|
30:75
75
HOMILIA
LI.
76
dimus
populum
intolerabilem
servitutem
passum
fuisse
multos
annos,
et
sub
iugum
asperrimum
missum
fuisse
instar
miserarum
pecudum,
sine
defensione.
Nam
quaeso,
quaenam
erat
servitus,
etiam
instrumenta
ad
culturam
terrae
necessaria
non
habere
nisi
ab
inimicis?
Iam
vero
Deus
se
defensorem
et
protectorem
populi
sui
profitetur,
nec
ita
tamen,
ut
magnum
otium
ipsi
faciat,
quandoquidem
saepe
exercetur
novis
hostium
aggressionibus.
Saul
quidem
magnum
est
ipsi
propugnaculum,
Deo
prosperos
successus
ipsi
dante
:
sed
nihilominus
novis
semper
hostium
invasionibus
infestatur.
Ex
quibus
discimus,
Deum
nunquam
in
hac
vita
suis
perfectam
dare
quietem
et
tranquillitatem:
ne,
si
quando
cum
variis
difficultatibus
luctandum
erit,
fraenum
arrodant
et
dentibus
adversus
ipsum
frendeant.
Neque
enim
cogitandum
est
in
hac
terrestri
et
non
diuturna
habitatiuncula,
Deum
velle
nobis
terrestrem
paradisum
dare,
vel
delitias
facere.
Sed
hoc
uno
contentos
esse
oportet,
perfectam
felicitatem
nostram
esse
in
coelo
positam:
Deumque
nunquam
defuturum
nobis
in
summis
periculis,
quin
opportunum
auxilium
adferat.
Sed
vicissim
etiam
sciendum,
Deum
variis
afflictionibus
nos
exercentem,
velle
ita
nobis
ampliorem
ipsum
invocandi
materiam
dare:
et
a
carnalibus
omnihus
affectibus
avocare,
ne
illis
inebriemur:
ad
quas
nos
esse
nimium
proclives,
et
nimium
saepe
ab
illis
eludi
ipsa
experientia
testatur.
Quare
quum
hoc
loco
victorias
Saulis
audimus,
etiam
meminerimus
miserae
conditionis
cum
qua
Dei
populus
luctabatur,
crebro
illum
novis
aggressionibus
hostibus
adorientibus.
Hic
vero
quum
memorantur,
Kis,
Ner,
Abner,
et
fit
etiam
mentio
Idumaeorum,
Moabitarum,
Hammonitarum
et
reliquorum
adversus
quos
Saul
perpetuum
bellum
gessit,
observandum
istos
omnes
fuisse
e
posteris
Abrahami,
qui
tamen
perpetuis
odiis
adversus
Tsraelitas
certarunt.
Et
quidem
Idumaei
erant
oriundi
ab
altero
filiorum
Isaaci,
Esauo,
fratre
Iacobi:
qui
tamen
capitalissimi
hostes
Israelitarum
fuerant,
et
adversus
eos
continua
bella
gesserunt.
Sed
quid
hoc
est?
Tantane
fratres
inter
se
odia
exercere?
Nae
perinde
istud
est
ac
si
unius
eiusdemque
corporis
membra
mutuis
sese
vulneribus
confoderent.
Hinc
itaque
discamus
non
mirari,
si
ii
qui
nos
tueri
et
defendere
deberent,
qui,
inquam,
sese
catholicae
fidei
protectores
nuncupant,
nobis
sunt
hostes
infestissimi:
quandoquidem
ea
fuit
omnium
temporum
macula.
Sic
videmus
Israelitas,
non
tantum
adversus
Philistaeos
bellum
gessisse:
sed
adversus
germanos
fratres,
qui
crebis
ipsos
praeliis
lacessiverunt,
quibus
tamen
potius
ferre
suppetias
ab
aliis
oppressis
oportebat.
Haec
vero
nobis
hodie
in
nostram
utilitatem
debent
cedere:
neque
enim
maioribus
privilegiis
quam
patres
nostros
frui
par
est.
Ac
non
dubium
est
quin
ecclesiae
conditio
et
ima-
|