31:62  peram  fieri  iudicium  ab  externa  specie:  contra  solitudo  nos  magis  attentos  reddit.  Deinde,  non  obstat  pudor  quin  vere  quisque  sua  vitia  reputet.  Subducit  ergo  David  hostes  suos  a  testibus  vel  arbitris,  quo  se  rectius  ac  simplicius  examinent.  Haec  autem  exhortatio  ad  nos  omnes  spectat:  quia  nihil  proclivius  est  quam  ut  alii  alios  inani  plausu  decipiant,  donec  singuli  in  se  ipsos  descendant,  ac  secum  ipsi  loquantur.  Paulus  ad  Ephes.  cap.  4,  26.  hunc  locum  citans,  vel  saltem  alludens  ad  sententiam  Davidis,  graecam  versionem  sequutus  est:  Irascimini,  et  ne  peccetis:  prudenter  tamen  et  concinne  ad  suum  propositum  aptavit.  Nam  illic  docet,  quum  vitiose  iracundiam  suam  profundant  homines  contra  proximos,  iustam  in  se  ipsis  irae  materiam  habere,  ut  a  peccato  abstineant:  ideoque  iubet  potius  intus  eos  fremere,  sibique  irasci,  deinde  non  tam  succensere  in  personas,  quam  in  vitia.  6.��  (Sacrificate.)  Plerique  existimant  Davidem  ad  reddendum  poenitentiae  testimonium  hostes  suos  hortari:  et  certe  fateor  in  hunc  finem  mandata  ex  parte  fuisse  sacrificia,  ut  populum  stimularent  ad  vitae  novitatem.  Sed  dum  ego  expendo  quale  hominum  genus  Davidem  oppugnaverit,  non  dubito  quin  eorum  hypocrisin  mordeat  et  retundat  fallacem  iactantiam.  David  enim  quum  profugus  in  desertis,  vel  cavernis,  vel  montibus,  vel  in  regionibus  exteris  erraret,  videri  alienus  poterat  ab  ecclesia  Dei.  Et  certe  vulgo  eum  putabant  instar  putridi  membri  a  sanctorum  corpore  resectum.  Interim  penes  hostes  erat  arca  foederis,  illi  templum  occupabant,  primi  erant  in  offerendis  sacrificiis.  Ergo  eadem  confidentia  qua  semper  inflatos  scimus  fuisse  hypocritas,  sese  contra  Davidem  iactabant.  Nec  dubium  est  quin  superbe  Dei  nomine  abusi  fuerint,  quasi  unici  eius  cultores.  Quemadmodum  autem  impiis  exprobrat  Ieremias  7,  5  templum  Domini  mendaciter  ipsos  obtendere:  sic  etiam  David  Deum  externis  caeremoniis  placari  negat,  quoniam  requirat  pura  sacrificia.  Subest  enim  tacita  antithesis  inter  sacrificia  iustitiae,  et  omnes  inanes  et  adulterinos  ritus,  in  quibus  sibi  placent  fucati  Dei  cultores.  Summa  igitur  est:  Iactatis  Deum  a  vobis  stare,  quia  vobis  patet  altare  eius,  ut  illic  vestras  hostias  cum  magna  pompa  mactetis:  me  autem,  quia  a  sancta  terra  exsulo,  et  a  templi  accessu  prohibeor,  putatis  a  Deo  negligi.  Atqui  longe  aliter  colendus  est  Deus,  si  velitis  in  eo  sperare,  nam  impura  vestra  sacrificia  quibus  eius  altare  polluitis,  nihil  aliud  quam  eius  iram  provocant:  tantum  abest  ut  reddant  vobis  propitium.  Discamus  igitur  ex  hoc  loco,  si  nobis  certamen  sit  cum  verae  pietatis  corruptoribus,  quamvis  plenis  buccis  eius  nomen  detonent,  et  se  venditent  externo  eius  cultu,  posse  eorum  iactantiam  tuto  refelli:  quia  recta  sacrificia  non  offerant.  Sed  interim  simul  cavendum  est  ne  vana  ostentatio