23:62  modo  solidis  scripturae  testimoniis,  sed  ipsa  quoque  experientia  aperte  refellitur.  Philosophis,  quum  alioqui  satis  superque  acuti  essent,  ignota  fuit  naturae  nostrae  vitiositas.  Nempe  stupor  iste  illustre  testimonium  fuit  originalis  peccati.  Quicunque  enim  non  prorsus  caecutiunt,  vident  nullam  nostri  partem  esse  integram:  mentem  esse  percussam  caecitate,  innumerisque  erroribus  infectam:  omnes  cordis  affectus  contumacia  et  pravitate  plenos:  et  illic  regnare  vel  foedas  libidines,  vel  alios  non  leviores  morbos:  multis  vitiis  sensus  omnes  scatere.  Caeterum  quia  nullus  praeter  unum  Deum  idoneus  est  huius  causae  iudex,  sententiae  quam  protulit  in  scripturis,  acquiescendum  est.  Primum,  quod  vitiosi  et  perversi  nascamur,  scriptura  clare  docet.  Frivolum  Pelagii  cavillum  fuit  imitatione  ortum  fuisse  peccatum  ab  Adam.  Neque  enim  poterat  David,  adhuc  matris  inclusus  utero,  Adae  esse  imitator:  qui  tamen  fatetur  se  in  peccato  fuisse  conceptum.  (Psal.  51,  7).  Porro  amplior  huius  rei  probatio,  et  definitio  peccati  originalis,  ex  Institutione  petatur:  nisi  quod  uno  verbo,  quam  late  pateat,  hic  expediam.  Quidquid  est  in  natura  nostra  vitiosum,  quia  Deo  adscribere  fas  non  est,  merito  in  peccatum  reiicimus.  Atqui  Paulus  tertio  ad  Rom.  cap.  v.  10  corruptionem  non  subsidere  una  tantum  in  parte  docet,  sed  totam  animam  et  singulas  eius  partes  occupare.  Unde  sequitur,  pueriliter  errare  eos  qui  originale  peccatum  in  libidine  tantum,  et  inordinato  appetituum  motu  considerant:  quum  in  ipsa  rationis  sede  et  toto  corde  grassetur.  Peccato  annexus  est  reatus:  vel,  quemadmodum  loquitur  Paulus  (Rom.  5,  12),  ab  homine  peccatum,  a  peccato  mors.  Quare  alibi  (Ephes.  2,  3)  pronunciat,  nos  esse  filios  irae:  ac  si  aeternae  maledictioni  nos  subiiceret.  In  summa,  quod  spoliati  eximiis  spiritus  sancti  donis,  luce  rationis,  iustitia,  rectitudine,  ad  omne  autem  malum  propensi  sumus:  deinde  quod  perditi  et  damnati  morti  subiacemus,  haereditaria  est  nostra  conditio,  et  simul  iusta  poena  quam  Deus  in  Adae  persona  generi  humano  inflixit.  Nunc  si  quis  obiiciat,  iniquum  esse  nt  poenam  alieni  peccati  luant  insontes  :  respondeo,  quidquid  donorum  nobis  in  Adae  persona  contulerat  Deus,  potuisse  iure  optimo  auferre,  quum  ille  impie  descivit.  Neque  opus  est  confugere  ad  vetus  illud  quorundam  figmentum,  quod  animae  ex  traduce  oriantur.  Neque  enim  naturaliter  ex  Adae  progenie  corruptionem  traxerunt  posteri:  sed  id  potius  ex  Dei  ordinatione  pendet:  qui  sicuti  totam  humani  generis  naturam  in  uno  homine  ornaverat  praestantissimis  dotibus,  ita  in  eodem  ipsam  nudavit.  Iam  vero,  ex  quo  in  Adam  corrupti  sumus,  non  sustinemus  alieni  delicti  poenam,  sed  propria  culpa  rei  sumus.  Movetur  etiam  a  nonnullis  quaestio  de  lapsus,  vel  potius  ruinae  tempore.  Opinio  haec  passim  recepta  fuit  eodem  quo  conditi