30:71  71  HOMILIA  L.  72  diceret:  Non  tantum  ego  me  coram  Deo  sisto,  qui  iustitia  est  aeterna:  sed  etiam  maxime  cuius  virtus  fuit  conspicua  in  asserendo  populo  suo  ex  tyrannide  qua  premebamur  ab  hostibus,  in  libertatem,  ut  sese  nostrum  servatorem  ostenderit.  Volo  itaque  duplo  severius  ab  illo  puniri  nisi  sententiam  latam  implevero.  Tertium  denique  iusiurandum  addit,  ita  faciat  mihi  Deus,  et  ita  pergat:  qua  phrasi  in  scripturis  usitata  idem  significatur,  ac  si  quis  dicat,  Deum  precor  ut  me  in  hoc  mundo  puniat,  et  in  altero,  nisi  ete.  Quum  igitur  multae  castigationum  accumulantur  species,  ut  Deus  vel  hac,  vel  illa  puniat,  istiusmodi  imprecatione  :  Sic  faciat  mihi  Deus,  locus  est.  Atque  haec  est  istius  phrasis  vis,  etsi  videntur  voces  abruptae  et  intercisae:  ut  in  iurando  modus  teneatur,  ne,  ut  plerique  habent  in  more,  ad  varias  et  horrendas  exsecrationes  sint  procliviores.  Quam  multos  enim  hodie  videas  adeo  insolentes,  ut  diras  exsecrationes  evomant,  ad  quos  oporteat  auditores  totos  cohorrescere,  quasi  Deum  ipsum  in  faciem  petere  vellent,  quum  sibi  varia  fingunt  monstra,  et  in  inferis  sedes  et  istis  similia  fabricantur?  At,  ut  dixi,  in  scripturis  intercisae  et  abruptae  iuramentorum  voces  videntur,  ut  doceamur  oportere  homines  ad  Dei  nomen  quoties  per  illud  sunt  iuraturi  totos  horrere.  Idcirco  Saul  hoc  loco  ait,  Iehova  ita  mihi  faciat,  ete.  ex  quibus  docemur  non  oportere  homines  sibi  licentiam  iurandi  permittere,  ut  nimium  hac  in  parte  solent  peccare:  sed  potius  tanquam  fraeno  quodam  retineri.  Etsi  Saulem  hic  videmus  gradatim  ad  summum  adscendere,  et  poenas  poenis  cumulare:  Modestius  enim  primo  loquutus  est,  mox  violentius:  et  tandem  gravissime  quum  ait;  Ita  faciat  mihi  et  addat,  et  ita  mala  malis  et  poenas  poenis  cumulari  precatus  est:  quod  diligenter  observandum  est:  quandoquidem  id  nobis  fere  contingit,  ut  in  malis  perseveremus,  et  in  sordibus  nostris  haereamus,  et  magis  ac  magis  in  iis  lasciviamus,  donec  ad  iniquitatis  summum  perveniamus,  nisi  fraeno  velut  iniecto  ab  illis  deterreantur.  Sequuntur  deinceps  Ionathani  verba,  quibus  de  iniuria  sibi  facta  conqueritur,  tantummodo  gustavi  extremitate  baculi  parum  mellis:  ecce  me,  an  morerer?  quibus  patris  crudelitatem  incusat,  quod  in  ea  exsecrationis  ultione  mera  sit  iniustitia  cum  crudelitate  coniuncta.  Nihilominus  tamen  Saul  innocentiae  illius  defensionem  non  audit:  quod  in  temerario  suo  iuramento  prorsus  caecutiat.  Et  non  dubium  est  quin  sibi  nomen  praeter  crudelitatem  acquirere  voluerit:  et  ambitione  laborarit,  et  verbum  a  rege  profectum  irrevocabile  esse  demonstrare  affectarit:  ut  hac  ratione  maiorem  metum  de  se  concitaret,  qui  serio  semper  et  irrevocabiliter  loqueretur.  Quare  Iotiathani  excusatio  non  admittitur  a  patre,  quae  tamen  summa  aequitate  nitebatur,