23:65  65  COMMENTARIUS  IN  GENESIN.  66  Sed  Deo  fuit  satis,  exstare  in  corpore  humano  aliquam  pudendam  notam,  quae  nos  peccati  commonefaciat.  Deinde  (ut  iam  diximus)  nondum  Adae  eiusque  uxori  cognita  erat  sua  turpitudo,  quum  tam  levi  integumento  effugere  Dei  conspectum  tentarent.  8.  Audierunt  vocem  Domini,  bimulac  vox  Dei  intonat,  sentiunt  Adam  et  Heva  nihil  sibi  folia  prodesse,  quibus  se  optime  munitos  putabant.  Nihil  hic  tradit  Moses  quod  non  hodie  maneat  in  hominum  natura,  et  clare  cernatur.  Insculptum  est  omnium  cordibus  boni  et  mali  discrimen,  ut  docet  Paulus  ad  Rom.  (cap.  2,15)  sed  inanibus  foliis  omnes  vitiorum  suorum  dedecus  sepeliunt,  donec  eorum  conscientias  intus  voce  sua  Deus  percellit:  hinc  trepidae  conscientiae,  postquam  scilicet  Deus  excusso  torpore  vocem  suam  audire  coegit.  Porro  ubi  Hieronymus  vertit,  Ad  auram  post  meridiem,  hebraice  habetur,  Ad  ventum  diei.  Graeci,  omisso  venti  nomine,  posuerunt  Ad  vesperam.  Ita  invaluit  opinio,  quod  quum  circa  meridiem  peccasset  Adam,  sub  occasum  solis  in  iudicium  vocatus  fuerit.  Ego  vero  in  diversam  coniecturam  magis  inclino,  quod  suo  integumento  operti  noctem  in  silentio  et  quiete  transegerint,  adiuvantibus  eorum  hypocrisin  tenebris  :  deinde  circa  auroram  rursus  de  integro  expergefacti,  ad  se  ipsos  redierint.  Scimus  exoriente  sole,  naturaliter  auram  excitari:  simul  ergo  cum  flatu  Deus  apparuit  :  vespertinam  autem  auram  improprie  Moses,  diei  vocaret.  Alii  pro  plaga  vel  regione  australi  accipiunt:  ut  certe  nil  interdum  Hebraeis  hanc  vel  illam  mundi  regionem  significat.  Alii  putant  notari  tempus  quod  terroribus  minus  est  obnoxium  :  nam  in  clara  luce  maior  est  securitas:  atque  ita  impletum  putant  quod  scriptura  pronunciat,  male  sibi  conscios  etiam  sine  periculo  semper  anxios  et  inquietos  esse.  Eodem  referunt  quod  subiicitur  de  aura,  quasi  ad  strepitum  folii  cadentis  formidaverit  Adam,  sed  quod  attuli,  verius  est  ac  simplicius,  quod  sub  noctis  tenebris  latebat,  sole  exoriente  fuisse  detectum.  Neque  tamen  dubito  quin  notabile  aliquod  praesentiae  Dei  symbolum  in  flatu  illo  exstiterit.  Quanquam  enim  (ut  nuper  dixi)  quotidie  auram  aliquam  sol  exoriens  ciere  solet:  id  non  obstat  quominus  extraordinarium  adventus  sui  signum  Deus  ad  stimulandas  Adae  et  uxoris  conscientias  dederit.  Nam  quum  ait  incomprehensibilis,  dum  se  hominibus  manifestare  vuit,  induit  eas  notas  unde  possit  agnosci.  David  appellat  ventos  Dei  nuncios  (Psal.  104,3),  super  quorum  alas  equitat,  aut  potius  incredibili  celeritate  volat:  sed  quoties  visum  est  tam  ventis  quam  aliis  creaturis,  praeter  naturae  ordinem,  ad  suum  arbitrium  utitur.  Ergo  quod  venti  meminit  hoc  loco  Moses,  significat  (meo  iudicio)  editum  fuisse  insolitum  et  insigne  divinae  praesentiae  symbolum,  quod  primorum  hominum  animos  vehementer  percelleret.  Iam  hoc  posterius  fugae  remedium,  nihilo  melius  Calvini  opera.  Vol  XXIII.