin
eos
vexarent
multis
opprobriis
increduli,
postquam
tracti
fuerant
in
exsilium
et
dispersi
huc
et
illuc.
Dixerat
prius,
Colligam
afflictos:
sed
iam
adiungit,
ergo
colligam
eos
qui
sustinuerunt
opprobrium.
Dixi
alios
vertere
Onus
super
eam
opprobrium.
Sed
non
posset
ex
verbis
illis
elici
ullus
sensus.
Non
dubium
igitur
est,
hic
prophetam
occurrere
tentationibus,
quae
manebant
filios
Dei,
qui
visuri
erant
in
exsilio
quod
gravissimum
esset
toleratu,
nempe
ut
essent
expositi
sannis
et
ludibriis
omnium
gentium.
Ergo
hic
opportune
medetur
eorum
dolori
dicens,
etiamsi
ad
tempus
ita
rideantur
ab
impiis,
tamen
redituros
in
patriam:
quia
Dominus
statuit
ipsos
colligere.
Sed
tenendum
semper
est
quod
dixi,
hoc
Deum
facturum
esse
tempore
suo,
hoc
est,
ubi
ipse
opportunum
esse
cognoverit.
Sequitur:
19.
Ecce
ego
conficiens
omnes
oppressores
tuos
(qui
te
humiliant,
ad
verbum),
in
tempore
Ulo:
et
servabo
claudicantem.
Et
reducam
expulsam,
ad
faciendum
eos
in
laudem,
et
nomen
in
terra
opprobrii
ipsorum.
Hic
confirmat
quod
proximo
versu
iam
attigi,
quod
scilicet
Deus
superabit
omnia
obstacula,
ubi
volet
populum
suum
reducere.
In
hoc
enim
diximus
insistere
prophetam,
ut
Iudaei
in
suo
exsilio
sese
sustineant
fiducia
liberationis.
Quia
ergo
non
poterant
statim
concipere
quod
erat
tam
incredibile
secundum
carnis
sensum,
ideo
testatur
in
Deo
satis
esse
virtutis
ad
hostes
omnes
vincendos.
In
tempore
illo,
inquit.
Repetit
quod
prius
dictum
est,
nempe
exspectandum
esse
quoad
placuerit
Deo
exercere
populum
suum
sub
cruce.
Nam
si
data
fuisset
optio
Iudaeis,
libenter
fuissent
quieti.
Et
scimus
ut
soleant
homines
sese
eximere
ab
omni
incommodo,
metu,
tristitia.
Quum
ergo
homines
naturaliter
appetant
quietem
et
immunitatem
ab
omni
malo,
propheta
hic
hortatur
fideles
ad
patientiam:
et
ostendit
non
posse
aliter
fieri,
ut
Deus
se
praestet
redemptorem
sicuti
promisit,
nisi
se
ipsi
vicissim
subiiciant
eius
castigationi.
In
tempore
ergo
illo.
Hoc
semper
notandum
est,
quod
propheta
corrigit
nimiam
illam
celeritatem,
quae
solet
homi-,
nes
abripere,
ubi
Deus
ipsos
castigat.
Ergo
utcunque
lente
et
pedetentim
Deus
ad
suos
liberandos
procedat,
hic
propheta
ostendit
non
esse
cur
desperent,
vel
cur
interea
animis
frangantur.
Tandem
adiungit
se
velle
servare
claudicantem
et
expulsam.
Quibus
verbis
significat
etiamsi
ecclesia
mutila
sit
|