30:66 aut adversus Deum obloquetur. En quomodo soleant homines abuti Dei patientia. Atqui Deus differens poenas, dat nobis otium ad se revertendi, et coram ipso nos humiliandi, ut melior sit nostra conditio ipso de sua severitate remittente. Sed contra homines inde occasionem in peccatis perseverandi capiunt: et Deo velut auriculam vellente, et ex peccatorum veterno excitante, ac signis quibusdam admonente ut vitia detestari discant, fraenum suum veluti mandunt et arrodunt, et dentibus infrendent, et magnopere aestuantes in varias querelas incidunt: Vah! me misero quid fiet? Unde ista mihi contigerunt? Mene reliquis infeliciorem? Quare me Deus non eripit ex tantis malis repente? mene ad desperationem impellere gaudet? Eo igitur accuratius praesens historia meditanda est, in qua videmus Deum permisisse Ionathanum adversus patris illam exsecrationem peccare, ut pater in discrimen vocato filio durius puniretur. Ionathanus enim postea quidem ereptus est a mortis discrimine, quoniam Deus Saulis furorem tanquam fraeno cohibuit, populo intercedente, et Saulis conatibus sese opponente: verumtamen nihilominus oportuit Saulem ab insequendis hostibus Philistaeis tanquam iniecta remora retineri, eiusque victoriam imperfectam et veluti dimidiatam fieri, quod Deum nimium festinanter sacrificans graviter offendisset. Reliqua vero iam sigillatim expendamus. Et in primis maxima huius populi erga regem apparet reverentia, singulis consentientibus in Saulis edictum. Nam licet illa sententia fuisset severior, se ne proprio quidem filio parciturum: populus tamen verbis illius assensus est, et nemo ex toto populo est obloquutus. Nae in tanta populi multitudine, summam oportuit esse erga regem observantiam, ut tam placide edictum illud reciperetur, quo iussit omnes angulos populi accedere. Per angulos vero aliquando intelliguntur duces populi, quod sint illius veluti robur. Et sic solet haec vox anguli, in sacris usurpari, aut pro robore populi, aut pro universo corpore: cuius significationis exemplum extat Iud. 20. Sed hic per angulos indicari videntur extremitates, velut dicas, ab extremo ad extremum. Ex quo apparet totam illam populi multitudinem non aliter coactam ac si unus aut alter tantum homo adfuisset:- et quod magis mirandum, quod nullus obloquitur aut respondet Sauli, sed placide acquiescit, donec tandem Deo impellente Ionathanum populus e periculo mortis eripit. Sane quidquid hic fiat omnis huius peccati poena in Saulem recidit: quem Deus ex parte quidem honorat, sed cui tamen in dedecus summum etiam honor ille vertitur. Deprehensus vero Saul cum filio Ionathano, et populo liberato, nihilominus in instituto pergit, sortirique inter se et Ionathanum filium iubet. Qua in re apparet quantopere 5