|
8:706
tiacum
populum
cogita,
idololatriae
fuisse
deditum
:
a
qua
ut
diverteretur,
est
iustissime
aliis
sublimioribus
occupatus.
Babbi
Moses
Aegyptius,
mysteriorum
Christi
praefigurationem
ibi
non
[pag.
653]
cogitans,
caeremonialia
illa
sacrificia
ait
non
fuisse
populo
data,
nisi
ut
retraheretur
a
sacrificiis
idolorum.
Cuius
signum
esse
ait,
quod
non
fuerunt
populo
data,
nisi
postquam
ad
idololatriam
declinavit,
vitulum
conflando
et
adorando.
Nos
dialogo
primo
1)
multiplicem
rationem
adduximus,
quare
daemon
suffumigationes
et
sanguines
appetat.
Atque
ideo,
velut
antidotum,
Deo
sanguinem
servari
atque
suffitus
ut
sibi
debitum
suavem
odorem,
quem
anlea
daemon
ex
immundis
quibusdam
sibi
suavem
composuerat.
Desine
igitur,
Calvine,
legem
illam
in
nos
torquere,
aut
de
eius
observatione
tam
violenter
agere,
etiamsi
cum
Iudaeo
tibi
esset
agendum,
ut
tui
misereatur
Deus,
qui
in
lege
est
passim
Iudaeorum
misertus.
Amen.
EPISTOLA
VICESIMA
SEXTA.
De
lege
Mosis
aliud
superest
inquirendum,
ne
quis
iudicialia
illa
nobis
obtrudat
Quaeramus
ergo.
Si
iudicia
illa
a
Deo
ipso
prolata
dirimendis
litibus,
erat
tam
consona,2)
quare
nos
ea
non
servamus,
ut
in
iudiciis
nostris
utamur?
Bespondeo:
Duro
populo
prolatum
est
durum
iudicium,
quod
Christi
clementia
tollit.
Tolli
autem
vides
in
muliere
adultera
(Ioan.
8).
Iudicialium
illorum
obligatio
cessat,
per
liberatorem
sublata.
Poenarum
acerbitas
illa
indicabat,
immensam
esse
offensam
divinae
maiestatis
immensae.
Sicut
scelus
Adae
fuit
immensum,
ita
fuit
poena
exitialis
mortis
immensa.
Nos
vero
scimus,
immensi
sceleris
fuisse
immensam
compensationem,
mortem
pretiosissimam
filii
Dei.
Ob
id
nos,
quum
offendimus,
non
tam
rigide
occidimur,
obiecta
pro
nobis
ipsa
morte
Christi,
immenso
redemptionis3)
pretio.
Eius
nidore
ubique
delinitus
pater,
ubique
iram
remittit,
ubi
nos
ei
hoc
proponimus,
fide
propitiatoria
viva.
Id
quod
Iudaeis
nondum
dabatur.
Non
servili
poenarum
metu
nos
[pag.
654]
terremur,
ut
Uli:
quia
perfecta
est
caritas
Dei
in
nobis,
quae
foras
excludit
timorem.
Ut
figuratis
erat
imperfectus
populus,
ita
eorum
iudicia
erant
aut
figuralia,
aut
populi
imperfectionem
significantia.
In
caeremoniis
quoque
esse
alterius
rei
figuram,
et
propriam
eorum
imperfectionem
significari,
docet
apostolus
(Heb.
9).
Non
potest
quis
dicere,
statuta
veteri
populo
similia
esse
nobis
observanda,
quum
non
sit
nunc
status
populi
similis.
An
licebit
nunc
cognato
occisi
inter-
1)
Serveti
dialogi
II
de
Trinitate
divina
t
c.
'pag.
199
sqq.
2)
erant
consona.
3)
redemptoris.
45
|