[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


31:75  75  PSALUMS  VI  76  nui)  non  se  vocat  quia  aegrotet,  sed  quia  deiectus  ac  fractus  sit.  Quia  autem  hunc  finem  in  poenis  sumendis  Deo  propositum  esse  scimus,  ut  nos  humiliet,  simul  ac  ferulis  eius  subacti  sumus,  eius  misericordiae  aperta  est  ianua.  Adde  quod  quum  proprium  sit  eius  munus  infirmos  sanare,  iacentes  erigere,  fulcire  debiles,  mortuis  denique  vitam  restituere  :  haec  una  ratio  ad  petendam  eius  gratiam  nobis  sufficit,  si  malis  succumbimus.  Ubi  vero  spem  salutis  non  alibi  quam  in  sola  Dei  clementia  sibi  repositam  esse  testatus  est,  suamque  deiectionem  flebiliter  in  medium  protulit:  causae  subiicit  suum  effectum  sanitatem  a  Deo  petens.  Atque  hic  ordo  nobis  tenendus  est,  ut  quidquid  petimus  a  Deo  bonorum,  sciamus  ex  fonte  gratuitae  bonitatis  fluere:  et  poenis  tunc  demum  eximi,  postquam  nostri  misertus  est.  (Quia  territa  sunt.)  Confirmat  quod  nuper  attigi,  se  ex  malorum  gravitate  spem  concipere  levationis:  quia  Deus  ad  opem  miseris  ferendam  eo  promptior  est,  quo  fftagis  urgeri  et  fere  obrui  cernit.  Porro  terrorem  attribuit  ossibus,  non  quod  sensu  praedita  sint:  sed  quia  ex  vehementia  doloris  totum  corpus  concutitur.  Nec  carnem  nominat  quae  tenerior  est,  sed  ossium  nomine  intelligit  praecipuum  robur  suum  fuisse  tremefactum.  Causam  deinde  assignat,  animam  suam  valde  territam  esse  dicens.  Nam  copula,  meo  iudicio,  causalem  particulam  valet,  ac  si  dictum  esset:  Tam  gravis  est  ac  violenta  interior  cordis  anxietas  ut  totum  corporis  robur  conturbet.  Nam  animam  pro  vita  accipi,  mihi  non  probatur,  neque  etiam  onvenit.  4.  (M  tu  Iehova  usquequo?)  Ecliptica  oratio  ad  exprimendam  doloris  vehementiam  facit,  quae  non  animos  modo  tenet  constrictos,  sed  fauces  etiam:  ut  sermonem  in  medio  cursu  absorbeat.  Sensus  tamen  hic  in  oratione  abrupta  ambiguus  est.  Quidam  enim  subaudiunt:  Me  affliges,  vel  corripere  perges?  Alii,  quousque  differes  misericordiam  tuam  ?  Sed  quae  proxime  sequitur  ratio,  hunc  secundum  sensum  magis  probabilem  esse  ostendit:  nempe  dum  optat  David  se  a  Domino  respici.  Conqueritur  ergo  se  nunc  a  Deo  relictum  esse,  vel  nullum  haberi  sui  respectum  sicuti  longe  a  nobis  abesse  videtur  quoties  eius  auxilium  vel  gratia  re  ipsa  non  apparet.  Hoc  autem  nobis  pro  sua  indulgentia  concedit  Deus,  ut  ipsum  accelerare  optemus  ad  opem  nobis  ferendam:  ubi  de  mora  conquesti  sumus,  ne  votum  nostrum  vel  dolor  ultra  metas  erumpat,  permittendum  esse  Dei  arbitrio,  ne  aliter  maturet  quam  visum  fuerit.  5.  Convertere  Domine,  eripe  animam  meam:  salvum  me  fac  propter  misericordiam  tuam.  6.  Quia  nulla  in  morte  memoria  tui:  in  sepulcro  quis  confitebitur  tibi?   

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci