|
5:62
ratores,
suorum
delicta
crudeliter
ulciscantur:
sed
agnoscant
esse
deos,
qui
sua
scelera
ad
eandem
amussim
possint
exigere.
Loquitur
autem
Seneca
iuxta
ethnicorum
pA-incipum
superstitionem:
qui
in
extis
pecudum
salutem
suam
repositam
putabant,
et
aruspices
cum
diis
in
consilium
mittebant
de
vita
fortunisque
suis:
quum
tamen
nihil
fuerit
unquam
vanius
eo
hominum
genere:
in
quorum
vanitatem
lusit
Cato
salsissimo
scommate.
Mirari
enim
se
aiebat,
quod
non
rideret
aruspex,
aruspicem
quum
vidisset.
Quanto
aequius
ess]
Argumentum
a
minori.
Dii
in
dandam
homimbus
veniam
faciles,
cur
non
magis
homines
hominibus?
seu
quia
id
debent
communi
naturae,
seu
quod
eandem
quoque
facilitatem
ulciscendis
suis
peccatis
desiderant.
Et
cogitare,
utrum
mundi
status]
Aliud
ex
alio
derivatur.
Poetae
enim
suo
Iovi
fulmina
attribuunt,
^uasi
tela
iracundiae:
quae
aerem
ex
liquido
puroque
turbidum
ac
nubilum
reddunt,
motu
ac
terrore
mundum
concutiunt.
Sic
rex
instar
terreni
Iovis,
quum
irascitur,
fulgurat
ac
faim
inat:
nulla
quies,
nulla
serenitas.
Fragoribus
crebris']
Id
est
strepitu
tonitrui:
qui
unde
oriatur,
reperies
apud
Aristotelem
libro
Meteororum
III.
cap.
6.,
apud
Ciceronem
libro
II.
de
Divinat.,
Senecam
libro
II.
Quaest,
natur.,
Plinium
libro
II.
cap.
20.,
Plutarchum
in
Placitis
philosoph.
Et
ignis]
Id
est
fulgurationes.
Atqui
non
alia
facies]
Cur
enim
frontem
non
exporrigat
totum
imperium,
ubi
sol
ille
oculus
mundi
pure
renidet?
Non
enim
privata
est
principis
laetitia;
secum
omnia
exhilarat.
Bene
ergo
aequiparatur
aeris
serenitati
ad
quam
hominum
animi
serenantur
et
explicantur.
Facies]
Quod
Graecis
nunc
schema,
[pag.
52]
nunc
πρόσωπον
dicitur.
Synesius
ἑαλωκυίας
πόλεως
σχῆμα.
Cicero
Epist.
V.:
Quanquam
πρόσωπον
πόλεως
amisimus.
Facies
enim
non
solum
in
hominum
corporibus,
sed
in
re
qualibet
accipitur
pro
specie.
Ovidius
primo
Tristium:
Haec
facies
Troiae,
quum
caperetur,
erat.
Vergilius
I.
Georgicon:
Tam
multae
scelerum
facies.
Vide
Gellium,
et
Nonium
Marcellum.
Crudele
regnum,
turbidum]
Sunt
enim
densis
tenebris
obvoluti,
quibus
semper
obversantur
prae
oculis
flagella,
cruces,
secures,
et
mille
tormentorum
atque
suppliciorum
genera:
ad
omnes
minas
quasi
stupidi
et
obstupefacti
horrent,
non
aliter
quam
tonitru
perculsi.
Facilius
privatis
ignoscitur]
Si
quis
obiecerit,
at
vero
regis
quisque
intra
se
animum
habet,
nec
est
aliquis
qui
se
impune
laedi
velit,
omnes
se
pertinaciter
vindicant,
non
modo
secundae
sortis
homines,
sed
humillimi
quoque,
ac
despicatissimi:
respondet
|