30:65  65  IN  L  LIB.  SAMUEL.  CAP.  XIV.  66  qui  fecit  salutem  hanc  magnam  in  Israel,  hoc  nefas  est,  vivit  Dominus,  si  ceciderit  capillus  de  capite  eius  in  terram,  quia  cum  Deo  operatus  est  hodie.  Liberavit  ergo  populus  Ionathan  ut  non  moreretur.  46.  Becessitque  Saul,  nec  persequutus  est  Philisthim,  porro  Philisthiim  abierunt  in  loca  sua.  47.  Et  Saul  conformato  regno  super  Israel,  pugnabat  per  circuitum  adversum  omnes  inimicos  eius,  contra  Moab,  et  filios  Ammon,  et  Edom,  et  reges  Soba,  et  Philistaeos,  et  quocunque  se  verterat,  superabat.  48.  Congregatoque  exercitu  percussit  Amalec,  et  eruit  Israel  de  manu  vastatorum  eius.  49.  Fuerunt  autem  filii  Saul,  Ionathas,  et  Iessui  et  Melchisua,  et  nomina  duarum  filiarum  eius,  nomen  primogenitae,  Merob,  et  nomen  minoris  Michol.  50.  Et  nomen  uxoris  Saul  Achinoam,  filia  Achimaas,  et  nomen  principis  militiae  eius  Abner  filius  Ner  patruelis  Saul.  51.  Porro  eis  fuit  pater  Saul,  et  Ner  pater  Abner,  filius  Abiel.  52.  Erat  autem  bellum  potens  adversum  Philistaeos  omnibus  diebus  Saul,  nam  quemcunque  viderat  Saul  virum  fortem  et  aptum  ad  praelium,  sociabat  eum  sibi.  Historiae  coeptae  seriem  persequentibus  observandum,  Saulem  spe  sua  excidisse,  quum  proiectis  sortibus  ipse  cum  filio  eius  deprehensus  esset,  populus  autem  absolutus  a  culpa,  qua  Deus  in  populum  fuerat  provocatus.  Porro  non  dubium  est  quin  Deus  ita  voluerit  Saulem  castigare  ne  plena  victoria  de  hostibus,  licet  magna  strage  susis,  frueretur.  Nam  licet  Deus  Israelitarum  misertus,  victoriam  insignem  ipsis  concessit,  imperfecta  tamen  fuit,  propter  Saulis  peccatum,  quod  nimium  praeceps  in  offerendo  sacrificio,  non  exspectato  Samuele,  fuisset.  Ex  quibus  apparet  Deum  parcere  quidem  nonnunquam  iis  qui  peccarunt,  sed  ita  ut  quandam  correptionem  reservet,  etsi  non  agat  cum  ipsis  summo  iure,  neque  statim  ubi  est  ab  ipsis  peccatum  :  sed  quamvis  differat  iudicium,  non  tamen  auferre  poenam  quin  partem  aliquam  divini  iudicii  sentiant.  Atque  ita  nos  oportet  Dei  iudicia  repetere  altius  quam  soleamus:  Ea  enim  est  hominum  pravitas,  ut  nisi  in  oculos  divina  iudicia  incurrant  manifestissime,  prorsus  caecutiant,  et  de  imminentibus  poenis  nunquam  cogitent,  sibique  cum  Deo  rem  esse  persuadere  nequeant:  at  quod  longe  est  deterius  praesentiam  ipsius  fugere  pro  viribus  conentur,  et  sese  in  multos  laqueos  induant  in  iis  caligantes  in  quibus  perspicacissimos  esse  oportuit.  Exempli  gratia,  si  Deus  in  diem  unum  aut  alterum  differt  eum  corripere  qui  aliqua  in  re  lapsus  fuerit,  oblitum  peccati  illius  Deum  sibi  persuadebit,  seque  nunquam  rationem  coram  ipso  redditurum.  Sed  ai  post  aliquod  tempus  eundem  afflixerit,  Dei  correctionem  illam  esse  nequaquam  sibi  sinet  persuaderi:  sed  aut  fortuitum  aliquem  casum  esse  dicet,  Calvini  opera.  Vol.  XXX.