|
23:68
que
potius,
Quomodo
fecisti
hoc?
Ac
si
dixisset:
Qui
fieri
potuit
ut
in
animum
induceres,
viro
tuo
tam
perversa
esse
consultrix?
Serpens
seduxit
me.
Obstupescere
debuerat
Heva
ad
sceleris
sui
portentum,
de
quo
admonita
erat.
Non
tamen
obmutescit,
sed
mariti
exemplo
exonerat
alio
crimen:
serpentem
culpando,
se
absolutam
putat:
stulte
quidem
et
impudenter.
Huc
enim
demum
redit
exceptio,
Accepi
a
serpente
quod
vetueras,
serpens
fuit
impostor.
Sed
quis
Hevam
coegit
illius
fallaciis
aurem
praebere?
imo
cupidius
illis
fidem
habere
quam
Dei
verbo?
Denique
cur
eas
admisit,
nisi
patefacto
et
prodito
ingressu
quem
Deus
satis
probe
munierat?
Verum
ubique
se
profert
fructus
originalis
peccati:
quia
caecus
est
in
sua
hypocrisi,
Deum
libenter
redderet
mutum
et
elinguem.
Et
unde
tot
quotidie
murmura,
nisi
quia
non
obmutescit
Deus,
quoties
caecutiunt
mentes
nostrae?
14.
Et
dixit
Iehova
ad
serpentem.
Serpentem
non
interrogat,
ut
virum
et
mulierem
:
quia
nec
in
bestia
sensus
erat
peccati,
et
diabolo
nullam
spem
veniae
residuam
facturus
erat.
Poterat
etiam
iure
suo
de
illis
ferre
sententiam,
licet
inauditis:
de
Adam
dico
et
Heva.
Cur
ergo
ad
disquisitionem
vocat,
nisi
quod
curae
habet
eorum
salutem?
Doctrina
haec
in
usum
nostrum
applicanda
est.
Nulla
causae
actione,
aut
solemni
iudicii
forma
opus
esset
ad
nos
damnandos
:
quare
dum
in
hoc
Deus
incumbit
ut
confessionem
a
nobis
extorqueat,
medicum
potius
agit
quam
iudicem.
Eadem
ratio
est
cur
Dominus
antequam
hominibus
poenam
irroget,
initium
faciat
a
serpente.
Aliae
enim
poenae
(ut
videbimus)
castigatoriae
sunt,
ac
eo
consilio
inflictae
ut
ad
resipiscentiam
adducant:
in
hac
nihil
tale.
Sed
dubium
est
ad
quem
referantur
verba,
ad
serpentemne,
an
ad
diabolum.
Dixit
quidem
Moses
serpentem
fuisse
astutum
et
vafrum
animal:
certum
tamen
est,
quum
Satan
homini
exitium
moliebatur,
ab
eius
fraude
et
malitia
fuisse
innoxium.
Quare
hunc
totum
locum
multi
allegorice
exponunt:
et
plausibiles
sunt
quae
ab
illis
afferuntur
argutiae.
Sed
omnibus
propius
expensis,
facile
animadvertunt
lectores
sano
iudicio
praediti,
mixtum
esse
sermonem,
nam
ita
serpentem
alloquitur
Deus,
ut
clausula
ad
diabolum
pertineat.
Si
cui
absurdum
videtur
poenam
de
bruto
animali
exigi
alienae
fraudis:
in
promptu
est
solutio:
quum
esset
in
hominis
gratiam
creatus,
non
temere
maledici,
ex
quo
versus
est
in
eius
perniciem.
Et
hac
ultione
probare
Deus
voluit
quanti
aestimet
hominis
salutem
:
quemadmodum
si
pater
gladium,
quo
filius
occisus
fuerit,
exsecrationi
habeat.
Atque
hic
non
modo
quale
in
suas
creaturas
habeat
Deus
imperium,
sed
in
quem
eas
finem
condiderit,
reputfiitlum
est,
sicut
nuper
dixi.
Divini
enim
iudicii
aequitas
ab
illo
quem
sanxit
naturae
ordine,
dependet
ne
quid
affine
|