[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


31:66  haec  repetitio  affectus  vehementiam  notat,  et  longam  orandi  perseverantiam.  Nec  enim  superflua  congerie  delectatus  est,  ut  abs  re  profunderet  diversos  loquendi  modos:  sed  quemadmodum  serio  ad  precandum  intentus  erat,  multiplices  suos  gemitus  repraesentavit.  Significat  ergo  nec  frigide,  nec  pauculis  tantum  verbis  orasse,  sed  prout  urgebat  vis  doloris,  se  in  deflendis  apud  Deum  suis  malis  fuisse  anxium:  et  quia  non  statim  apparebat  exitus,  in  iisdem  querimoniis  repetendis  fuisse  assiduum.  Quod  autem  disertis  verbis  vota  non  concipit,  species  est  reticentiae  magis  emphatica  quam  si  distincte  loquutus  foret.  Nam  quid  cupiat  in  corde  suo  premens,  melius  ostendit  se  intimos  animi  sui  sensus  coram  Deo  sic  afferre,  ut  lingua  ad  loquendum  non  sufficiat.  Vox  etiam  Clamoris  pro  clamosa  vel  sonora  voce,  ad  notandum  studii  ardorem  pertinet.  Neque  enim  clamavit  David  tanquam  ad  aures  surdi,  sed  fervor  doloris,  interiorque  anxietas  in  clamorem  erupit.  Etsi  autem  verbum  fj^pj  (unde  nomen  JV|n  iuo  n^c  usus  st  propheta)  Hebraeis  tam  clare  effari,  quam  tacite  susurrare  significat,  videtur  haec  secunda  expositio  melius  praesenti  loco  congruere.  Nam  ubi  verba  sua  in  genere  proposuit  David,  ea  videtur  in  obscuras  querimonias  et  clamorem  partiri.  Sub  priore  autem  membro  notat  confusum  strepitum  qualis  in  cantico  Ezechiae  describitur,  ubi  vocem  articulatam  impedit  dolor:  Sicut  grus  et  hirundo  garriebam  :  gemebam  instar  columbae.  Porro  si  quando  vel  ignavi  sumus  ad  precandum,  vel  cito  labascunt  pii  impetus,  hinc  stimuli  ad  nos  pungendos  petendi  sunt.  Deum  quoque  vocando  regem  suum  et  Deum  suum,  quia  acrius  se  ad  bene  sperandum  incitavit:  discamus  haec  elogia  in  similem  aptare  usum,  nempe  ut  Deum  nobis  familiarem  reddamus.  In  fine  testatur,  se  non  fraenum  rodere,  ut  solent  increduli;  sed  ad  Deum,  gemitus  suos  dirigere.  Nam  qui  posthabito  Deo,  vel  intus  fremunt,  vel  apud  homines  querulantur,  indigni  sunt  quos  Deus  ipse  respiciat.  Quidam  vertunt:  Quando  ad  te  precor,  sed  mihi  videtur  potius  esse  causae  redditio,  in  qua  Davidi  propositum  fuit,  amimuin  suum  in  fiduciam  attollere,  sumpto  hoc  generali  principio:  Quicunque  Deum  in  suis  malis  invocant,  nunquam  ab  ipso  repulsam  pati.  4.  Iehova  mane  audias  vocem  meam:  mane  disponam  tibi  et  speculabor.  Potest  etiam  haec  sententia  in  futuro  tempore  modi  indicativi  legi.  Ego  tamen  optantis  potius  esse  sentio,  quemadmodum  reddidi.  Postquam  enim  Deum  rogavit  ut  suis  votis  annueret,  nunc  ad  festinationem  eum  sollicitat.  Nam  etsi  non  improbo,  quod  quidam  ipsum  putant  ad  matutinas  preces  5  

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci