|
31:73
73
PSALMUS
VI.
74
PSALMUS
YI.
ARG.
David
manu
Dei
afflictus,
quia
se
agnoscit
iram
Dei
sua
culpa
provocasse,
ut
levationem
impetret,
peccatis
suis
veniam
dari
postulat,
simulque
deplorat,
si
e
medio
tollatur,
Dei
laudandi
facultatem
sibi
ablatum
iri.
Deinde
recepta
fiducia,
Dei
gratiam
celebrat,
sermonemque
ad
hostes
convertit,
qui
eius
malis
insultaverant.
1.
Praefecto
in
Neginoth
super
octavam,
canticum
Davidis.
Cantici
nomen
ostendit,
Davidem,
postquam
liberationem
a
malis
quae
deplorat,
adeptus
fuerat,
sui
doloris
affectus
hoc
Psalmo
complexum
esse,
quale
vero
fuerit
castigationis
genus,
incertum
est.
Nam
qui
restringunt
ad
morbum,
rationem
cur
ita
sentiant,
satis
firmam
non
adducunt.
Insistunt
in
verbo
*?DK,
quod
aegrotare
quidem
significat,
sed
metaphorice
hic
accipi
magis
probabile
est.
Obiiciunt,
Ezechiam,
ubi
a
morbo
convaluit,
de
morte
idem
cecinisse.
Atqui
Psalmo
116,
ubi
nulla
fit
morbi
mentio,
eadem
querimonia
in
persona
totius
ecclesiae
legitur.
Quanquam
autem
ex
his
verbis
elicimus,
Davidem
in
ultimo
discrimine
versatum
esse:
fieri
tamen
potest
ut
alio
afflictionis
genere
quam
corporis
morbo
laboraverit.
Quare
sumamus
quod
certius
est,
dura
aliqua
clade
fuisse
percussum,
vel
inflictam
fuisse
poenam,
quae
mortis
tenebras
undique
eius
oculis
offunderet.
'Illud
quidem
tenendum
est,
non
eodem
quo
precatus
est
articulo
Psalmum
fuisse
compositum:
sed
quas
in
periculis
et
tristitia
preces
conceperat,
postea
data
relaxatione,
in
monumentum
fuisse
ab
eo
digestas:
ideoque
moerorem
cum
quo
aliquamdiu
luctatum
fuisse
certum
est,
cum
posteriori
laetitia
coniungit.
Quantum
ad
vocem
Octavae
spectat,
quia
alibi
diximus
n}V!2
organum
musicum
esse,
nescio
an
conveniat
citaram
octo
chordarum
notari:
facile
igitur
patior
referri
ad
tonum,
ut
certum
cantus
discrimen
designet.
Quanquam
in
re
obscura,
et
levis
etiam
momenti,
liberam
cuique
coniecturam
relinquo.
2.
Iehova,
ne
in
furore
tuo
arguas,
ine,
et
ne
in
ira
tua
corripias
me.
Quamvis
malum
forte
ab
hominibus
inflictum
esset,
prudenter
David
sibi
cum
Deo
negotium
esse
reputat.
Male
enim
in
suis
aerumnis
proficiunt
quibus
non
statim
occurrunt
sua
peccata,
ut
se
iram
Dei
promeritos
fuisse
sentiant.
Et
tamen
videmus
quantus
torpor
omnes
fere
occupet
in
hac
parte,
nam
quum
se
miseros
esse
clamitent,
ad
manum
ferientem
vix
centesimus
quisque
respicit.
Quare
undecunque
proveniant
mala,
discamus
protinus
sensus
nostros
ad
Deum
referre,
eumque
|