|
31:74
agnoscere
iudicem,
qui
nos
ad
suum
tribunal
reos
citat:
quando
sponte
non
antevertimus
eius
iudicium.
Sed
quia
saepe
fit
ut
homines,
dum
coguntur
sentire
iratum
sibi
esse
Deum,
potius
ad
impias
querimonias
prosiliant,
quam
se
ipsos
incusent,
ac
sua
peccata
:
notandum
est,
Davidem
non
simpliciter
quidquid
sustinet
malorum
Deo
ascribere,
sed
fateri
iustam
rependi
mercedem
suis
peccatis.
Non
enim
expostulat
cum
Deo,
quasi
infestus
saeviat
absque
causa:
sed
arguendi
et
castigandi
partes
ei
tribuens,
tantum
optat
poenis
statui
modum,
quibus
verbis
declarat
iustum
esse
scelerum
ultorem.
Caeterum,
ubi
confessus
est
iure
se
corripi,
summum
ius
vel
rigorem
deprecatur.
Neque
enim
poenam
omnino
refugit,
quod
iniquum
esset,
atque
ei
quoque
noxium
magis
esset
quam
utile:
sed
tantum
iram
Dei
exhorret,
quae
interitum
peccatoribus
minatur.
Nam
irae
et
furori
tacite
opponitur
paterna
et
levis
castigatio
:
sicuti
ex
Ieremiae
verbi
10.
24,
patet:
Castiga
me,
inquit,
Domine:
sed
in
iudicio,
non
in
ira
tua.
Dicitur
quidem
irasci
Deu&
peccatoribus,
quoties
illis
poenas
infligit,
sed
improprie:
quia
non
modo
aliquam
gratiae
suae
dulcedinem
aspergit,
quae
dolorem
mitiget,
sed
poenae
temperans,
et
clementer
manum
suam
sustinens,
se
illis
propitium
esse
demonstrat.
Quia
tamen
necesse
est,
quoties
scelerum
ultor
apparet,
horrore
nos
percelli,
non
abs
re
David,
pro
carnis
sensu,
iram
et
furorem
eius
metuit.
Sensus
ergo
est:
Ego
quidem
Domine
dignum
me
fateor
quem
in
nihilum
redigas:
sed
quia
ferendae
tuae
severitati
par
non
essem,
ne
me
pro
meritis
tractes:
quin
potius
ignoscas
peccata,
quibus
iram
tuam
in
me
provocavi.
Nos
vero
quoties
rebus
adversis
prememur,
discamus,
exemplo
Davidis,
ad
hoc
remedium
confugere
ut
Deo
reconciliemur:
quia
minime
sperandum
est
ut
nobis
bene
sit
ac
prospere,
nisi
ipso
favente.
Unde
sequitur,
nunquam
defore
malorum
congeriem,
donec
peccata
nobis
remittat.
3.
Miserere
mei
Iehova,
quia
infirmus
sum:
sana
me
Iehova,
quia
territa
sunt
ossa
mea.
4.
Et
anima
mea
territa
est
valde:
et
tu
Iehova
usquequo?
3.
(Miserere
mei.)
Quum
Dei
misericordiam
implorat,
hinc
melius
patet,
irae
et
furoris
nominibus
non
saevitiam
vel
immodicum
rigorem,
sed
tantum
iudicium
notasse,
quale
Deus
in
reprobos
exercet,
quibus
clementer
tanquam
filiis
non
parcit.
Nam
si
de
iniusta
poenae
gravitate
conquestus
foret,
nunc
tantum
subiiceret:
Moderare
tibi,
ne
delicti
mensuram
puniendo
excedas.
Ergo
ad
solam
misericordiam
se
conferens,
nihil
se
aliud
optare
ostendit,
quam
ne
secum
iure
agatur.
Iam
quo
Deus
ad
ignoscendum
magis
propensus
sit,
se
prope
deficere
testatur.
Infirmum
enim
(ut
prius
admo-
|