|
31:66
haec
repetitio
affectus
vehementiam
notat,
et
longam
orandi
perseverantiam.
Nec
enim
superflua
congerie
delectatus
est,
ut
abs
re
profunderet
diversos
loquendi
modos:
sed
quemadmodum
serio
ad
precandum
intentus
erat,
multiplices
suos
gemitus
repraesentavit.
Significat
ergo
nec
frigide,
nec
pauculis
tantum
verbis
orasse,
sed
prout
urgebat
vis
doloris,
se
in
deflendis
apud
Deum
suis
malis
fuisse
anxium:
et
quia
non
statim
apparebat
exitus,
in
iisdem
querimoniis
repetendis
fuisse
assiduum.
Quod
autem
disertis
verbis
vota
non
concipit,
species
est
reticentiae
magis
emphatica
quam
si
distincte
loquutus
foret.
Nam
quid
cupiat
in
corde
suo
premens,
melius
ostendit
se
intimos
animi
sui
sensus
coram
Deo
sic
afferre,
ut
lingua
ad
loquendum
non
sufficiat.
Vox
etiam
Clamoris
pro
clamosa
vel
sonora
voce,
ad
notandum
studii
ardorem
pertinet.
Neque
enim
clamavit
David
tanquam
ad
aures
surdi,
sed
fervor
doloris,
interiorque
anxietas
in
clamorem
erupit.
Etsi
autem
verbum
fj^pj
(unde
nomen
JV|n
iuo
n^c
usus
st
propheta)
Hebraeis
tam
clare
effari,
quam
tacite
susurrare
significat,
videtur
haec
secunda
expositio
melius
praesenti
loco
congruere.
Nam
ubi
verba
sua
in
genere
proposuit
David,
ea
videtur
in
obscuras
querimonias
et
clamorem
partiri.
Sub
priore
autem
membro
notat
confusum
strepitum
qualis
in
cantico
Ezechiae
describitur,
ubi
vocem
articulatam
impedit
dolor:
Sicut
grus
et
hirundo
garriebam
:
gemebam
instar
columbae.
Porro
si
quando
vel
ignavi
sumus
ad
precandum,
vel
cito
labascunt
pii
impetus,
hinc
stimuli
ad
nos
pungendos
petendi
sunt.
Deum
quoque
vocando
regem
suum
et
Deum
suum,
quia
acrius
se
ad
bene
sperandum
incitavit:
discamus
haec
elogia
in
similem
aptare
usum,
nempe
ut
Deum
nobis
familiarem
reddamus.
In
fine
testatur,
se
non
fraenum
rodere,
ut
solent
increduli;
sed
ad
Deum,
gemitus
suos
dirigere.
Nam
qui
posthabito
Deo,
vel
intus
fremunt,
vel
apud
homines
querulantur,
indigni
sunt
quos
Deus
ipse
respiciat.
Quidam
vertunt:
Quando
ad
te
precor,
sed
mihi
videtur
potius
esse
causae
redditio,
in
qua
Davidi
propositum
fuit,
amimuin
suum
in
fiduciam
attollere,
sumpto
hoc
generali
principio:
Quicunque
Deum
in
suis
malis
invocant,
nunquam
ab
ipso
repulsam
pati.
4.
Iehova
mane
audias
vocem
meam:
mane
disponam
tibi
et
speculabor.
Potest
etiam
haec
sententia
in
futuro
tempore
modi
indicativi
legi.
Ego
tamen
optantis
potius
esse
sentio,
quemadmodum
reddidi.
Postquam
enim
Deum
rogavit
ut
suis
votis
annueret,
nunc
ad
festinationem
eum
sollicitat.
Nam
etsi
non
improbo,
quod
quidam
ipsum
putant
ad
matutinas
preces
5
|