44:73  73  CAPUT  III.  74  illustrat  Dei  gloriam,  neque  derogat  quidquam  eius  naturae.  Videmus  interea  ut  se  Deus  ipse  ad  nos  demittat.  Nam  si  disputamus  an  haec  conveniant  naturae  Dei,  uno  verbo  dicendum  erit,  nihil  magis  esse  remotum.  Minime  igitur  consentaneum  esset,  Deum  instar  mariti  nobis  depingi  qui  totus  ardeat  amore  uxoris  suae.  Sed  hinc,  quemadmodum  iam  dixi,  melius  colligimus  quanta  sit  erga  nos  Dei  indulgentia,  qui  se  ipsum  causa  nostra  sic  demittit  et  transformat  se  quodammodo,  dum  induit  alienas  personas.  Interea  etiam  descendat  quisque  nostrum  in  se,  et  agnoscat  quam  profunda  sit  radix  infidelitatis,  quia  Deus  non  potest  aliter  nobis  consulere  et  corrigere  vitium  istud,  cui  sumus  omnes  obnoxii,  nisi  quodammodo  a  se  discedat,  ut  propius  accedat  ad  nos.  Et  quoties  incidimus  in  has  loquendi  formas,  hoc  primo  tenendum  est,  non  abs  re  Deum  tantopere  insistere,  ut  nos  persuadeat  de  amore  suo  :  quia  scilicet  non  modo  propensi  sumus  natura  ad  incredulitatem,  sed  prorsus  addicti  sumus  mendaciis  Satanae.  Deinde  quia  leves  sumus  et  facile  abstrahimur  ab  eius  verbo,  ideo  ipsum  suscipere  personam  hominis.  Interea  notandum  est  quod  prius  dixi,  quidquid  ad  testandum  Dei  amorem  pertinet,  nihil  derogare  eius  gloriae:  quia  praecipua  eius  gloria  est,  illa  immensa  et  inaestimabilis  bonitas,  qua  nos  semel  complexus  est  et  prosequetur  usque  in  finem.  Quod  autem  dicit  propheta  in  die  illo,  extenditur  ad  totum  Christi  regnum.  Loquutus  quidem  est  de  liberatione  populi:  sed  semper  memoria  tenendum  est  quod  admonui,  non  praefigi  vel  unum  annum,  vel  paucos,  ubi  prophetae  de  redemptione  futura  disserunt,  sed  ex  quo  populus  ab  exsilio  babylonico  in  patriam  reductus  est  incipit  tempus  illud,  cuius  nunc  fit  mentio:  continuum  vero  habet  cursum  et  tenorem  usque  ad  ultimum  Christi  adventum.  Et  hinc  etiam  colligimus,  non  esse  absurdas  hyperbolas,  quum  dicunt  prophetae,  Posthac  non  timebis,  vel  non  videbis  malum:  quia  si  respicimus  ad  illam  dissipationem  populi,  certe  nulla  poterit  nobis  contingere  tam  gravis  tentatio,  quae  non  sit  moderata,  si  conferamus  sortem  nostram  cum  statu  veteris  populi.  Nam  terra  Chanaan  erat  tunc  unicum  pignus  gratiae  et  amoris  Dei.  Quum  ergo  eiecti  essent  Iudaei  ab  illa  sua  haereditate,  erat,  quemadmodum  alibi  diximus,  quaedam  abdicatio:  perinde  ac  si  pater  eiiciat  domo  filium  suum  et  abdicet.  Christus  nondum  erat  mundo  exhibitus.  Testimonium  habebant  miseri  Iudaei  in  figuris  et  umbris  futurae  gratiae,  quae  postea  nobis  per  evangelium  manifestata  fuit.  Quum  ergo  tenuem  gustum  amoris  sui  illis  daret  Deus,  qui  fieri  potuit,  ut  non  defecerint  quum  essent  ita  procul  eiecti?  Nunc  etiamsi  ecclesia  dispersa  sit  ac  lacerata,  si  etiam  parum  ab  interitu  differat:  tamen  semper  Deus  nobis  adest  per  unigenitum  filium.  Deinde  habemus  apertam  ianuam