|
23:72
16.
Ad
mulierem
dixit.
Quo
iudicis
maiestas
clarius
refulgeat,
non
utitur
Deus
longa
disceptatione:
unde
etiam
perspicimus
quid
valeant
omnes
nostrae
apud
ipsum
tergiversationes.
Producto
serpente
putabat
Heva
se
fuisse
elapsam:
Deus
omissis
illis
cavillis
eam
damnat.
Desinat
ergo,
ubi
ad
tribunal
Dei
ventum
est,
litigare
peccator:
ne
eius
iram,
quem
iam
plus
satis
offendit,
gravius
in
se
provocet.
Nunc
videndum
genus
poenae
quod
mulieri
imponitur.
Quum
dicit,
Multiplicabo
dolores,
complectitur
quidquid
molestiae
sustinent
mulieres,
ex
quo
gravidae
esse
incipiunt,
fastidium
cibi,
deliquia,
lassitudines,
aliaque
innumera,
usque
dum
ventum
est
ad
partum,
qui
acerbissima
tormenta
secum
affert.
Est
enim
credibile,
absque
dolore,
vel
saltem
absque
tanto
cruciatu
parituram
fuisse
mulierem,
si
in
prima
conditione
stetisset
:
sed
defectio
a
Deo
eiusmodi
incommodis
eam
subiecit.
Dolores
et
conceptus
per
hypallagen
accipe
pro
doloribus
quos
ex
conceptu
perferunt.
Secunda
poena
quam
irrogat,
est
subiectio.
Loquutio
enim
haec,
Ad
virum
erit
appetitus
tuus,
perinde
valet
ac
si
negaret
eam
fore
liberam
ac
proprii
iuris,
sed
mariti
sui
imperio
addictam,
ut
ab
eius
nutu
pendeat:
ac
si
diceret:
Tibi
non
aliud
appetendum
erit
nisi
quod
volet
maritus.
Sicut
infra
(cap.
4,
7).
Appetitus
eius
ad
te.
Ita
mulier,
quae
fines
suos
proterve
excesserat,
in
ordinem
suum
cogitur.
Iam
prius
quidem
subiecta
marito
suo
fuerat,
sed
erat
liberalis
et
minime
dura
subiectio:
nunc
vero
in
servitutem
coniicitur.
17.
Adae
vero
dixit.
Primo
loco
notandum
est,
non
primis
tantum
hominibus
poenam
infligi,
ut
in
duobus
consistat,
sed
generaliter
extendi
ad
omnes
posteros:
ut
sciamus
in
illorum
persona
maledictum
esse
humanum
genus:
deinde
nonnisi
temporalibus
poenis
subiici
ut
ex
irae
divinae
moderatione
spem
veniae
concipiant.
Deus
causam
adducens
cur
sic
in
virum
animadvertat,
obmurmurandi
ansam
illi
praecidit.
Omni
enim
excusatione
carebat,
qui
uxori
magis
fuerat
obsequutus
quam
Deo:
imo
Deum
contempserat
in
uxoris
suae
gratiam:
fallaciis
Satanae,
quarum
ipsa
nuncia
erat
ac
ministra,
tantum
fidei
deferens
ut
non
dubitaret
fictorem
suum
perfide
abnegare.
Etsi
autem
praecise
et
breviter
agit
cum
Adam,
praetextum
tamen
quo
effugere
tentaverat,
ideo
refellit,
quo
facilius
ad
poenitentiam
eum
adducat.
Postquam
breviter
de
Adae
peccato
praefatus
est,
terram
eius
causa
pronunciat
fore
maledictam.
Vetus
interpres
transtulit,
in
opere
tuo:
sed
tenenda
est
lectio,
in
quam
consentiunt
hebraei
omnes
codices,
quod
propter
Adam
maledicta
fuerit
terra.
Iam
sicut
terrae
benedictio
vocatur
in
scripturis
foecunditas
quam
Deus
arcana
sua
virtute
inspirat,
sic
maledictio
nihil
aliud
est
quam
opposita
privatio,
ubi
Deus
gratiam
suam
subducit.
Nec
vero
|