[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


30:67  67  HOMILIA  L.  68  qui  autoritate  apud  populos  pollent  peccent  saepissime  pertinacia,  et  peccata  peccatis  accumulent,  levitatis  et  temeritatis  notam  fugere  cupientes:  ac  proinde  in  instituto  sive  bene  sive  male  coepto  pergant.  Nae  qui  ad  rerum  gubernacula  sedent,  et  primas  sedes  occupant  prudentiam  in  consiliis  debent  adhibere,  ne  quid  temere  dicant  faciantve  cuius  eos  deinde  poeniteat.  Matura  itaque  deliberatione  opus  est  antequam  quidquam  aggrediantur.  At  si  non  ea  servata  est  moderatio  quam  oportuit,  an  ideo  pertinacia  tegendum  est  admissum  per  incogitantiam  malum,  et  adversus  Deum  et  homines  bis  ter  ve  peccandum,  ut  unus  lapsus  tegatur?  Sic  facere  hoc  loco  Saulem  videmus:  Quare  istud  exemplum  intueri  debent  qui  ad  rerum  gubernacula  sedent,  et  tanquam  in  speculo  animadvertere  quantum  sit  peccatum  temeritas,  ut  alieno  exemplo  nihil  temere  suscipere  discant.  Ac  si  quid  per  incogitantiam  peccaverint,  se  homines  esse  agnoscant,  ac  proinde  ne  palinodiam  canere  ipsos  pudeat.  Quin  etiam  ad  singulos  etiam  haec  doctrina  pertinet  cuiuscunque  ordinis  aut  dignitatis  viros.  Pauci  enim  non  peccant  temerariis  consiliis:  quae  si  pertinaciter  tueri  volunt,  neque  a  proposito  recedere  mutato  consilio,  certum  est  varia  Dei  iudicia  et  castigationes  in  se  accersituros,  Deumque  gravibus  poenis  illam  superbiam  et  arrogantiam  puniturum.  Quamobrem  discamus  si  quando  a  recta  via  aberraverimus  ad  Deum  nos  vocantem  reverti,  ut  in  viam  rectam  ab  ipso  deducamur.  Interim  vero  Saul  quoddam  timoris  Dei  signum,  prece  illa  testatur,  Iehova  Deus  Israelis^  cedo  integrum^  id  est  facito  ut  innoxius  absolvatur:  da  sortes  veras,  aut  perfectionis.  Minime  sane  dubium  est  quin  bene  esset  Saul  persuasus  Deo  probatam  iri  sortitionem  illam  inter  se  et  Ionathanum  filium  et  populum:  quin  etiam  facile  est  iudicare  illum  a  Deo  fuisse  ad  id  impulsum.  Nam  poterat  cogitare  maximam  eo  die  fuisse  populi  transgressionem,  quandoquidem  sese  polluerat  carnes  sanguine  mixtas,  contra  Dei  expressam  legem,  comedendo.  Debuit  itaque  Saul  de  illa  legis  violatione  serio  cogitare.  Verum  istius  flagitii  non  meminit:  sed  ipse  cum  filio  a  latere  uno,  populus  autem  ab  altero  divisus  est:  nimirum  proiectas  sortes  in  populum  casuras  arbitrabatur.  Hic  igitur  apparet  admirabili  Dei  consilio  et  providentia  rem  hanc  totam  gestam:  immo  et  Dei  ipsius  spiritu  linguam  Saulis  gubernatam.  Quare  precatio  illa  Saulis  non  fuit  temeraria  neque  fictitia:  ut  plerique  solent  Deum  precibus  sollicitare,  sed  simulatis  et  temerariis  :  quin  imo  vellent  ipsius  Dei  voluntatem  obscurare.  Saul  vero  non  temerarias  voces  fudit,  sed  firmo  nixus  est  fundamento:  id  ipsum  persuasus  quod  a  Salomone  deinceps  scriptis  traditum  est,  sortes  in  sinum  proiici,  sed  a  Iehova  esse  ipsarum  totam  rationem:  quibus  verbis   

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci