44:72  In  quem  finem?  Ut  servet  Videmus  ergo  emphaticum  esse  epitheton  1)21,  quod  Deo  tribuitur:  quasi  diceret  non  fore  Deum  ignavum,  ubi  residebit  in  medio  ecclesiae  suae,  sed  fortitudinem  eius  fore  conspicuam.  Finis  etiam  notandus  est,  nempe  quod  Deus  nolit  fortis  esse  ad  terrendos  electos,  sed  tantum  ut  sit  eorum  servator.  Postea  adiungit,  Gaudebit  super  te  laetitia.  Hoc  referri  debet  ad  gratuitum  Dei  amorem,  quo  ecclesiam  suam  complexus  perinde  eam  fovebit  atque  maritus  uxorem  suam,  quam  tenerrime  diligit.  Scimus  non  cadere  in  Deum  tales  affectus,  sed  haec  ratio  loquendi,  quae  subinde  occurrit  in  scripturis,  nobis  tenenda  est  :  quia  Deus  non  potest  aliter  ostendere  suam  erga  nos  indulgentiam  et  amoris  magnitudinem,  comparat  se  marito,  nos  autem  uxori.  Significat  in  summa,  Deum  summopere  oblectari,  ubi  potest  sese  beneficum  ostendere  erga  ecclesiam  suam.  Idem  etiam  iterum  clarius  exprimit,  ac  confirmat.  Quietus,  inquit,  erit,  vel  silebit  in  amore  suo.  Nam  tinn  proprie  est  silere:  sed  significat  etiam  esse  quietum.  Summa  est,  contentus  erit  Deus,  quemadmodum  vulgo  dicimus,  II  prendra  tout  son  contentement,  quasi  diceret,  Deum  nihil  malle  quam  ut  possit  ecclesiam  suam  suaviter  et  placide  fovere.  Improprie  quidem,  ut  iam  dictum  fuit,  tribuitur  Deo  hic  affectus.  Scimus  enim  eum  statim  implere  quidquid  visum  est.  Sed  induit  personam  hominis  mortalis:  quia  nisi  hoc  modo  balbutiat,  non  potest  satis  ostendere  quantopere  nos  diligat.  Deus  ergo  tuus  quietus  erit  in  amore  suo,  hoc  est,  erunt  hae  summae  delitiae,  haec  erit  praecipua  Dei  tui  voluptas,  ubi  te  fovebit:  quemadmodum  si  quis  uxorem  sibi  dilectissima!��  foveat:  ita  etiam  Deus  tunc  quiescet  in  amore  suo.  Tandem  dicit,  etiam  exsultabit  super  te  in  laetitia.  Videntur  quidem  hyperbolae  istae  aliquid  praeferre  absurditatis.  Quid  enim  magis  alienum  a  gloria  Dei  quam  exsultare  instar  hominis,  qui  rapitur  gaudio  amatorio?  Videtur  ergo  respuere  has  loquendi  formas  Dei  natura.  Et  videtur  etiam  propheta  quasi  e  coelesti  solio  Deum  in  terram  detrahere:  dicit  profanus  ille  poeta,  Non  bene  conveniunt,  nec  in  una  sede  morantur  Maiestas  et  amor.*)  Deus  autem  hic  vult  esse  maritus,  qui  ardeat  summo  amore  erga  uxorem  suam.  Non  videtur  hoc  esse  affine  eius  gloriae,  quemadmodum  diximus.  Sed  quidquid  tendit  in  hunc  finem,  ut  certo  persuasi  de  inaestimabili  Dei  erga  nos  amore  quiescamus  in  ipso  et  quasi  abstracti  a  mundo  tantum  hoc  unum  expetamus,  ut  nos  dignetur  sua  gratia:  certe  .)  Ovid.  Metam.  II.  846,  gallice:  Mal  sont  d'accord  et  ne  font  long  seiour  En  mesme  lieu  Maieste  et  amour.