|
23:75
75
COMMENTARIUS
IN
GENESIN.
76
praestare:
si
quidem
crucis
tolerantiae
coniuncta
sit
peccatorum
cognitio,
quae
eos
ad
humilitatem
erudiat.
Verum
sola
est
fides
quae
tale
sacrificium
offerat
Deo:
sed
fideles,
quo
magis
laborant
in
quaerendo
victu,
maiore
profectu
ad
poenitentiam
stimulantur,
seque
ad
carnis
mortificationem
assuefaciunt
:
quanquam
saepe
filiis
suis
Deus,
ne
oneri
succumbant,
partem
huius
maledictionis
remittit.
Quo
etiam
pertinet
illud
(Psal.
127,
2):
Surgent
alii
mane,
sero
cubitum
ibunt,
comedent
panem
angustiae:
dabit
autem
Dominus
dilectis
suis
somnum:
quatenus
scilicet
per
Christi
gratiam
reparantur
quae
in
Adam
vitiata
fuerant
:
pii
Deum
magis
beneficum
sentiunt,
ac
paternae
eius
indulgentiae
dulcedine
fruuntur.
Sed
quia
in
optimis
quoque
subigenda
est
caro,
non
raro
contingit
pios
duris
laboribus
macerari,
et
interea
esurire.
Ideo
nihil
melius
quam
praesentis
vitae
aerumnis
admonitos
peccata
nostra
deflere,
et
levationem
petere
ex
Christi
gratia
quae
doloris
acerbitatem
non
mitiget
solum,
sed
etiam
dulci
temperamento
condiat.
Porro
non
omnia
incommoda
enumerat
Moses,
quibus
se
homo
per
peccatum
implicuit:
constat
enim
ex
eodem
prodiisse
fonte
omnes
praesentis
vitae
aerumnas,
quas
experientia
innumeras
esse
ostendit.
Aeris
intemperies,
gelu,
tonitrua,
pluviae
intempestivae,
uredo,
grandines,
et
quidquid
inordinatum
est
in
mundo,
peccati
sunt
fructus.
Nec
alia
morborum
prima
est
causa:
idque
poeticis
fabulis
celebratum
fuit:
haud
dubie
quod
per
manus
a
patribus
traditum
esset.
Unde
illud
Horatii
[lib.
L
Od.
3]:
Post
ignem
aetherea
domo
Subductum,
macies
et
nova
febrium
Terris
incubuit
cohors:
Semotique
prius
tarda
necessitas
Lethi
corripuit
gradum.
Sed
Moses
qui
brevitati
studet
suo
more
pro
communi
vulgi
captu
attingere
contentus
fuit
quod
magis
apparet:
ut
sub
exemplo
uno
discamus,
hominis
vitio
inversum
fuisse
totum
naturae
ordinem.
Si
quis
rursum
obiiciat,
nihil
fere
miseriarum
viris
imponi
quod
non
ad
mulieres
pertineat
:
respondeo,
id
consulto
fieri,
ut
discamus
ex
Adae
peccato
communiter
ad
utrumque
sexum
fluxisse
maledictionem
:
sicuti
testatur
Paulus,
omnes
in
Adam
esse
mortuos
(Rom.
5,
12).
Restat
una
quaestio
expedienda
:
quum
prius,
data
spe
veniae,
Deus
se
Adae
et
uxori
propitium
ostenderit,
cur
de
integro
poenam
ab
illis
expetere
incipiat.
In
illa
certe
sententia:
Semen
mulieris
percutiet
caput
serpentis,
continebatur
peccatorum
remissio
et
aeternae
salutis
gratia.
Absurdum
vero
est,
Deum
ex
quo
reconciliatus
est,
iram
suam
prosequi
re
ipsa.
Ad
hunc
nodum
solvendum
inventa
est
distinctio
duplicis
remissionis,
culpae
et
poenae:
cui
annexum
postea
fuit
satisfactionum
commentum.
Finxerunt
Deum
sic
absolvere
|