|
44:71
71
IN
SOPHONIAM
72
Pergit
adhuc
propheta
in
confirmatione
eiusdem
doctrinae:
sed
alia
loquendi
forma
utitur,
quod
scilicet
tunc
undique
Sioni
dicetur,
Ne
timeas,
ne
remissae
sint
manus
tuae,
ete.
Nam
verba
haec
non
minus
commode
exprimi
possunt
de
communi
omnium
fama,
vel
acclamatione,
quam
de
prophetica
doctrina,
ut
hoc
Dicere
nihil
aliud
sit
quam
communis
omnium
gratulatio,
quam
certatim
omnes
afferent.
Hoc
ideo
admonui,
ut
cuique
eligere
liberum
sit
quod
magis
probabitur.
Neque
enim
de
promissionibus
intelligi
hoc
displicet.
Summa
est,
ita
tranquillam
fore
Ierosolymam,
ut
vel
prophetae,
vel
promiscue
omnes
uno
consensu
dicturi
sint,
Fruere
tua
quiete.
Deus
enim
re
ipsa
ostendit
se
gerere
curam
tui.
Non
est
igitur
quod
posthac
tibi
metuas.
Nam
hic
exprimitur
realis,
ut
ita
loquar,
mutatio.
Quum
prius
in
metu
diuturno
fuissent
Iudaei,
significat
propheta
sic
tutos
fore
ab
omni
periculo,
ut
etiam
toto
mundo
plaudente
futuri
sint
compotes
quietis
diu
optatae.
Ergo
dicetur:
A
quibus?
sive
de
prophetis,
sive
de
communi
rumore
intelligatur,
non
multum
interest:
nempe
futuros
tunc
doctores,
qui
laeta
omnia
et
prospera
nuntient:
vel
cunctos
mortales
suffragio
suo
comprobaturos
gratiam
Dei,
quum
repulerit
longe
a
populo
suo
bella
omnia,
molestias,
timores,
ita
ut
quietus
degat.
Dicetur
ergo
Ierosolymae,
ne
timeas
Sion,
ne
manus
tuae
solvantur.
Quum
dicit,
Ne
timeas
et
ne
solvantur
manus
tuae,
ostendit
metu
ita
concidere
omnem
vigorem,
ut
nullum
membrum
fungatur
suo
officio.
Sed
per
synecdochen
sub
voce
manuum
intelligit
reliquas
partes,
quoniam
datae
sunt
homini
ad
res
agendas.
Ideo
per
manus
saepe
intelligit
scriptura
opera
hominum.
Sensus
igitur
est,
tunc
ecclesiam
Dei
quietam
fore,
ita
ut
possit
fungi
suo
officio
et
res
suas
placide
et
composite
agere.
Et
hoc
etiam
experimur,
nempe
ubi
praevaluit
metus
in
cordibus
nostris,
nos
esse
quasi
exanimes,
ut
ne
digitum
quidem
possimus
attollere
ad
aliquid
agendum.
Ubi
autem
spes
nos
animat,
simul
vegetamur
toto
corpore,
ut
ubique
appareat
alacritas.
Nec
dubium
est
quin
propheta
hic
significet,
non
ideo
succurrere
Deum
electis
suis,
ut
marcescant
delitiis,
quemadmodum
fieri
solet:
sed
potius
ut
strenue
sese
impendant
ad
peragenda
sua
officia.
Notanda
igitur
est
haec
coniunctio
inter
animum
tranquillum
et
inter
manus
agiles:
quia,
sicuti
iam
dixi,
non
ideo
nos
liberat
Deus
omni
molestia
et
metu,
ut
torpeamus
in
nostris
delitiis,
sed
potius
ut
simus
ad
officium
nostrum
alacres.
Sion
ergo
ne
torpeant
manus
tuae
amplius.
Quare?
Iehova
in
medio
tui
fortis,
inquit,
salvabit.
Repetit
quod
dixerat:
sed
plenius
exprimit
quod
poterat
obscurum
esse
propter
brevitatem.
Fructum
igitur
praesentiae
Dei
hic
ostendit
pluribus
verbis,
quod
scilicet
Deus
non
sedebit
in
medio
ecclesiae
suae
otiosus,
sed
cum
sua
potentia.
|