[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


44:71  71  IN  SOPHONIAM  72  Pergit  adhuc  propheta  in  confirmatione  eiusdem  doctrinae:  sed  alia  loquendi  forma  utitur,  quod  scilicet  tunc  undique  Sioni  dicetur,  Ne  timeas,  ne  remissae  sint  manus  tuae,  ete.  Nam  verba  haec  non  minus  commode  exprimi  possunt  de  communi  omnium  fama,  vel  acclamatione,  quam  de  prophetica  doctrina,  ut  hoc  Dicere  nihil  aliud  sit  quam  communis  omnium  gratulatio,  quam  certatim  omnes  afferent.  Hoc  ideo  admonui,  ut  cuique  eligere  liberum  sit  quod  magis  probabitur.  Neque  enim  de  promissionibus  intelligi  hoc  displicet.  Summa  est,  ita  tranquillam  fore  Ierosolymam,  ut  vel  prophetae,  vel  promiscue  omnes  uno  consensu  dicturi  sint,  Fruere  tua  quiete.  Deus  enim  re  ipsa  ostendit  se  gerere  curam  tui.  Non  est  igitur  quod  posthac  tibi  metuas.  Nam  hic  exprimitur  realis,  ut  ita  loquar,  mutatio.  Quum  prius  in  metu  diuturno  fuissent  Iudaei,  significat  propheta  sic  tutos  fore  ab  omni  periculo,  ut  etiam  toto  mundo  plaudente  futuri  sint  compotes  quietis  diu  optatae.  Ergo  dicetur:  A  quibus?  sive  de  prophetis,  sive  de  communi  rumore  intelligatur,  non  multum  interest:  nempe  futuros  tunc  doctores,  qui  laeta  omnia  et  prospera  nuntient:  vel  cunctos  mortales  suffragio  suo  comprobaturos  gratiam  Dei,  quum  repulerit  longe  a  populo  suo  bella  omnia,  molestias,  timores,  ita  ut  quietus  degat.  Dicetur  ergo  Ierosolymae,  ne  timeas  Sion,  ne  manus  tuae  solvantur.  Quum  dicit,  Ne  timeas  et  ne  solvantur  manus  tuae,  ostendit  metu  ita  concidere  omnem  vigorem,  ut  nullum  membrum  fungatur  suo  officio.  Sed  per  synecdochen  sub  voce  manuum  intelligit  reliquas  partes,  quoniam  datae  sunt  homini  ad  res  agendas.  Ideo  per  manus  saepe  intelligit  scriptura  opera  hominum.  Sensus  igitur  est,  tunc  ecclesiam  Dei  quietam  fore,  ita  ut  possit  fungi  suo  officio  et  res  suas  placide  et  composite  agere.  Et  hoc  etiam  experimur,  nempe  ubi  praevaluit  metus  in  cordibus  nostris,  nos  esse  quasi  exanimes,  ut  ne  digitum  quidem  possimus  attollere  ad  aliquid  agendum.  Ubi  autem  spes  nos  animat,  simul  vegetamur  toto  corpore,  ut  ubique  appareat  alacritas.  Nec  dubium  est  quin  propheta  hic  significet,  non  ideo  succurrere  Deum  electis  suis,  ut  marcescant  delitiis,  quemadmodum  fieri  solet:  sed  potius  ut  strenue  sese  impendant  ad  peragenda  sua  officia.  Notanda  igitur  est  haec  coniunctio  inter  animum  tranquillum  et  inter  manus  agiles:  quia,  sicuti  iam  dixi,  non  ideo  nos  liberat  Deus  omni  molestia  et  metu,  ut  torpeamus  in  nostris  delitiis,  sed  potius  ut  simus  ad  officium  nostrum  alacres.  Sion  ergo  ne  torpeant  manus  tuae  amplius.  Quare?  Iehova  in  medio  tui  fortis,  inquit,  salvabit.  Repetit  quod  dixerat:  sed  plenius  exprimit  quod  poterat  obscurum  esse  propter  brevitatem.  Fructum  igitur  praesentiae  Dei  hic  ostendit  pluribus  verbis,  quod  scilicet  Deus  non  sedebit  in  medio  ecclesiae  suae  otiosus,  sed  cum  sua  potentia.   

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci